Vijfenveertig

TEGEN DE TIJD DAT HET ZONDAG WAS, STONDPENELOPE zo stijf van de zenuwen dat ze amper meer kon glimlachen. Ze hadden ontzettend veel dingen moeten voorbereiden en ze had niet meer dan een uur geslapen vannacht. De kleermaker uit New York was vanmorgen nog met de jurk bezig geweest. Haar moeders trouwjurk was nu versierd met nieuwe parels en antiek kant, en natuurlijk sloot hij beter om haar lichaam en had hij een grotere sleep gekregen. De jurken van de bruidsmeisjes waren nog van Isabelles bruiloft en ook deze waren haastig vermaakt. Het was jammer dat ze geen nieuwe jurk had kunnen laten maken in Parijs die haar pluspunten zou benadrukken, en dat de hele bruiloft niet plaatsvond op een mooiere en meer populaire locatie. Maar dat maakte nu allemaal niet meer uit. De gasten waren verzameld, de tafels waren gedekt, en de familie Holland was zeker niet uitgenodigd voor de grootste bruiloft van het jaar. ‘De laatste grote bruiloft van de negentiende eeuw,’ had Buck meerdere keren herhaald tegen een aantal journalisten van de krant. In het nieuwe jaar zou ze mevrouw Schoonmaker zijn, dacht Penelope terwijl ze met haar gitzwarte wimpers knipperde, en dan kon Diana voor haar part zo vaak langskomen als ze maar wilde.

Nu voelde ze het moment naderen – hier, recht voor haar, aan het einde van het gangpad bezaaid met bloemblaadjes – het moment waarop het allemaal zou gebeuren. Het menu was vastgesteld en de versieringen waren opgehangen volgens Bucks strenge instructies. De uitnodigingen waren de achtentwintigste verstuurd per koerier en beloofden een uiterst geheim huwelijk tussen twee zeer voorname mensen. Dit bleek een sterke aantrekkingskracht te hebben op de high society van New York. Door de feestdagen was het een behoorlijk saaie week geweest, en ze hingen allen maar een beetje rond tot oud en nieuw voorbij zou zijn, zodat ze naar meer exotische oorden konden vertrekken in Italië en Egypte. Maar dit was een onverwachte, opwindende gebeurtenis. Vandaag waren ze afgereisd naar een van hun favoriete toevluchtsoorden om getuige te zijn van de verbintenis tussen twee van hun grootste namen, en morgen zouden alle mensen die niet waren uitgenodigd hun smeken om alles te vertellen over de Schoonmaker-Hayesbruiloft.

De pechvogels bevonden zich op feestjes in Lakewood en Westchester en waren van plan om het nieuwe jaar zo goed mogelijk te vieren, terwijl ze ondertussen hoopten dat iemand hun een telegram zou sturen om te vertellen wat ze allemaal hadden gemist. De gelukkige genodigden zaten op hun plek en wachtten rustig af. Penelopes gezicht was opgemaakt, haar korset was dichtgesnoerd, en haar benen gingen schuil onder vele lagen ivoorkleurig chiffon. Kanten stroken golfden naar beneden vanaf de V-hals van haar jurk en de mouwen waren versierd met kanten linten. Er zaten bloemen om haar polsen en in haar donkere haar, en er was een meterslange sluier van valencienneskant aan haar witte hoed vastgespeld. De muziek was al begonnen. Ze keek naar haar bruidsmeisjes: nichtjes van haar en Henry, die snel waren opgetrommeld, evenals arme Prudie, die zich niet bepaald op haar gemak leek te voelen in een pastelkleurige jurk. En zoals beloofd stond Carolina Broad er ook tussen. Ze straalde van trots en op de een of andere manier zag ze er veel rijker uit. Maar ondanks dit alles lukte het Penelope niet om te glimlachen. Pas als het allemaal voorbij was, zou ze weer kunnen glimlachen.

Daar stond Buck, gekleed in een donker pak. Hij zag er lichtelijk vermoeid uit. Ondanks zijn grote omvang, maakte hij toch altijd een erg elegante indruk. Hij had de meisjes in een rij gezet en wachtte tot hij hun het teken kon geven om de dameskleedkamer te verlaten en door het gangpad naar voren te lopen. Ze waren allemaal opgewonden over het feit dat ze waren uitgekozen – met uitzondering van Prudie – en zenuwachtig wachtten ze op het moment dat ze naar binnen mochten. Penelope wilde hen geen van allen aankijken. Ze wachtte slechts op het moment dat die laatste lichtblauwe sleep door de deur was verdwenen en het haar beurt was. Eindelijk liep de achtste en laatste naar binnen en kwam Penelope weer een beetje op adem. Ze draaide zich naar Buck en wachtte nog even terwijl hij keek of haar make-up nog goed zat. Hij deed haar sluier naar beneden en frummelde er even aan. Toen ontspande hij eindelijk zijn gezicht en keek hij haar glimlachend aan.

‘Vanaf nu zal geen enkele bruid ooit nog prachtig worden gevonden – jij zult de lat simpelweg veel te hoog hebben gelegd,’ zei hij.

