Drieëntwintig

LINA WAS HAAR KLEINE, PERFECTE HOTELKAMER AMPER meer uit geweest na het vernederende bezoek aan Penelope Hayes. En de kleine ruimte leek met het uur perfecter te worden. Ze zat aan het kleine, glanzende damesbureau en keek naar het bijpassende glanzende bed met de blauwe sprei die zo goed paste bij het fleur-de-lysbehang. Ze werd steeds verdrietiger toen ze zich bedacht dat het niet lang meer zou duren voor ze weer in slaap moest zien te vallen zonder de bescherming van het ornamentele plafond boven haar hoofd. Bedroefd wierp ze een blik op de elegante lamp met U-vormige witte draperieën, die eruitzag als een boeket tulpen met koperen stelen. Ze was de kamer alleen uit geweest om te ontbijten en de krant te lezen, maar dit keer stond haar naam er niet in. Om zichzelf te straffen ging ze zonder avondeten naar bed. Ze had er veel te veel uit willen slepen. Als ze nu alleen maar de kleding en manieren van een lady had overgenomen en vervolgens meteen naar Will was gegaan, dan was dit alles nooit gebeurd. Maar ze wilde ook worden opgemerkt en bewonderd, en die ijdelheid had ervoor gezorgd dat ze niet op haar hoede was geweest.

Het was nu woensdag. Vanaf vrijdag zou ze dakloos zijn.

Elk geluid, hoe onbeduidend ook, leek nu te wijzen op haar op handen zijnde verdrijving uit het hotel. Zelfs het zachtste geklop. Knipperend keek ze op in de richting waar het geluid vandaan kwam. Even vroeg ze zich af waarom de manager van het hotel niet meteen binnen was gevallen om haar eruit te zetten, maar toen realiseerde ze zich dat ze hem dan blijkbaar eerst zou moeten binnenlaten. Ze liep naar de deur en deed hem voorzichtig open. Er stond niemand van het hotelpersoneel in de gang, alleen Tristan, die haar aankeek met zijn warme, lichtbruine ogen. Hij zette zijn hoed af, waardoor zijn lichte haar tevoorschijn kwam. Het was een beetje te lang en hij had het slordig naar achteren gekamd. Zijn hoofd reikte bijna tot aan de deurpost en hij wierp haar een scheve glimlach toe.

‘Laten ze jou zomaar binnen?’ vroeg ze, niet in staat haar verbazing te verbergen. Ze begreep niet hoe hij zo ver had kunnen komen zonder te worden aangekondigd. Maar door de vriendelijke uitdrukking op zijn gezicht kon haar dat eigenlijk ook niet zoveel kon schelen. Op dat moment vroeg ze zich voor het eerst af of Tristan soms de dief was, maar de blik die hij haar toewierp en de herinnering aan alles wat hij al voor haar had gedaan, zorgden ervoor dat ze die theorie snel weer verwierp.

‘Ik wilde je de rekeningen persoonlijk komen brengen.’

‘O.’ De wanhoop klonk nu net zo duidelijk door in haar stem als de verbazing een paar seconden geleden.

‘Dat is toch geen gepaste begroeting voor iemand die cadeautjes heeft meegebracht?’ vervolgde Tristan terwijl hij een lange bruine doos tevoorschijn haalde met het Lord & Taylor logo erop. Hij had het onder zijn jas verstopt, die hij over zijn arm had hangen.

Lina’s aandacht was meteen getrokken, en ondanks alle tegenslagen van deze week greep ze verlangend naar de doos, hopend op mooie spullen. Tristan moest lachen om haar gegraai, maar gaf haar de doos zonder morren. Toen ze het deksel eraf tilde, zag ze een paar witte suède operahandschoenen, verpakt in dieprood papier. Ze kwamen tot aan de ellebogen en waren bezet met een rij parelen knoopjes vanaf de pols. ‘Ze zijn prachtig!’ fluisterde ze.

‘Een cadeautje van je grootste aanbidder. Ik vond dat je niet zonder kon nu je naar de opera gaat.’

Lina keek op, recht in de ogen van haar gast. Dus hij had de roddelrubriek ook gelezen.

‘Ik neem aan dat jij de juffrouw Broad bent die in de krant stond. Zou je me niet eens binnenlaten?’ zei Tristan en hij deed de deur al achter zich dicht en gooide zijn jas over de rand van haar bed. ‘Ik hoop niet dat je verliefd bent op die oude man,’ ging hij nonchalant verder terwijl hij eens goed om zich heen keek. ‘Ik begon me een beetje zorgen te maken toen ik me realiseerde dat je al een tijd niet meer in de winkel bent geweest.’

Lina draaide zich naar hem toe, maar reageerde niet op zijn laatste opmerking. Haar aandacht bleef gericht op de handschoenen. Ze herinnerden haar weer aan alles wat ze had verpest, en ze werd overspoeld door zelfmedelijden. Opeens wist ze zeker dat ze in huilen uit zou barsten.

