Klaipéda – Letland: off road

Van Klaipéda rijden we langs de kust van Litouwen naar het noorden, voor de oversteek naar Letland. Ook hier beloofden gidsen en verhalen weinig goeds, maar wij staan met een kwartier aan de andere kant. Het soepele schema dreigt nog even verstoord te worden als Janny tijdens het wachten vrolijk de militaire geheimen om haar heen fotografeert, maar als zij plechtig belooft alles weer uit haar elektronische camera te wissen, mogen we verder. Letland blijkt zonodig nog leger dan Litouwen. Serieus op de kaart aangegeven stadjes zijn in werkelijkheid twee of drie houten huisjes en een paar schuren. Wanneer we na een paar uur rijden Liepaja, een ‘echte’ stad binnenrijden, zien we ook wat motorrijden in Letland zo boeiend maakt: buiten de doorgaande route, verandert de weg van asfalt in losse steentjes, zand en stof. Samen met de houten huizen, biedt het stadje zo bij iedere blik opzij een kant en klare setting voor een western.

Na Liepaja, sturen we het binnenland in om met een omweg via Kuldiga weer terug te keren naar de kust waar we in Ventspils, een havenstadje, willen overnachten. We rijden al die tijd over vrijwel lege wegen, met zachte bochtjes door eindeloze denne- en berkenbossen, afgewisseld met graanvelden. Veel bossen en veel graanvelden. En dan houdt de weg opeens op. “Mij maak je niet gek”, roept Janny wanneer ik even stop om te overleggen of we dit willen. En dus geven we gas. Met een gangetje van een kilometer of zestig, blijkt het gravel prima te berijden, al zorgt een enkele auto uit de andere richting voor stofwolken waar je tanden van knarsen. We beginnen net lekker te wennen, wanneer na een kilometer of tien het feest opeens over is. Het asfalt van de laatste kilometers naar Ventspils, voelt daarna als een onzegbare luxe.