Toen glimlachte ze ook, een brede, triomfantelijke glimlach. Ze wist dat ze die snel weer van haar gezicht zou moeten halen, voor ze door het gangpad zou lopen. Maar daar was ze nog niet in geslaagd toen ze de eerste noten hoorde van de muziek die altijd de komst van de bruid aankondigde. Buck zei haar dat ze moest gaan en ze deed wat haar werd gezegd.

Alle hoofden in de zaal draaiden zich naar haar. Penelope bekeek de gasten vanonder haar sluier en zag dat hun monden openstonden van goedkeuring en verbazing en dat ze hun handen voor hun borst hadden geslagen. Ze had geen idee of ze langzaam of snel liep. Ze kon de muziek amper horen. De afstand tot het altaar leek eindeloos lang en toch wist ze dat ze er al snel zou zijn. Henry stond doodstil en zag er ongelukkig uit in zijn glanzende zwarte pak. Maar hij zou al snel beseffen hoe slim haar plannen waren. Hij zou zich herinneren hoe goed ze bij elkaar pasten en hij zou inzien dat Diana Holland niet meer dan een vluchtige flirt was. Toen ze bij het altaar aankwam, zag ze dat een paar hoofden van haar wegdraaiden. Om onverklaarbare redenen keken ze om in de richting waar ze vandaan was gekomen.

Tegen de tijd dat de eerwaarde was begonnen met de ceremonie, klonk er gemompel door de balzaal van Tuxedo. Ze zag dat Henry een paar keer naar achteren keek, naar de plek waar al het gefluister vandaan kwam. Op dat moment pakte Penelope Henry’s hand. De eerwaarde was nog niet bij dat deel van de ceremonie aangekomen, maar hiermee liet ze duidelijk haar ongeduld merken. Dit leek te werken, want hij begon sneller te praten. Penelopes hart bonkte zo hard dat ze bijna niet opmerkte hoe koud Henry’s handpalm aanvoelde en hoe losjes hij haar hand vasthield.

Penelope had nooit veel aandacht besteed aan voorgevoelens, maar nu wist ze met kille zekerheid dat de verzamelde gasten het hadden over Elizabeth Holland. Ze was teruggekeerd, en iedereen vroeg zich af of Penelope dit niet zou willen weten voor ze de voormalige verloofde van haar vriendin eeuwige trouw beloofde. Penelope verstijfde en wachtte tot ze de ringen zouden uitwisselen. In haar gedachten daagde ze alle bemoeials in het publiek uit om haar bruiloft te onderbreken. Het waren lafaards die leefden volgens de regels, dat wist ze maar al te goed. Penelope durfde te wedden dat niemand iets durfde te doen, zolang ze maar stil bleef staan en geen aandacht besteedde aan alle ophef.

Zodra ze het kostbare metaal over haar linker ringvinger voelde glijden, zei ze: ‘Ja, ik wil,’ en toen, zonder te wachten op Henry’s antwoord, sloeg ze haar sluier omhoog en boog ze naar hem toe. Ze wist bijna zeker dat hij ‘Ja, ik wil’ had gezegd, al maakte dat eigenlijk niet uit. Niemand herinnerde zich alle details van hun eigen huwelijk en bovendien was dit moment van de kus veel belangrijker. De aanraking van zijn lippen voelde net zo losjes en onbewogen als zijn hand in de hare, en toch sloeg haar hart even over bij de gedachte dat ze Henry kuste en dat hij nu haar man was.

Toen draaiden ze zich allebei om naar de zaal, die was versierd met witte bloemen en parelkleurige bogen. Er volgde een lange, ongemakkelijke stilte. Penelope zag dat haar moeders persoonlijke bediende achter in de zaal stond, met haar handen nerveus in elkaar geslagen. Niemand verroerde zich en de mensen knipperden ongemakkelijk met hun ogen. Toen zag ze dat Buck voor de bediende ging staan, alsof hij haar uit ieders gedachte wilde verdrijven, en hij begon te klappen.

Op dat moment draaiden alle hoofden in het publiek zich om naar de bruid en bruidegom, eerst langzaam en toen sneller. Een aantal van hen begon te klappen en een aantal stond zelfs op. Het duurde slechts een paar seconden voor de rest van de gasten hen navolgde en ze allemaal klapten. Het was alsof de New Yorkse elite zich nu pas weer realiseerde dat deze bruiloft een mooie, emotionele gebeurtenis was. Een aantal oudere dames barstte in tranen uit. Penelope had hun aandacht en wist dat zij op dat moment in het middelpunt van de belangstelling stond.

Alles was weer zoals het zijn moest en ze durfde weer adem te halen. Iedereen applaudisseerde en merkte op hoe mooi ze eruitzagen en wat een perfect stel ze vormden en dat dit bewees dat echte liefde wel degelijk bestond. Haar ogen werden vochtig en ze keek naar de gasten, die allemaal waren opgestaan, en was dankbaar dat zij allen getuige waren geweest van haar overwinning.