Bruin

Jammer dat de vakantie weer voorbij is. Niet alleen omdat je dan weer aan het werk moet, maar vooral ook omdat het sociale leven weer begint. Zoals sommige mensen direct na thuiskomst met ingehouden adem op de weegschaal gaan staan om het ergste maar vast achter de rug te hebben, zo zet ik, het zand nog in de oren, mijn computer aan en laat het Outlookboxje gelaten vollopen.

Al tijdens het hozen van de spam zie ik ze voorbijschieten: de ‘lang niet gezien’-mailtjes van kennissen, met onder het virtuele paperclipje rechtsboven alvast een klein voorschot op de grijnzende tronies die, daar kun je vergif op innemen, in veelvoud zullen worden vertoond tijdens hun ophanden zijnde ‘nazomerborrel’. Veel mensen vinden die paar weken met het gezin onder elkaar blijkbaar zó beklemmend dat ze bij thuiskomst onmiddellijk de een of andere oploop van kennissen moeten organiseren. Zelfs achterstallige verjaardagen van hun kinderen grijpen ze aan voor een feestelijk bedoelde bijeenkomst, want je kunt het de kleine Smilla of Mees toch niet aandoen jarig te zijn geweest in een vakantievacuüm, helemaal zonder de usual suspects in Oilily-jurkjes? Bovendien kunnen de ouders dan tenminste weer eens bijpraten, onder andere over de vakantie natuurlijk. Daarbij valt op dat het maken van verre reizen de laatste jaren niet meer chic is: vliegen naar Turkije of Tunesië is iets voor betonvlechters of toiletjuffrouwen, de Borobudur of Popocatépetl hééft ieder weldenkend mens allang gezien, en wie terugkomt uit Costa Rica of Thailand schaamt zich een beetje en laat er weinig meer over los dan een schouderophalend ‘Tsja, een rot-eind weg, hè. Maar je doet het voor je kinderen.’

Vergeelde vakantiepretjes als kamperen op de Veluwe of een eenvoudig pension in Brabant daarentegen zijn intussen weer helemaal terug, al begeeft men zich uiteraard niet tussen het stacaravanplebs, maar op het erf van een boerderij in een zuiver wollen nomadentent met ingebouwde bedstee. Warm water en elektra heb je daar niet, laat staan een magnetron of afwasmachine; maar wél een gietijzeren fornuis met houtoven waarin je zelf brood mag bakken van meel uit een nabijgelegen molen. Ook komt een sluwe plaatselijke boer, verheugd over dit buitenkansje, dagelijks een forsgeprijsde zak vochtige stronken, knollen en rapen langsbrengen. De aardkluiten zitten er nog aan, dus dat moet wel biologisch gekweekt zijn, niet?

Al met al kost zo’n vakantie nog behoorlijk wat geld, maar dan kun je je ook koesteren in een diepe minachting jegens de patjepeeërs die voor een fractie van dat bedrag all inclusive op een zonovergoten Grieks eiland zitten te zuipen, met airco op de hotelkamer plus vier maal daags warm buffet met stapels pikante kipvleugeltjes en lekker veel cocktailsaus. ‘Ja, vreselijk, hè? Nou, wij hebben drie weken in Eerbeek gezeten en geen vetrol of tatoeage gezien! Heerlijk’, hoorde ik zo’n smaakvol tweeverdienend stel verzaligd zuchten. Nee, logisch, want het klimaat op de Veluwe noopt over het algemeen tot het dag en nacht dragen van lieslaarzen en oliejassen, waar eventuele onmodieuze lichaamsvormen en -versiersels veilig onder verborgen blijven.

Mooi, zonnig weer wordt in bepaalde kringen sowieso een beetje proleterig gevonden. ‘Goh, waren jullie in Zuid-Frankrijk... zeker érg warm, hè?’, vraagt een pipse deeltijdvader mij zorgelijk. En, met een blik van medelijden en afkeer, zoals men bedelaars met zwerende stompjes nakijkt: ‘Jullie kinderen zijn zo ontzettend, eh, bruin... Wij smeerden Tijmen en Sanne in Twello vier maal daags goed in met factor veertig, hoor. Ook bij zeven graden in de schaduw heb je zó huidkanker opgelopen.’ Waarbij een passerende moeder bewogen invalt: ‘Moet je nagaan, in Twisk hebben we zelfs een paar dagen zón gehad! Toen heb ik Sam en Bela natuurlijk zo veel mogelijk binnengehouden. Nee joh, niks geen tv, ben je mal. Er lag daar in de hooikist een schattig oud Mens-erger-je-niet en we hebben middagen lang zelf pionnen gekneed, van brooddeeg. Maar meestal lieten we gewoon lekker de bolderkar volregenen, dan waren ze uuuuren zoet met pootjebaden. Heerlijk!’

Ik besluit in zo’n geval zelf maar alles te verzwijgen: het verdorven plezier dat wij hadden van de brandende zon, het felblauwe zwembad, de reis-dvd-speler, de manshoge, foeilelijke barbecue, en de geweldige Franse megasupermarkten vol heerlijke worsten, honderd soorten ijsjes en De Telegraaf van gisteren. En ik stel mezelf gerust met de gedachte: als mijn kinderen volgende week weer naar school gaan, dan is vast het ergste, verraderlijkste bruin er wel af.