Voornemens
Hoewel het volslagen zinloos is, maken mensen toch elk jaar weer goede voornemens. Die vallen vaak in saaie categorieën als minder eten, meer bewegen of stoppen met roken, en blijken meestal binnen een week onhoudbaar. Zo’n mislukking werkt diep demoraliserend, met noodlottige gevolgen, zoals het beruchte jojoroken en comavreten. Wees daarom verstandig, en neem u iets voor wat wél haalbaar is. Bijvoorbeeld: ‘Als ik weer eens een ufo zie, zal ik het aan niemand vertellen.’ Of : ‘Ik zal voortaan aardig zijn voor mijn medemens, zónder telkens over Jezus te beginnen’, ‘Ik ga ophouden met sigarettenpeukjes vanaf mijn balkon op de kale schedels van passanten te mikken’, of, een van de betere: ‘Ik ga een nieuwe, heel rare en heel lange naam voor mijn hond verzinnen.’
Kijk, dát zijn goede voornemens. Ik heb ze niet uit mijn duim gezogen, maar gevonden op internet. Daar zijn namelijk ontzettend veel mensen te vinden die de wereld deelgenoot willen maken van hun voornemens, en trouwens ook van allerlei andere dingen, bijvoorbeeld wat ze vandaag gegeten, gelezen, of op tv gezien hebben. Hoewel ik die mensen nooit ontmoet heb, koester ik toch een onbegrijpelijke en perverse belangstelling voor hun futiel geouwehoer. Terwijl ik eigenlijk moet werken, surf ik dagelijks de meest onbenullige blogs af van huisvrouwen uit Buttfuck, Arizona, vol dansende smilies, foto’s van baby’s in hansopjes met beertjes erop, en blikkige mp3’tjes van oude Dolly Parton- en Bee Gees-hits. ‘Nou ja, als je dat nou rustgevend vindt,’ zult u zeggen. Maar dat ís het niet, want van die muziekjes schrik ik me telkens weer het lazarus. Je wéét wat er kan gebeuren als je zo’n blogje met regenboogletters opent, maar als ‘Jolene’ opeens in je doodstille kantoor uit de boxen knalt, schiet je toch zowat door het plafond. Voornemen: tegen de kinderen zeggen dat ze voortaan met hun poten van mijn volumeknop afblijven.
Als ik mijn portie blogbrij van die dag binnen heb, is het zowat borreltijd en ik ga over tot het serieuzere werk: per internet dingen bestellen die ik niet nodig heb. Dat is ontzettend handig en het bespaart je een hoop tijd die je anders verkwist zou hebben met de stad in gaan om dáár dingen te kopen die je niet nodig hebt. Zo schaf ik boeken en dvd’s aan, waarvan ik er nooit aan toe kom ze te lezen of bekijken, schattige vestjes voor de kinderen, die al een paar honderd schattige vestjes hebben, die ze niet aantrekken, want kinderen hebben het nooit koud; en mooie schoenen voor mezelf, die ik nooit zal dragen, want wat zou je nou mooie schoenen aantrekken als je de hele dag thuis achter je computer zit? Bovendien passen ze vaak niet, want schoenen kopen per internet is natuurlijk vragen om moeilijkheden, zeker met die rare Amerikaanse maten. Tot overmaat van ramp krijg ik de meeste spullen dubbel, omdat ik in mijn alcoholische besteldrift ongeduldig meermalen op de verzendknop klik. Wie nog belangstelling heeft voor de film Walk the line, een paar faux croco enkellaarsjes maat 10,5, een verzamelbox Little house on the prairie, een brandweerrode keukenmachine met worsthulpstuk of schattige vestjes in uiteenlopende kindermaten: u weet me te vinden. Voornemen: voortaan maar één keer op de verzendknop klikken.
Als mijn bestelkoorts wat is geblust, is het meestal al laat op de avond. Ik had de prettige gewoonte mijn laptop mee naar boven te nemen en dan onder de dekens nog wat verder te internetten, maar ik werd telkens midden in de nacht wakker omdat mijn laptop met veel lawaai op de grond donderde.
Daarom heb ik een iPhone gekocht, zodat ik zonder huisgenoot P. te storen op elk gewenst moment van de nacht kan kijken of er ergens ter wereld iemand iets te bloggen heeft.
Die iPhone valt óók telkens ’s nachts op de grond, maar dat maakt een stuk minder herrie dan een laptop. Voornemen: op internet een beschermhoesje bestellen voor mijn iPhone.