Pinmans
Op een van de guurste hoekjes van het toch al overdreven winderige Den Haag stond ik in de rij voor de geldautomaat. Het was verschrikkelijk koud. Nu ben ik zelf altijd in krap vier seconden klaar met geld trekken, maar alle anderen nemen er de tijd voor alsof ze in een schuimbad zitten.
Vooraan stond een dame op leeftijd, die voor haar categorie het exemplarische gedrag vertoonde. Eerst wachten ze tot ze aan de beurt zijn, dan pas beginnen ze op hun gemak de portemonnee te zoeken in jaszak, boodschappenmand, ha daar is ie, o nee, kijk mij nou, dat zijn mijn wanten, hihi, ach natuurlijk, hij zit gewoon in mijn tas! Nou, daar gaat ie dan. Hee, hij doet het niet. O, dat is mijn bonuskaart. Ja, al dat blauw lijkt ook zo op elkaar... Vervolgens maken ze zich breed als een broedse kip zodat niemand meekijkt, lezen bij het indrukken van de pincode onbewust hardop de cijfers mee, en frommelen de aldus verkregen tien euro omslachtig in het portemonneetje.
De volgende. Een vijftiger die het moeilijk heeft. Nog niet zo lang geleden had alleen zijn bankpasje een pincode, en dat viel nog wel te onthouden met ezelsbruggetjes, Bonifatius te Dokkum vermoord of de verjaardag van oom Geert. Maar nu zijn antwoordapparaat, autoradio, mobieltje en de website van Wehkamp ook een code hebben, wordt het hem te veel. Ondanks uitdrukkelijk verbod van hogerhand heeft hij daarom toch de pincode in zijn agenda geschreven: namelijk bij de telefoonnummers, onder de naam Kees Pinmans. Die moet dus met handschoenen aan in een gierende storm tevoorschijn gebladerd worden, waar ook weer enige tijd overheen gaat.
Probleem 3: de zaterdagvader. Hij heeft twee kleuters bij zich, die om narigheid te voorkomen allebei een precies gelijke bijdrage aan het procedé van geld trekken moeten leveren. Om beurten wordt een kind opgetild en een plakvingertje moeizaam op een toets geduwd, helaas meestal de verkeerde. Aansluitend ontstaat bovendien alsnog handgemeen om wie de biljetten uit het schuifje mag pakken. In zware gevallen moet de hele operatie herhaald worden. Bij drie of meer kinderen neemt de scène nachtmerrieachtige proporties aan.
Dan heb je de tienermeisjes, die met zijn vijven komen, in de meestal ijdele hoop dat een van hen nog wat geld op de rekening heeft. In een dissonante wolk van ringtones probeert de een na de ander achtereenvolgens vijftig, twintig en tien euro te trekken, waarna ze verwoed sms’end afdruipen.
De problematiek van de volgende in de rij was moeilijk te doorgronden. Maar goed, ook die heb je erbij: mensen die gewoon, voor ze aan de slag gaan eerst even binnensmonds tot honderd tellen. Trouwens, nu was ik weliswaar half bevroren, maar toch echt bijna aan de beurt. Vóór mij was alleen nog een zeer oude meneer, broos en beverig maar onberispelijk gekleed, compleet met astrakanmuts, witte zijden sjaal en rotan wandelstok. Hij keek peinzend naar de geldautomaat, alsof hij zich probeerde te herinneren waar hij die eerder ontmoet had. Zijn andere bril moest er aan te pas komen, die hij na eindeloos in zijn kleding rondtasten tevoorschijn kreeg uit een krokodillenleren koker. Met nieuwe moed hervatte hij het turen op de toetsjes. Ik was onderhand verstijfd van de kou, maar door vertedering mild gestemd jegens de oude. Wat zo’n man allemaal had meegemaakt! Twee wereldoorlogen, hongerwinter, in het verzet gezeten, wie weet, in Indië... Zijn vrouw natuurlijk al lang dood, en nu moest hij op zijn oude dag de hectiek van het moderne leven zien bij te benen. Kom, dacht ik, ik zal hem eens tonen dat in de hedendaagse maatschappij nog niet alle normen en waarden verloren zijn. ‘Meneer,’ zei ik, ‘kan ik u misschien ergens mee helpen?’ De oude draaide zich om, en schreeuwde in het platste Haags dat ik ooit gehoord heb: ‘Krijg nou godverdomme de tyfustering! Moet je me pincode soms weten? Vuile kankerhoer, pleurt jij even als de sodemieter een heel eind op?!’