Llanes

Na de Picos nemen we een dag rust in Llanes. Niet rijden, koffie drinken, boekje lezen. Het weer doet mee en is grijs. In de Lonely Planet lees ik dat Galicië, waar we morgen naartoe gaan, achtereenvolgens is veroverd door de Kelten, Romeinen, Germanen, Gothen, een uitlopertje van de moslims en uiteindelijk de Spaanse koningen. In die laatste strijd, fungeerde het vermeende lijk van de apostel Jacobus als mascotte. Hij zou, eenmaal dood, met een stenen schip van Palestina naar Spanje gebracht zijn, om daar zeven eeuwen later ontdekt te worden als ideale gids bij het doodslaan van de moslims. De apostel dankt er de koosnaam ‘matamoros’ aan. Moslimslachter. Nogal een carrière voor een heilige.

De Galiciërs zelf hebben aan al die oorlogen volgens de Planet in ieder geval een sterk gevoel van eigenheid overgehouden. Met een eigen taal, voornamelijk bestaande uit x-en, kaarten waarop hele dorpen voor de buitenwereld verborgen blijven en een stevig geworteld wantrouwen tegenover alles wat van de centrale overheid komt. En natuurlijk Santiago de Compostella, een internationaal trefpunt voor wie al lopend of fietsend nadenkt over liefde en haat, oorlog en vrede. Daar gaan we heen, met een omweg via de Galicische kust.

Voor het zover is, eten we gefrituurde calimares en in olijfolie en knoflook gebakken sardientjes in een visrestaurant in het haventje van Llanes. Nou ja, restaurant. Binnen voeren de plaatselijke vissers met glazen drank in hun hand heftige gesprekken, nog maar net overstemd door het geluid van een bijna manshoge televisie. Buiten, onder een zeildoeken afdak, zitten de eters. Wij dus. En groepjes oudere mannen die meteen toenadering zoeken wanneer tijdens het eten opeens een heftige regenbui losbarst. De regen roffelt op het zeil en klettert langs de kanten naar beneden. Maar wij zitten met elkaar lekker droog, gebaart iemand aan een tafeltje tegenover ons, terwijl hij de olijfolie van zijn vingers likt. Wanneer duidelijk wordt dat we uit Hollanda komen en dus ook meedoen aan het voetbaltoernooi dat over enkele dagen in Porto begint, kan de liefde eigenlijk niet meer stuk.