Robot

In de kinderverlanglijstjes wordt tot op het laatste moment koortsachtig geschrapt en geschoven. Vooral onder meisjes is de waan van de dag aan ongrijpbare bliksemprocessen onderhevig. Leek prinses Barbie gisteren nog een liefde voor het leven voor wie het beste kasteel niet goed genoeg was, vandaag ligt ze met gebroken ogen in een hoek, overgelaten aan de wrede willekeur van een anderhalfjarig broertje dat haar pervers gniffelend de roze baljurk afstroopt, de tengere ledematen uitrukt en haar gouden schoentjes met verfijnde precisie de oogkassen van een eveneens in ongenade gevallen teddybeer binnendrijft. Poppen en beren zijn stom, heeft mijn zevenjarig dochtertje opeens besloten, evenals de kleur roze in het algemeen en hartjes- en bloemetjesdessins in het bijzonder. Sinterklaas krijgt het moeilijk dit jaar.

‘Een robot, maar dan geen enge maar een lieve’ is de grootste wens van mijn vierjarig zoontje. Wel lastig dat hij niet in staat is die robot wat nader toe te lichten. Ook is hij nog te weinig bedorven door reclame om een verhelderend foldertje van Intertoys onder je neus te duwen. Maar hij vindt robots in principe eng, zo veel is zeker. Voor zijn bange geestesoogje stampt een huizenhoge, metalig scanderende androïde met veel scharnierend blikwerk, lampjes en antennes niets ontziend rond in gillend uiteenstuivende mensenmenigten, een spoor van vernielingen achterlatend: een soort kruising tussen King Kong, Pol Pot en Archie, de man van staal. Zoiets wil hij dus hebben, maar dan lief.

Je kunt hem nog zo vaak uitleggen dat robots door mensen gemaakt worden, en dus niet uit zichzelf kunnen handelen en denken, maar daar trapt hij niet in. Ik ook niet, trouwens. Mijn huishouden is immers vergeven van robots die louter kwaad in de zin hebben. De thermostaat van de centrale verwarming, bijvoorbeeld, is volledig te programmeren naar individuele luim van de gebruiker. Ieder uur een andere temperatuur, als je wilt. Maar dat wil ik helemaal niet. Overdag áán, ’s nachts uit, en geen flauwekul. Dat vindt de thermostaat niet leuk, want dan heeft hij te weinig stimulans en uitdaging in zijn leven. Uit wraak stookt hij midden in de nacht loeiend de ketel op, zodat het hele gezin onrustig dromend van Hawaii de dekbedden afwerpt: ’s ochtends daarentegen laat hij het afweten, en ontbijten wij met bivakmutsen op, de handen kleumend om kopjes thee gevouwen. Een geraadpleegde monteur staakte het zelfverzekerd neuriën na één blik in dat perfide kastje, en verliet bleekjes achterwaarts sluipend het pand. Waarschijnlijk ontploft straks de hele boel.

Ook mijn zaktelefoon is een humeurig type. Hij kan filmen, computerbestanden opslaan, en assisteren bij een tangverlossing: althans, dat kon hij allemaal toen ik hem net had. Maar sinds hij laatst een uurtje op de tocht heeft gelegen doet hij nog maar één ding: amechtig de ‘lambada’ reutelen als ik een sms’je krijg, en dat nog alleen als ik hem schuin houd en rechtsonder zachtjes in zijn touch-screen knijp. Vanochtend verloor hij daarbij uit een van zijn onduidelijke gaatjes een plasje bijtend vocht, dat een onuitwisbare schroeiplek in de kersenhouten eettafel etste.

En dan de peperdure nieuwe magnetron. Hij stoomt op eigen kracht asperges beetgaar, verhit romige sauzen tot perfecte lobbigheid en geeft een discreet piepje als men aan tafel kan. Dat wil zeggen, als iemand hem zou begrijpen. Avond aan avond zat ik vruchteloos in de bijgeleverde vuistdikke partituur te blokken op hoofdstukken als ‘standaardinstellingen blad- en stengelgroenten per 100 gr. sub c’. Maar het enige wat eruit kwam, waren kurkdroog gecremeerde kliekjes die niet van het bordje te beitelen waren. Uiteindelijk gaf ik de moed op en kookte verder op het gasfornuis. Mijn kinderen vermaken zich sindsdien door allerlei weinig voor de hand liggende etenswaren in het onding te verhitten. De pret stijgt tot ongekende hoogten als zo’n mandarijntje, rauw ei of bakje vla met een knal tegen het chique matglazen ruitje uiteenspat.

En dan zwijg ik nog van de wasmachine, computer, afwasmachine, dvd-speler en de inmiddels geliquideerde citruspers annex vleesmolen met worsthulpstuk: dit laatste combipakket had de gevaarlijke neiging met het versgeperste sinaasappelsap heimelijk ook wat stokoude resten rauw gehakt op te hoesten, dat bij het drinken in voze vlokken tegen je verhemelte bleef plakken.

In een verantwoorde speelgoedwinkel zag ik gisteren een robot van pluche. Een lieve robot. Maar ik durf hem niet te kopen. Onder zijn brave vilten knopjes loert stellig tóch een moordlustig meesterbrein.