Drieënveertig

HENRY KEEK NIET DOOR HET RAAM OM DE STADVOORbij te zien schieten, en toen de privéwagon van de Schoonmakers verder raasde door het platteland konden de rivieren en ijzige landschappen waar ze doorheen reden hem ook maar bar weinig interesseren. Hij ging niet mee uit vrije wil. Hij deed het omdat hij niet anders kon. De afgelopen paar dagen deed hij de dingen uit een soort automatisme. Hij had zich gekleed zoals hij gewend was, in een wit overhemd met kraag en een zwart jasje, en hij had zijn haar opzij gekamd met pommade op dezelfde manier als altijd. Met hetzelfde automatisme had hij briefjes geschreven naar zijn vrienden, om hun te vragen of ze zijn bruidsjonkers wilden zijn, en naar zijn vaste verkoper bij Tiffany’s, om de ringen te regelen. Zijn gedachten leken ook een vast patroon te volgen. Keer op keer herhaalde hij voor zichzelf dat hij correct en heldhaftig handelde en dat zijn daad Diana zou redden van de ondergang.

Nu, terwijl de trein hem dichter naar Tuxedo bracht en naar zijn verschrikkelijke lot – hoewel hij zich een leven met Penelope nog niet echt kon voorstellen – probeerde hij een brief te schrijven waarin hij wellicht zou kunnen uitleggen wat hij had gedaan. Diana moest het inmiddels wel gehoord hebben. Iedereen zou er vast over praten. Haar moeder zou deze snelle verloving van de voormalige verloofde van haar overleden dochter ongetwijfeld veroordelen, zonder dat ze wist hoe pijnlijk en vernederend dit nieuws was voor haar andere dochter. Hij vond het een verschrikkelijk idee dat Diana het van iemand anders zou horen. Hij had haar graag in zijn armen gehouden en haar laten zien dat hij het alleen deed om haar te beschermen, maar hij betwijfelde of ze dat nog zou willen. Hij had nog nooit iets heldhaftigs gedaan, en hij was onaangenaam verrast nu hij merkte hoe verschrikkelijk het voelde.

In zijn hoofd had hij de brief al honderd keer opnieuw geformuleerd. Hij had uitgelegd dat trouwen met Penelope de enige oplossing was en de makkelijkste, dat het Diana een tweede kans zou geven die er voor hem toch niet meer inzat onder deze omstandigheden. Het ene moment was hij vastbesloten om haar te vertellen dat ze voor altijd geliefden zouden zijn, het andere moment wilde hij haar zeggen dat hij haar met rust zou laten zodat ze een andere, betere geliefde kon vinden. Hij omschreef zichzelf als dappere held en Penelope als een compleet verdorven meisje, maar hij geloofde al die dingen zelf niet meer. Het was onmogelijk om onder woorden te brengen wat er was gebeurd.

Zijn toekomstige bruid liep op hem af door het gangpad van de trein. Ze hield zich vast aan de fluwelen stoelen om niet om te vallen, maar ze straalde zoveel zelfvertrouwen uit dat het leek alsof ze die steun eigenlijk helemaal niet nodig had. Ze had aan de andere kant van de privéwagon gezeten met de kleine meisjes die rozenblaadjes zouden uitstrooien aan het begin van de ceremonie en ze had hun trots haar nieuwe ring met diamant laten zien. Ze droeg een witte mantel van kasjmier met een hoge kraag en ze had haar lippen granaatappelrood gekleurd. Henry keek toe hoe ze op hem af kwam en verfrommelde de brief die hij probeerde te schrijven aan het meisje dat hij zijn ware bruid had genoemd. Er viel niets meer te zeggen.