Tobben

Als je er maar vast genoeg van overtuigd bent dat je iets engs onder de leden hebt, laten de bijgaande verschijnselen zich van ganser harte op internet bijeenzoeken. Vooral Amerikaanse medische websites zijn het nec plus ultra voor de verstokte hobbytobber. Tik een symptoom in (kriebel aan neus, ongecontroleerd gapen) en er gaat een beerput aan slopende ziekten open. Een kriebelende neus hóéft niets te betekenen, stelt de hevig geföhnde internetdokter onder voorbehoud gerust, maar in zeldzame gevallen, vooral indien gecombineerd met ongecontroleerd gapen kan het de voorbode zijn van een fatale hersenbloeding. Raadpleeg per omgaande uw huisarts!

Daarna volgt, om het karwei af te maken, een reeks huiveringwekkende lezersbrieven. Bijvoorbeeld van een gedupeerde huisvrouw uit Little Swamp, Ohio: ‘Ook ik had al jaren kriebel aan mijn neus, maar dat accepteerde ik als iets wat bij het leven hoort. Op een dag, tijdens de afwas, werd opeens alles zwart, en toen ik bijkwam was ik van mijn nek tot mijn tenen verlamd. Nu, na twee jaar moeizame revalidatie, kan ik gelukkig weer koken voor mijn acht kinderen, met behulp van een prismabril en een speciaal getraind aapje. Dus, you folks out there met kriebel aan de neus: wacht niet, ga vandaag nog naar de ehbo van het dichtstbijzijnde ziekenhuis!’

Soms doen ze er ook nog foto’s bij, van hun scheefhangende gezicht, hun met ‘smile if you love Jesus’-stickers beplakte rolstoel of van hun hondje Pebbles, de enige vriend die ze op aarde nog hebben. Bij wijze van lezersservice klapt er intussen opzij in beeld een luikje open, waarin pijnstillers en antidepressiva per internet te koop worden aangeboden, plus, voor wie alles al heeft: de Philips HeartStart-thuisdefibrillator, $ 1495,00, in een handig koffertje met interactieve gebruiksaanwijzing, ‘delivers a shock only if needed’.

Wie zijn toch de gelukkigen die dit soort informatie schouderophalend langs zich heen laten glijden? Fluitend en virtuoos dansen ze op het slappe koord des levens, zonder dat het ze ook maar iets kan schelen wanneer of waaraan ze doodgaan. Meestal gaan ze trouwens helemaal niet eens dood, omdat ze voortdurend volkomen ontspannen en gelukkig zijn, en daardoor drankzucht, kettingroken en frituurmisbruik geen kans geven. Alleen het besef van dit schrijnend onrecht is voor de bevlogen hypochonder een nieuwe aanleiding tot uitputtend cirkeltobben: en voilà, voor diens geestesoog ontspint zich per omgaande een waterdicht nieuw ziektebeeld.

Nog niet zo lang geleden heb ik mezelf aldus een hersentumor bijeengesurft. De neuroloog vond mijn uitgeprinte bewijsvoering niet overtuigend, maar ik zeurde net zo lang tot ik naar het ziekenhuis mocht voor nader onderzoek. Na geruime tijd paniekerig drentelen tussen de menselijke wrakken werd ik, bij wijze van voorschot op het graf, ruggelings in een grote, grijze buis geschoven. Daar moest ik een kwartier doodstil blijven liggen, wat nog niet zo eenvoudig is met kriebel aan je neus. Op de buis klonken hamerslagen en daarna mocht ik er weer uit. De foto’s waren mooi geworden, vond de dokter, alsof het om een zonsondergang ging, en alles zag er prachtig uit. Zei hij. Zelf zag ik het meteen: een grote, witte vlek bij de hersenstam, compleet met enge uitstulpingen, precies zoals ik op het Neurology Forum gezien had. ‘U moet het me eerlijk zeggen,’ zei ik ferm. ‘Hoe lang heb ik nog?’ Bevend wees ik op de vlek.

‘Mevrouw,’ zuchtte de arts, ‘dat is een nekwervel. Die hóórt daar.’

Zo is de zeis mij al menigmaal rakelings langs de strot gesuisd. Het wachten is op die ene obstinate kankercel, die om het hoekje van een afgelegen longblaasje lange neuzen trekt tegen geschokte witte bloedlichaampjes, die met brave petjes op door de bloedsomloop fietsen. Tot nu toe laat elk nieuw syndroom of fibroom zich na enig onderzoek ontzenuwen. Een paar uur ben ik dan bijna gelukkig. Maar laat op de avond lokt altijd weer neurology.com.