Katja

Het is allemaal de schuld van Katja Schuurman en Albert Heijn. Bij deze laatste kocht ik onlangs een nieuwe computer van het merk q-motion, alles erop en eraan, met een rank hazewindhondje van een beeldschermpje dat ik opstelde naast de hoogbejaarde Compaq (wat is dat met die q’s?), een logge, crematoriumgrauwe brontosaurus, dement en vervuild door vage virussen. Ik was wel gehecht aan het knusse geluid dat die oude voortbracht: het downloaden van het kleinste bestandje deed zijn harde schijf gezellig tikken en rammelen als een vermolmd spinet, maar het ging allemaal steeds trager en op het laatst begon hij wartaal uit te slaan, in het Duits nota bene, de taal van zijn jeugd.

Die strakke nieuwe was bijna griezelig snel en perfect. In mijn kinderlijke blijdschap laadde ik het ding vol met gadgets, waaronder, min of meer per ongeluk, ook Katja Schuurman. Als levend uithangbord voor de Gouden Gids op internet liep ze te pas en te onpas hooggehakt over het scherm in een stout broekpakje van geel, bedrukt papier. Giechelen deed ze ook, op de meest onverwachte momenten, waarbij ik me elke keer weer het lazarus schrok. Ik durfde haar niet weg te sturen uit vrees dat ze wraakzuchtig een stuk van mijn harde schijf zou wissen, want zo zijn vrouwen. Toen ik na een paar weken bijna was gewend aan het gekir, gedrentel en de kokette dansjes waarbij ze zichzelf voortdurend guitig bij de geletterde revers greep, explodeerde Katja op een slechte namiddag in een wolk van gele pixels en rondstuivende lettertjes. Een geluidloze ontploffing met grote gevolgen. Het scherm doofde. In de linkerbovenhoek blikkerde slechts een spottend streepje, en bij opnieuw opstarten verschenen alarmerende teksten, doorspekt met bibberige felgekleurde balken.

De man van de telefonische helpdesk begon na een paar diepe zuchten met de strikvragen die zulke mensen gebruiken om te zien wat voor vlees ze in de kuip hebben. ‘Mevrouw, heeft u de stekker in het stopcontact gedaan?’ ‘Nee, in een pak vla, is dat niet goed dan?’ ‘Zit u voor het computerscherm?’ ‘Nee hoor, ik sta de keukenkastjes uit te soppen’, zei ik geïrriteerd. ‘Kunnen we terzake komen?’ Handig noemde ik type en serienummer en beschreef het ziektebeeld, waarbij ik Katja’s zelfmoordaanslag in geuren en kleuren uit de doeken deed. Lang hoefde de helpdeskmeneer niet na te denken. ‘Het is heel simpel, mevrouw, u hoeft alleen maar even de meegeleverde herstel-dvd erin te douwen, uw harde schijf wordt gewist en klaar is Kees. Er staat niks belangrijks op uw harde schijf, neem ik aan?’

‘Nou meneer, daar staan allemaal stukken op die ik aan het schrijven ben voor kranten en zo.’

‘Nou, gelukkig, niks aan de hand dus. Want echt belangrijke bestanden bewaart u natuurlijk niet op uw harde schijf. Succes, mevrouw, en prettig weekend!’

Paniek en woede streden om voorrang. Sinds wanneer bewaart men belangrijke bestanden niet meer op de harde schijf van een gloednieuwe computer? En waar dan wél?

Op een Dode Zeerol in een verzegelde kluis? Intussen loerde een zevenkoppige deadline met lekkende tongen van achter het zwarte scherm. Een huilerig geraadpleegde computervriend vond het mijn eigen schuld: ‘Ik zeg je al jaren dat je beter een Mac...’ Ja, ja. Daarna het gesprek met de cynische eindredacteur. ‘Ach, je computer is stuk. Dat is nu vervelend. Ik zou zeggen: al schrijf je het met je tanden, in braille... een halfuur dus, en geen minuut langer.’

De oude grijze mastodont had er ruim een kwartier amechtig hijgen, brommen en ratelen voor nodig, maar toen verscheen wel degelijk Windows 95 sidderend op zijn bolle schermpje. De bakelieten muisknoppen bleven telkens steken, het toetsenbord was door jarenlang gemorste koffie en as vochtig en broos als bruinkool en uit het linkerspeakertje zakte langzaam een verlopen loeder van een kruisspin. De tekst liet zich schrijven, zij het in Gotische letters, en vrijwel onleesbaar door de hardnekkige Duitse spellingscorrectie. Toen ik het stuk opgelucht wou doorsturen zag ik een kleine, gele verschijning over mijn bureau rennen, struikelen over de muismat en wegglippen achter de printer. Daarna die oorverdovende knal, de verstikkende stank van verbrand plastic en een wegstervend hol gegiechel.

Ik heb je hooggehakte gele schoentje gevonden, Katja.

Kom het maar halen.