Ezelopvang

Ben ik op een liefdadigheidsgala, komt er iemand van een roddelblad naar me toe. Hij vertelt dat een van zijn ‘journalisten’ mij een tijdje heeft gevolgd en tot de conclusie is gekomen dat ik niet meer thuis slaap. Of ik misschien wil reageren op het feit dat Richard een buitenechtelijke relatie heeft? Daar zit je dan, met je haar in de krul, tussen salade en hoofdgerecht. Is er dan niks meer heilig? Want laten we even wél wezen: Marco en Leontine doen sinds jaar en dag de zomerscheiding, Richard en ik zijn van de najaarscrisis, Anthonie en Isa hebben de winterdepressie en René en Natasja de voorjaarsperikelen. Dat is ooit zo verdeeld en dat vind ik ook prima, want echtscheiding is een serieuze zaak en dat moet ordelijk verlopen. Maar nu ben ik helemaal van de leg. Kunnen de bladen niet even béllen voordat ze de volgorde van de scheidingen zo rigoureus omgooien? Ik wil best een keer de zomerscheiding doen maar overleg dat eerst even, want er komt geheid gedonder van. Straks gaat Leontine mij nog bellen: “Daf, je zit in mijn wijk! Wíj doen de zomerscheiding, dat weet je toch?”

Door Richard en mij reeds in juli in een huwelijkscrisis te storten, raakt het hele schema in de war. En de zaak staat al zo op scherp door ‘Rattengate’, u weet wel, die foto’s van het vervuilde huis van Belinda Meuldijk. Dat heeft mensen op ideeën gebracht. Een vrouw die sinds kort voor ons werkt, krijgt namelijk geregeld te horen dat zij vooral foto’s moet maken van ons interieur, want die kan ze dan mooi aan de bladen verkopen. Dus als het tegenzit, word ik binnenkort geconfronteerd met Hamstergate: “Snuffie en Witje krijgen niet iedere week schone korrels!” Groentengate: “Daphne serveert erwtjes uit blik!” Of Vitragegate: “Al één jaar niet gewassen!” (Oké, twee jaar dan.) Mensen – waar gáát dit nog over? Het maakt helemaal niet meer uit of iets waar is, zolang het maar raar is. Terwijl Nederlandse soldaten sneuvelen in Afghanistan, beheerst geneuzel over Paris Hilton het nieuws. Sommige dingen zijn zó oninteressant, dat ik niet begrijp waarom het de krant moet halen. Zo circuleert er al anderhalf jaar een gerucht dat Richard en ik gaan verhuizen naar het voormalige gemeentehuis van ’s-Graveland. Nee, dus.

Toch blijft het maar rondzingen in de roddelbladen. We worden gebeld door regionale dagbladen, door radioprogramma’s, het staat op kabelkranten, op websites. En dus vragen de leerkrachten van mijn kinderen wanneer we nu precies gaan verhuizen, zodat ze daar rekening mee kunnen houden bij de klassenindeling. Ik word er bijna iedere dag op aangesproken; op het hockeyveld, in de supermarkt, op het schoolplein. Als ik dan zeg dat we niet gaan verhuizen, krijg ik een veelbetekenende knipoog: “Ik snap dat het nog een geheim is.” Aangezien we alsmaar niet weggaan, zou je denken dat het kwartje wel een keer gaat vallen. Maar nee. Er wordt gewoon een nieuw verhaal verzonnen: we liggen in scheiding, de bouwvergunning komt er niet door, we twijfelen nog. Maar de waarheid is simpel: we kúnnen helemaal niet naar ’s-Graveland. Belinda Meuldijk heeft dat huis gekocht. Ze begint er een ezelopvang én een rusthuis voor roddeljournalisten. Of is dat dubbelop?