Spotje

Als kind leek het mij het summum van geluk om naar Amerika te verhuizen. Mijn moeder, die in de vroege jaren zestig in Los Angeles had gewoond, vertelde dat ze daar tientallen netten op de tv hadden, waarvan sommige dag en nacht cartoons uitzonden. In kleur! Wij, Nederlandse kindertjes, moesten het vooralsnog doen met die ene zwart-witte woensdagmiddag per week. Bovendien had mijn moeder de hardnekkige gewoonte om tijdens leuke programma’s koffie te malen, met een elektrische molen die behalve een krakend jankgeluid ook sneeuw veroorzaakte op het bolle beeldbuisje, wat vaak na het malen niet meer overging. Mijn vader klom dan op het dak en draaide daar geruime tijd driftig aan de antenne, maar dat hielp nooit.

Nu woon ik eindelijk in Amerika, en zou vijfhonderd kanalen haarscherp kunnen ontvangen, als ik maar wist hoe de tv aan moest. Je hebt er drie afstandsbedieningen bij nodig: één voor het scherm zelf, één voor het digitale kastje waar de programma’s uit komen en één om de spelcomputer en dvd-speler onklaar te maken. Ten eerste is er altijd minstens één van die afstandsbedieningen kwijt, ten tweede kan ik zonder leesbril niet zien wat er op die knopjes staat, en als ik zowel die bril als die afstandsbedieningen eindelijk bijeengesprokkeld heb, snap ik nog steeds niet op welke knoppen ik moet drukken en in welke volgorde. Mijn kinderen moeten het gewenste programma voor me opzoeken. Wanneer dat programma na kinderbedtijd wordt uitgezonden, laat ik ze de tv van tevoren voor me aanzetten, en dan wacht ik, met het geluid uit, tot het zover is.

Ze pesten me daar natuurlijk heel erg mee, dus ik probeer het tv-kijken tot een minimum te beperken. Daar komt bij dat je aan een speelfilm van anderhalf uur een hele avond kwijt bent, door die onvoorstelbare hoop reclame die telkens tussendoor komt. Die commercials hier lijken allerminst op die vaak geestige en vindingrijke Nederlandse spotjes. Het meeste is van Tel-Sellniveau: een doodenge man met een baard die een vijfdelige hamburgerpers aanprijst (‘No more flipping and flopping! No more squishing and squashing!’) of een Snuggy geheten dekentje met aangenaaide armen (‘You can hang out with your pet! Relax with a book! Work the remote! And stay warm and comfortable at the same time!’). Dit alles met een stemvolume alsof hij onder het puin begraven slachtoffers van een aardbeving bij bewustzijn probeert te roepen. Verder zijn er idioot veel reclames voor medicijnen, vooral potentieverbetermiddelen en antidepressiva, waarvan de fabrikant verplicht is elke mogelijke bijwerking in zijn commercial te vermelden. Zo eindigt het opgewekte verkooppraatje dan ook steevast met de op ratelsnelheid uitgesproken raad dat men in geval van haaruitval, excessieve gewichtstoename, diarree, braken, huiduitslag, slikproblemen of erecties die langer standhouden dan 24 uur de behandeling moet staken en onmiddellijk een arts moet raadplegen: het is een wonder dat iemand nog aan zo’n medicijn durft te beginnen.

Mij deprimeert dit alles zodanig dat ik eigenlijk alleen nog gehuurde films kijk op de laptop. Mijn kinderen daarentegen hebben de tv de hele dag aanstaan en zuigen al die reclames in zich op als een spons, om ze vervolgens te pas en te onpas te reproduceren. Zo weet zelfs mijn vierjarig zoontje in de supermarkt feilloos van elke doos smerige felgekleurde ontbijtgranen op te sommen met welke vitamines en mineralen die ‘verrijkt’ zijn, alsmede dat de rommel een ‘tasty, easy-to-prepare part of your nutritious breakfast’ vormt. En als hij mij eens een aspirientje ziet slikken, kakelt hij uit volle borst in dat knauwerige Amerikaans waarvan hij zich als eerste in het gezin meester wist te maken: ‘Mom! If you experience explosive diarrhea, cramping, vomiting, the unability to swallow, hair loss, unusual changes in appetite, excessive weight gain or painful and prolonged erections, please consult your doctor, because this may not be the right product for you!’ We moeten hier weg.