Spiegel

De zomer nadert, en naarmate de temperatuur stijgt daalt de stemming onder het vrouwelijk deel van de bevolking dat te vet is om zich in bikini te vertonen. Damesbladen spelen hier handig op in: in april kwamen ze nog met gezonde en gematigde tips als ‘Straks strak op het strand: vitaal vóór de vakantie met het frisse fruitfrutseldieet!’, maar daar trok niemand zich wat van aan, want het was te koud om zelfs maar je winterjas uit te trekken en híér met die juskom.

Intussen is het toch zover, bijna te laat dus, en diezelfde bladen komen daarom met lastminutepaniekdiëten in het genre ‘vijf kilo kwijt in drie dagen met het revolutionaire zestig-liter-lauw-water-en-verder-niks-zelfs-geen-tandpasta-dieet’.

Goed, het is even doorbijten, maar dan kun je ook met een gerust hart die leuke nieuwe bikini aantrekken, gesterkt door het zelfvertrouwen dat komt met het besef dat je die bikini onmiddellijk daarna zult bedekken met een grote, rulle badjas om de rest van de zomer in een geblindeerde kamer zacht jammerend kersenbonbons te gaan zitten schrokken. Want wat is nou vijf kilo? Wie maar vijf kilo kwijt hoeft, wás al slank. Die vijf kilo minder doet niks voor vrouwen die hun badpakken noodgedwongen bestellen bij postorderbedrijf Wilma Walvis, van die verticaal gestreepte grand foulards met ingevlochten schragende metaalconstructies en een aanhangend rokje, verhullend bedoeld, maar in praktijk garant staand voor extra zielig nijlpaardeffect.

‘Wat een onzin,’ zeggen verstandige vrouwen nu. ‘Waarom zou je aan een belachelijk slank ideaalbeeld willen voldoen? Trouwens, op de cover van de Viva staan tegenwoordig heus ook wel eens dikke vrouwen, dus dik is in!’ Ja, leuk geprobeerd, maar die dikke vrouwen op de cover van de Viva zijn helemaal niet dik. Die hebben maat 42, net als de meeste Nederlandse vrouwen, die zichzelf ook eigenlijk helemaal niet dik vonden, tot de Viva foto’s van dergelijke vrouwen begon te plaatsen onder het kopje ‘Mooi in een maatje méér!’, waarna al die voorheen zielstevreden vrouwen opeens beseften dat ze ‘een maatje méér’ hadden en van de weeromstuit roze koeken langs het brok in hun keel gingen zitten proppen en binnen no time inderdaad een ‘maatje méér’ kregen. Of drie.

‘Maar hoe blijven al die vips, fotomodellen en beroemdheden dan toch zo slank?’ kreunen de arme dikkerds met volle mond. Simpel: die celebrity’s maken stuk voor stuk gebruik van wilskracht, doorzettingsvermogen en een personal trainer die dagelijks vijfhonderd kilometer met ze gaat joggen en ze met een honkbalknuppel tegen de grond slaat als ze met hun laatste krachten de deur van de ijskast proberen open te trekken. Zo’n personal trainer kunt u zich uiteraard niet veroorloven, en wilskracht en doorzettingsvermogen hééft u niet, anders was u ook niet zo dik geworden, zeg nou zelf.

Maar wat kunt u dan wél doen om slank te worden? Niets. En dat is ook nergens voor nodig. Kijk maar naar de mannen. Die zijn ook dik, maar het kan ze niks schelen. Ze hijsen zich fluitend in een tent van een zwembroek, en laten zich onbezorgd in een krakende strandstoel zakken. Maar hoe komt dat dan eigenlijk, dat mannen zich helemaal niet schamen voor die pens? Dat zit zo: mannen kijken niet in de spiegel. Ja, om zich te scheren, maar dan zien ze alleen hun gezicht, en dat dan alleen nog van voren.

Ze hébben altijd nog een zwembroek, en als hun buik daar niet meer in past, sjorren ze de band van die zwembroek gewoon ónder die buik. Mannen hoeven dus ook niet aan het begin van elke zomer in een schel verlicht pashokje, met akelige spiegels opzij en van achter, om een nieuwe zwembroek te passen. Zo krijgen ze ook niet dat negatieve zelfbeeld dat dikke vrouwen van kwaad tot erger doet vervallen. Kortom, neem een voorbeeld aan mannen, kijk niet meer in de spiegel en denk positief: als het een beetje meezit, blijft het gewoon de hele zomer lekker hard regenen.