‘Wat is er aan de hand?’ Tristans stem klonk bezorgd, en hij legde troostend een hand op haar schouder. Door dit aardige gebaar voelde ze zich nog meelijwekkender, en ze sloeg haar handen voor haar gezicht om de hete tranen te verbergen die nu over haar wangen stroomden. ‘Doe dat nu niet, juffrouw Broad,’ smeekte Tristan. ‘U denkt toch niet dat uw reputatie nu is verpest, of wel? Dat is helemaal niet zo. Ik maakte maar een grapje. Ik weet heus wel dat u niet verliefd op hem bent, dat weet iedereen. Als je vaker wordt gezien met dit soort mannen, dan loop je misschien gevaar, maar één keer kan echt geen kwaad. En bovendien zal iedereen zo afgeleid zijn door het feit dat u nieuw bent hier, dat niemand zich zal afvragen of het eigenlijk wel gepast is.’

‘O, dat is het niet,’ antwoordde Lina verdrietig, tussen het snikken door. Ze verlangde naar Will, ze wilde al haar fouten en vergissingen aan hem opbiechten. Maar het was Tristan die hier nu naast haar zat.

‘Wat is er dan?’

Lina haalde diep adem en keek op naar de winkelbediende. Haar gezicht was rood en haar ogen dik en vochtig, maar hij straalde nog steeds zoveel vriendelijkheid uit, dat ze niets liever wilde dan hem alles vertellen. ‘Mijn portemonnee is gestolen.’

Tristans glimlach verdween. ‘Je portemonnee?’ herhaalde hij, haar zonder dat hij het doorhad tutoyerend.

‘Ja, uit mijn kamer, op de avond van de opera. Er zat meer dan tweehonderd dollar in en dat is nu allemaal weg!’

‘Dan moet je dat meteen melden bij de manager van het hotel.’

‘Nee, nee,’ zei Lina snel. Ze schaamde zich te diep om hem aan te kijken. ‘Dat kan niet.’

Tristan reikte naar voren en pakte haar handen. Zijn zachte, lieflijke aanraking maakte haar nog droeviger. Ze was al heel lang niet meer aangeraakt. ‘Waarom niet? Verdenk je soms iemand die je dierbaar is… of iemand van wie je niet wilt dat die gestraft wordt?’

Lina schudde resoluut haar hoofd.

‘Maar dan nog, zoveel tranen om zo weinig geld.’ Hij lachte ongemakkelijk en kneep in haar handen. ‘Natuurlijk, het is veel geld, voor iemand als ik. Maar voor jou, lieve Carolina, is het toch niet zo’n groot verlies, of wel?’

‘Het was alles wat ik had!’ flapte ze eruit. Het voelde bijna fijn om het te zeggen, om iemand op deze aarde te laten weten hoe arm ze werkelijk was.

Tristan stapte naar achteren. Ondanks het feit dat de in blauwtinten aangeklede kamer maar heel klein was, leek hij ineens een heel stuk bij haar vandaan te staan. ‘Maar je erfenis…?’

‘Ik ben helemaal geen erfgename,’ jammerde Lina. De waarheid stroomde nu naar buiten, ze kon zichzelf niet meer tegenhouden. Ze keek Tristan diep in zijn ogen, die haar nog steeds vragend aankeken onder steeds dieper gefronste wenkbrauwen. ‘Ik ben een kamermeisje, of tenminste, dat was ik tot ik werd ontslagen door de Hollands. Dat geld was alles wat ik had. Ik had het gekregen door – dat doet er verder niet toe. Maar nu heb ik niets meer.’

Er volgde een lange, ongemakkelijke stilte, die werd verbroken toen Tristan zijn handen wegtrok. Lina hikte haar laatste tranen weg terwijl hij verder bij haar vandaan liep en bedachtzaam ging zitten op het kleine fluwelen bankje voor het raam. ‘Dus daarom had je zo’n hekel aan Elizabeth Holland.’ Hij keek haar weer aan. De uitdrukking op zijn gezicht was compleet veranderd. ‘Je bent een kamermeisje,’ zei hij vol walging.

Ze knipperde met haar ogen en vouwde haar handen in elkaar.

‘Ik dacht dat je een lady was!’ ging hij verder en zijn stem klonk bijna boos.

‘Ik…Ik…’ stamelde Lina.

Even dacht ze dat Tristan in woede zou uitbarsten, maar tot haar verbazing sloeg hij zijn handen voor zijn gezicht en begon hij hard te lachen.

‘Wat valt er te lachen?’ Haar hart bonsde in haar keel en ze had amper genoeg adem om zelfs die vraag te kunnen stellen.

‘O, je hebt me echt voor de gek weten te houden, juffrouw Broad – of Broud – of hoe je ook mag heten. Je hebt me echt flink te grazen genomen.’ Even dacht ze te zien dat zijn ogen ook vochtig waren, van het lachen of van verdriet, dat wist ze niet zeker. Maar hij glimlachte, dus misschien was de situatie niet helemaal hopeloos. ‘Gefeliciteerd. Je hebt me goed voor de gek gehouden.’

