31

De man met de bivakmuts was weer geweest. Hij had de deur achter zich op slot gedaan en zou weer terugkomen rond het middaguur. De eerste minuten na zijn vertrek leek zijn aanwezigheid nog nadrukkelijk in de ruimte te hangen. Een beklemmend moment. Toen dat gevoel was verdwenen stond ze op, pakte een hoesje van een dvd en liep naar het stuk zeil waaronder de vermolmde planken lagen.

De angst probeerde nog steeds bezit van haar te nemen. ’sNachts lag ze te piekeren of droomde ze vreselijke dingen waarvan ze meerdere malen wakker was geschrokken. Ze had in het pikkedonker liggen staren. Overtuigd dat hij binnen zou komen en haar zou straffen voor de vernielingen die ze had aangericht.

De dag na haar ontdekking durfde ze nog niets te ondernemen. De angst voor ontdekking was groter dan de kans op ontsnapping. Het leek alsof de man met de bivakmuts in haar hoofd meekeek en haar plannen kende. Zijn donkere ogen zagen alles.

Maar de deur ging niet open. Seconden werden minuten en minuten werden uren. Toen werd ze weer wat moediger. Het toegenomen zelfvertrouwen scherpte haar intelligentie aan. Al bleef ze bang. Ze wilde alleen maar naar huis, naar haar ouders. Niemand kon haar verraden. Ze moest gewoon doorzetten.

Bibi haalde diep adem. Haar hart klopte sneller dan normaal. De angst had plaatsgemaakt voor opwinding. Ontsnappen. Op een slimme manier. Eerst denken, dan doen, zei haar moeder regelmatig. En dat had ze dus gedaan.

Ze twijfelde geen seconde en trok de eerste plank omhoog. Toen ze meer kracht zette, gebeurde er precies waarvoor ze bang was geweest: de plank brak. De breuk was aan haar linkerkant, ongeveer anderhalve meter van haar vandaan. Ze tilde het stuk hout op en legde het naast zich neer.

Voorzichtig stak ze een hoek van de dvd - hoes in de grond. Ze wroette wat, waardoor er wat grond loskwam. Ze pakte de losse aarde op en duwde die in de opening onder de plank waarop ze zat. Ondertussen luisterde ze aandachtig naar de film op dvd waarvan ze de inhoud bijna woordelijk kende.

Bibi werkte secuur. Ze had wel duizend keer tegen zichzelf gezegd dat ze vooral niet te snel of te onvoorzichtig moest werken. Dan kon bijvoorbeeld het geïmproviseerde schepje breken. Of dan kon ze tijd verliezen omdat ze te lang op de verkeerde plek zou graven.

Het leek een beetje op een opdracht voor handenarbeid op school. Ook daarvoor stond een bepaalde tijd. Als de juffrouw zei dat het klaar was, moest je de spulletjes opruimen. Daarom gebruikte ze de film als klok. Aangezien er geen tijdsaanduiding op het apparaat zat, zou ze precies op het moment dat de film was afgelopen stoppen met werken. Ze wist niet hoe lang ze over het terugleggen van de planken en het zeil ging doen. Zou ze alles wel weer netjes terug kunnen leggen nu de plank was gebroken? Ze hoopte het.

Beetje bij beetje groef ze grond af. Toen het einde van de film kwam, keek ze naar het afgegraven stuk. Met haar vingertoppen tastte ze de opening af. Ze voelde de onderkant van de plank die rechtop stond! Je kon inderdaad onder de muur door! Het was een kwestie van nog iets meer graven.

De gebroken plank was nog een probleem. Bibi stak haar hand eronder om wat aarde te pakken die ze daar net onder had geschoven. Ze legde het hoopje aarde precies op de plek waar de plank was gebroken. Deze handeling herhaalde ze net zo lang tot er een solide verhoging ontstond. Voorzichtig duwde ze de splinters tegen elkaar, waardoor de plank weer enigszins een geheel vormde. Mocht er onverhoopt iemand op gaan staan, dan verhinderde de opgehoopte aarde dat het hout diep weg zou zakken.

Tevreden met haar werk legde ze het zeil terug en duwde de spijkers terug in het hout. Toen ze op de plek in de hoek aankwam, wierp ze een laatste blik op haar tunnel naar de vrijheid voordat ze ook die weer bedekte. Bibi liep naar de wasbak en spoelde de hoes en haar handen af. Hierna pakte ze de emmer en zette deze terug op de juiste plek. Toen nam ze voor het beeldscherm plaats. Ze draaide zich om. Nergens in de kamer kon je zien dat ze had gegraven. Misschien kon ze de volgende keer wel ontsnappen…