Vreemdgangers

Vorige week stond er in de krant dat vrouwen net zo vaak vreemdgaan als mannen. Sterker nog: de dames gingen zelfs ietsjes vaker vreemd dan de heren. Maar eh – wisten wij dat niet allang? Over vrouwen wordt vaak zo verheven gedaan. Terwijl mannen als een stel testosteronnies oorlogen beginnen, huiselijk geweld plegen en stoeptegels van viaducten gooien, organiseren vrouwen de vredesmarsen, doen aan vrijwilligerswerk en vinden tussen alle banen door toch nog tijd voor het huishouden. Je zou het bijna gaan geloven. Maar wat deed een Amerikaanse moeder laatst toen haar vriend twijfelde of het kind wel van hem was? Ze vermoordde de baby in de magnetron. Wie werd het gezicht van het martelen van Irakese gevangenen in Abu Gharaib? De kinderlijk ogende vrouwelijke soldaat Lynndie England. En wie liet de slachtoffertjes van Marc Dutroux verhongeren in zijn kelder toen Dutroux in de gevangenis zat? Zijn echtgenote Michelle Martin. Allemaal afschuwelijke zaken waartoe vrouwen niet in staat werden geacht, maar die wel gebeurden.

Nu is vreemdgaan bij lange na niet te vergelijken met de bovenstaande voorbeelden, maar feit is dat het veel mannen zal verbazen dat vrouwen ook op dit terrein niet voor hen onderdoen. Het zal ze zelfs irriteren, want net zoals autocoureurs er een hekel aan hebben om op het circuit van Zandvoort door een vrouwelijke rijder te worden geklopt, zo vinden veel mannen dat vreemdgaan hoofdzakelijk hún domein is. De acteur Egbert Jan Weber zei onlangs in Viva dat “vreemdgaan voor mannen iets biologisch is. We moeten ons zaad kwijt en zo veel mogelijk nakomelingen maken om de soort te behouden.” Maar ja, aan wíé moeten deze mannen dan precies hun zaad kwijt? Zoveel ongetrouwde secretaresses zijn er nu ook weer niet. Zou Egbert Jan derhalve ook de keerzijde van zijn oerdrifttheorie kennen? Daarin heten de mannen wel de jagers, maar zijn de vrouwen de verzamelaars. Om de kans op een sterk nageslacht te vergroten, moest de holenvrouw namelijk van zo veel mogelijk verschíllende mannen een kind krijgen. En dus klimt de sexy Gabrielle uit Desperate Housewives zonder enige wroeging op de jonge tuinman, terwijl haar onwetende echtgenoot Carlos haar blijft overladen met sportauto’s en juwelen.

Eén ding kunnen trouweloze vrouwen beter dan hun mannelijke soortgenoten en dat is zwijgen als het graf. De enige die Gabrielle doorheeft is een andere vrouw: haar schoonmoeder. Veel mannen die vreemdgaan willen uiteindelijk toch opscheppen over hun daden, of nog erger: ze opbiechten. Dan leggen ze het probleem bij jou en dan moet jij hen maar vergeven omdat ze zo eerlijk zijn geweest. In een groepsinterview in het maartnummer van het blad AM zei ene Hans dat hij tijdens zijn huwelijk nooit was vreemdgegaan, “maar er is af en toe wel seks geweest. Vreemdgaan zie ik meer als een relatie hebben naast je relatie en dat zou ik nooit doen.” Dat is heel geruststellend, Hans, maar het verbaast me niet dat je inmiddels bent gescheiden. Hebben mensen wel talent voor trouw? Is het: ‘tot de dood ons scheidt’ of komen we niet verder dan: ‘tot de schijt ons doodt’? Zelf denk ik dat trouw het uitgangspunt moet zijn. Of, zoals de wulpse Mae West het ooit zo meesterlijk zei: “Ik ben helemaal niet losbandig. Ik heb het liefst één man. Per keer.”