21

Jolie was de volgende dag niet op school. Dat was niet ongewoon. Soms leek het alsof ze meer niet dan wel op school was. Jolie was een zesjeskind, hoewel Willow dacht ze wel beter kon. Maar Jolie gaf er niet om. Als Willow altijd maar zesjes zou halen, zou haar moeder over de rooie gaan. Met minder dan een zeven nam ze geen genoegen. ‘En jij zou ook geen genoegen moeten nemen met minder, jongedame.’ Willow vond dat wel grappig, want haar moeder deed zich altijd voor als ‘rebel’, als ‘kunstenaar’, en ze had van haar niet anders geleerd dan vraagtekens te zetten bij alles en niet op autoriteiten af te gaan. Maar als het op cijfers aankwam, was ze net zo conservatief als Laura Bush. ‘Zonder diploma’s kom je nergens. Doe je best op school, leer zo veel mogelijk en de wereld ligt voor je open.’ Was dat zo? Hadden al die daklozen in de parkjes en in de ondergrondse van Manhattan gewoon niet goed opgelet op school? Succes in je leven hing toch van meer af dan van wiskunde en biologie?

Willow worstelde zich door de dag heen. Ze zag Cole ook al niet, hoewel ze op de gangen voortdurend naar hem uitkeek. Misschien waren Cole en Jolie wel samen aan het spijbelen, dacht ze. Dat zou heel goed kunnen. Ze hadden het waarschijnlijk met elkaar aangelegd nadat haar moeder haar voor gek had gezet, mee naar huis had gesleept en voor onbeperkte duur huisarrest had gegeven. Ze baalde echt grondig van haar leven.

Meneer Vance was niet langer haar vriend. Ook al was hij even aardig tijdens de les als voorheen en had hij haar een compliment voor haar opstel gegeven, ze wist dat ze na de bel niet moest blijven hangen om te praten over haar overpeinzingen over A Separate Peace, de roman van John Knowles die ze aan het lezen waren. Een oorspronkelijke bildungsroman. Hechte vriendschap tussen adolescenten die verkeerd uitpakt. Met jezelf geconfronteerd worden vanwege de rottigheid die je uithaalt. Had Gene de tak met opzet laten zwiepen? Natuurlijk had hij dat gedaan, of hij zich er bewust van was of niet. Niemand in de klas wilde het geloven.

‘Het was een ongeluk,’ zei het mooie bijdehandje Jenna. Ze klonk bijna wanhopig. ‘Hij kan het niet gedaan hebben. Zoiets zou hij nooit doen. Ze waren vrienden. Vrienden doen elkaar niets aan. Vrienden liegen niet tegen elkaar.’

Willow zag dat meneer Vance naar haar keek, ervan uitgaand dat ze advocaat van de duivel zou gaan spelen en zou zeggen hoe zij erover dacht. Maar Willow zei geen woord. Ze wist maar al te goed waarom mensen gemene dingen deden, waarom mensen logen. Ze wist alles van die duistere plek in je binnenste, die boze onweerswolk. Als die zich roerde, was je tot alles in staat.

Pas aan het einde van de dag, toen ze al had opgegeven dat ze Cole nog zou zien, stond hij ineens naast haar locker.

‘Hé,’ zei hij. Hij had wallen onder zijn ogen en zijn shirt was gekreukt.

‘Hé,’ zei ze. Haar hart maakte een sprongetje. ‘Hoe gaat ie?’

‘Ik vroeg me af of je ik een lift kon geven, naar huis.’ Hij leunde tegen de locker naast de hare en keek haar aan.

O ja!! Ik wil heel, heel, heel erg graag een lift!!!

‘Ik kan niet.’ Ze keek opzij. Er kwam een stroom leerlingen langs, gillend, lachend, dollend. Alle opgekropte energie van de dag ontlaadde zich. ‘Ik heb huisarrest. Mijn moeder zou me vermoorden.’

Hij keek naar zijn schoenen. ‘Hindert niet.’ Ze vond het prettig dat hij niet aandrong, zoals Jolie zou hebben gedaan.

‘Als je wilt, kun je straks langskomen.’ Ze flapte het eruit. Jemig, wat stom en suf. Wat moesten ze dan doen, met barbies spelen of zo? ‘Nou ja, daar heb je vast geen zin in.’

Toen ze het kon opbrengen hem aan te kijken, zag ze een glimlachje om zijn mondhoeken. Lachte hij haar uit?

‘Zou dat mogen?’ vroeg hij. ‘Van je moeder, bedoel ik?’

‘Ja,’ haastte ze zich te zeggen. ‘Ze zei dat er mensen langs mochten komen, ik mag alleen niet weg.’ Dat was niet wat Bethany had gezegd. Ze had gezegd dat ze wel een oplossing zouden vinden als Cole belde.

‘Vervelend voor je,’ zei Cole. ‘Dat je erdoor in de problemen bent gekomen.’

‘Eigen schuld,’ zei ze. ‘Ik wist dat ik meteen terug moest.’

‘Mijn moeder is ook behoorlijk streng,’ zei hij. Hij sloeg zijn armen over elkaar en wiebelde heen en weer. ‘Een uur of vier?’

Ze werd bijna duizelig van opwinding. Ze schaamde zich dood toen ze het bloed naar haar wangen voelde stijgen. Bloosde ze? Nee, hè!

‘Weet je waar ik woon?’ vroeg ze. Ze draaide zich naar haar locker om haar gezicht te verbergen.

‘Ja, van Jolie,’ zei hij.

‘O,’ zei Willow. Ze sloot het deurtje van haar locker. ‘Waar was ze vandaag?’

‘Geen idee.’

En toen was hij weg, verzwolgen door de leerlingenmassa die de deur uit en naar de bussen dromde. Even later ging ook zij naar buiten. Het leek wel of ze gewichtloos was, of ze zweefde, danste. Als hij niet mocht komen van haar moeder, zou ze ter plekke dood neervallen.