Staafmixer
Ook zonder ongenuanceerd te generaliseren zal zelfs de meest rabiate optimist toch moeten toegeven dat, hoe men het ook bekijkt, het leven al met al een héél gedoe is. Deze stelling zat ik juist uitgebreid te overdenken toen huisgenoot P. binnenkwam en sprak: ‘Over drie maanden gaan we naar Amerika verhuizen. Leuk hè?’ Vervolgens beet hij zich neuriënd vast in een vuistdikke reisgids vol kleurenfoto’s van de Grand Canyon, verhandelingen over de afwijkende voltages van het Amerikaanse lichtnet en telefoonnummers van all-you-can-eat-spareribsrestaurants in Chicago. Het leek mij een opportune gelegenheid voor een paniekaanval, maar er waren kinderen bij en bovendien herinnerde ik me opeens dat ik mij maanden geleden, na een paar borrels, inderdaad niet onwelgevallig jegens zo’n verhuizing had verklaard, vooral omdat ik toen ervan uit was gegaan dat zulke plannen tóch nooit doorgaan. Men overweegt immers zo váák impulsieve buitenissigheden, bijvoorbeeld de aanschaf van een varkentje als huisdier, de adoptie van een licht gehandicapt Roemeens weeskind of het goudkleurig laten overspuiten van de gezinsauto: zulke plannen kan men straffeloos maken, in het veilige besef dat het er tóch nooit van zal komen.
Maar nu had P. dus opeens met een voor zijn doen bespottelijk doortastend optreden de feiten naar zijn hand gezet, en om terug te krabbelen was het, zo verzekerde hij met een triomfantelijke grijns, ‘te laat’.
Daarop verliet ik de huiskamer en deed ik wat ieder normaal mens in een dergelijke situatie doet: ik belde het 0800-nummer van de firma Campina, om door te geven dat mijn kinderen volgend jaar geen gebruik meer zouden maken van de dagelijks verstrekte schoolmelk. ‘Weet u uw persoonlijke Campina-ouder-kindcode uit uw hoofd, mevrouw?’ informeerde de telefonist voortvarend. Nee, die wist ik niet, want ik weet helemaal nóóit iets uit mijn hoofd, dus zéker geen Campina-ouder-kindcode, en al helemáál niet op momenten dat ik zojuist gehoord heb dat ik binnenkort ga verhuizen naar een land waar voortdurend mensen uit hun huis gezaagd worden omdat ze te dik zijn om door de deur te kunnen en waar kinderen elkaar op gezette tijden per ongeluk doodschieten met pistolen die ze in het nachtkastje van hun ouders gevonden hebben. Dat verzweeg ik trouwens allemaal voor de vriendelijke telefonist, maar wel zei ik wat ik in zulke gevallen altijd zeg: ‘Ja, sorry, ik ben helaas te stom voor dit soort dingen, maar misschien weet u een oplossing?’ Dat helpt meestal vrij goed, in ieder geval véél beter dan schelden, huilen of de hoorn erop gooien.
De man beloofde te ‘doen wat hij kon’, maar wel met een intonatie van bedwongen paniek, alsof hem zojuist verzocht was binnen 45 minuten een nog nalillende, verse donornier per helikopter naar een Zwitserse kliniek te transporteren. Ik hing op en begon uitgebreid te piekeren over wat er allemaal nog méér moest gebeuren voor ik met een gerust hart het land kon verlaten. De vriezer ontdooien, dat was één ding, en ook lagen de inentingspapieren van mijn jongste zoontje, zonder welke hem stellig de toegang tot zelfs het armoedigste Amerikaanse kleuterschooltje geweigerd zou worden, nog in de bureaula van een Berlijns consultatiebureau. Zou de stekker van mijn staafmixer eigenlijk wel in een Washingtons stopcontact passen? Nee, bleek na een kleine zoektocht op internet. Aan wie zou ik mijn overtollige staafmixer dan eens cadeau doen? Ik liet al mijn vrienden en kennissen de revue passeren, wat nog flink wat tijd in beslag nam, en kwam tot de slotsom dat iedereen al een staafmixer hád, een enkele culinaire non-valeur daargelaten, die dan ook waarschijnlijk niet om een staafmixer verlegen zat.
Zo tobde ik nog een poosje voort, waarna mijn dochter uit school kwam, en zei: ‘Zo gek, mama: ik kreeg vandaag opeens twéé pakjes schoolmelk! En dat krijg ik voortaan elke dag, want dat heb jij besteld bij Campina, zei de juf.’ Ik legde mijn hoofd op tafel naast de staafmixer en sloot mijn ogen.
Als u dit leest ben ik in Amerika, om me bij wijze van voorbereiding op de grote overtocht alvast terdege te informeren over het aanbod van staafmixers ter plaatse. Als u dit níét leest trouwens ook.