Bethesda

Ze noemen Washington wel het Den Haag van Amerika, dus met een beetje goede wil zou je mijn nieuwe woonplaats Bethesda dan ook best het Loosduinen van Washington kunnen noemen. In Loosduinen regent het veel vaker en harder dan strikt noodzakelijk, maar verder is het er best gezellig. In Bethesda schijnt elke dag een stralende zon, die de met mate aanwezige gezelligheid in een wat onwerkelijk licht stelt: men waant zich in een coproductie van The Truman show en Desperate housewives, mede door de overvloedige aanwezigheid van knusse witte punthekjes, brievenbussen met vlaggetjes, basketbalnetjes aan garagedeuren en enge afgetrainde wijven met overdreven spierwitte glimtanden in radeloos opgewekt grijnzende botox-tronies, een onafscheidelijk flesje spa blauw in de gemanicuurde klauw.

Het plaatselijke buurtkrantje, Bethesda Magazine, is dan ook een vuistdikke glossy homp, voor minstens driekwart gevuld met advertenties van schoonheidsklinieken, plastisch chirurgen en cosmetische tandartsteams.

‘De “Mommy make-over” corrigeert de ongewenste effecten van zwangerschap, borstvoeding en kinderopvoeding. U hebt alles voor uw kinderen over gehad, nu is het tijd voor uzelf!’

‘Neuromusculaire tandheelkunde transformeert met uw glimlach ook uw leven! U durft weer naar uw vrienden te glimlachen!’

De behandelingen heten Invisalign, Vizilite, Lumineers en Zoom Plus, vrijwel elke advertentie gaat vergezeld van de verzekering dat een en ander onder volledige narcose kan plaatsvinden en ‘by the way, we lóve children’.

Met weemoed herinner ik me De Nieuwe Loosduinse Krant, het gratis verspreid buurtorgaan van mijn Haagse wijkje. Er stonden interviews in met mensen die honderd waren geworden en tóch elke dag van hun borreltje hadden genoten, foto’s van giechelige damesvoetbalteams gesponsord door de plaatselijke bloemist, en adembenemende oproepjes als: ‘Er is een sleutelbos met hangertje in de vorm van een krokodilletje gevonden bij de hema in de Fahrenheitstraat, te bevragen bij klantenservice’, of: ‘Wie heeft Sjakie gezien, hij is lichtgrijs met een beetje wit bij zijn linkerpoot en hij heeft een blauw bandje om, hij miauwt nogal schor en lust graag garnalen, we missen hem heel erg.’

In Bethesda Magazine geen verloren poesjes, maar wel een ruim bemeten advertentiekatern voor honden: Dogcentric, een holistische dierenkliniek waar uitsluitend biologische maaltijden worden verstrekt; Dogtopia, een fitness- en saunaclub voor honden; de animal healing touch and communication-kliniek, voor honden met ‘relationship issues and behavioral problems’; en dierencrematorium Heavenly Days, voor een waardig afscheid, ook van uw tropische vogel of fret.

Een spannende rubriek in De Nieuwe Loosduinse Krant was telkens weer het snapshot in de Reinkenstraat. Elke week maakte een fotograaf incognito een kiekje van een voorbijganger, dat dan in het volgende nummer werd afgedrukt. Als je op die foto stond, kon je in de Reinkenstraat een gratis pakket boodschappen ophalen, met bijvoorbeeld de verrukkelijke rookworsten van slager PJ van den Broek, en de beroemde Haagse Kakker, een soort krentenbrood, bij bakker Hans en Frans Hessing.

In Bethesda Magazine staan geen advertenties van de slager en de groenteboer, misschien omdat er in Bethesda geen slagers en groenteboeren zíjn. Wel een heleboel keukenontwerpers, daarentegen. Tientallen pagina’s krankzinnig dure en grote keukens, terwijl het merendeel van de mensen hier alleen kookt op feestdagen. De kroon spant een als ‘Normandische plattelandskeuken’ aangeprezen oudroze rococo-gedrocht vol koperen kwispedoors en met een fophaardje waarvoor een fopkat ligt te slapen.

‘De brandende haard is in werkelijkheid een handige opbergla!’ staat er trots bij. Ja, en die brandende zon is in werkelijkheid een handige filmlamp. Lieve Heer, doe me een lol en laat het hier alstublieft eens een poosje lekker hard regenen.