Lina liep naar hem toe en ging naast hem op het bankje zitten. Ze schoof helemaal in de hoek, bang om te dichtbij te zitten, en probeerde hem in de ogen te kijken. ‘Je moet niet boos op me zijn, Tristan,’ zei ze zachtjes. ‘Daar zou ik nu echt niet tegen kunnen.’

‘Ik ben niet boos op je. Eigenlijk…’ Op dat moment stopte hij en barste hij weer in lachen uit. Het klonk alsof hij lachte om iets belachelijks, niet om iets grappigs. ‘Ik moet jou ook iets opbiechten.’

Lina’s hart ging nu helemaal als een razende tekeer. Ze probeerde haar lippen op te trekken in een glimlach, net als hij. ‘Wat dan?’ spoorde ze hem aan.

‘Weet je, ik ben ook niet wat ik lijk.’

‘O?’ Lina probeerde nog steeds luchtig te klinken, maar ze wist dat haar glimlach van haar gezicht was verdwenen. ‘Je bedoelt dat je niet bij Lord & Taylor’s werkt?’

‘Nee… Nee, natuurlijk werk ik daar wel. Maar weet je, ik ben net als jij. Ik ben geboren in armoede, maar ik besloot daar geen genoegen mee te nemen. Je bent niet de eerste erfgename die ik heb ontmoet, je bent alleen de eerste neperfgename die ik ben tegengekomen. Het zal je verbazen hoeveel je kunt loskrijgen door aardig te zijn tegen dames als jij, of tegen het soort dame dat je speelde. Dat is hoe ik de kost verdien, mijn knappe meisje.’

‘O,’ was het enige wat Lina wist uit te brengen. Wat voelde ze zich nu ongelooflijk dom. Voor het eerst realiseerde ze zich dat haar leugens haar totaal niet beschermden tegen mensen die op haar geld uit waren, want zij dachten immers dat ze een echte erfgename was. Ooit zou ze daar vast om kunnen lachen, dacht ze bij zichzelf. ‘Oké, laten we dan maar afscheid nemen,’ ging ze uiteindelijk verder. Ze wilde liever niet alleen zijn, maar dat was blijkbaar wel wat ze verdiende. ‘Er valt hier niets te halen.’

Tristan duwde zichzelf omhoog en keek uit het raam. Het bood uitzicht op de gevel van een ander hotel met vele ramen, die een kijkje boden in de levens van andere mensen. Beneden op de stoep werden de dames afgezet waar Lina zo graag op wilde lijken. Zij zouden al snel vertrekken naar hun jachten op de Middellandse Zee of naar hun vakantiehuisjes in Tuxedo. ‘O, dat weet ik zo net nog niet.’

Lina bloosde. ‘Er is echt niets meer om mee te nemen.’

Tristan keek haar weer aan met zijn lichtbruine ogen. ‘Ik wil niets van je meenemen, Carolina. Maar voor zover ik kan zien, heb je al een aardig zwendeltje lopen. Je hebt de aandacht getrokken van Carey Lewis Longhorn, om maar niet te spreken van meneer Cavalier.’

Lina dacht niet dat de schrijver van de roddelrubriek echt Cavalier heette, maar dit was niet bepaald het moment om hem daarop te wijzen.

‘Natuurlijk zul je wel mijn hulp nodig hebben. Om je te beschermen en te zeggen wat je moet doen. Je hebt het tot nu toe best aardig gedaan, maar je zou al snel een fout hebben gemaakt en jezelf hebben verraden. Je moet er bijvoorbeeld erg voor uitkijken dat je niet alleen maar gezien wordt met verstokte vrijgezellen. Als je niet snel bevriend raakt met één of twee meisjes, dan zullen de dames je nooit accepteren en ben je voor de society zo goed als dood.’ Tristan stopte even en leunde nadenkend met zijn hoofd tegen zijn vuist. ‘Dat is een onbetaalbaar advies,’ ging hij even later verder.

‘Maar het enige wat er nu toe doet, is dat meneer Longhorn rijk is en dat hij je aardig vindt. Dat betekent dat hij je al snel zal overladen met juwelen en cadeaus, en die zijn net zoveel waard als een erfenis…’

Een sprankje hoop fladderde door Lina’s gedachten, maar ze was nog steeds op haar hoede. Ze was al eerder naïef geweest en dat had haar behoorlijk in de problemen gebracht. ‘Maar dan hoef ik toch niet…?’

‘Nee! Nee, nee, nee.’ Tristan schoof dichter naar haar toe en wierp haar een geruststellende blik toe. Ondertussen arriveerden beneden de mensen die niet genoeg geld hadden om in het hotel te logeren, maar toch indruk wilden maken en dus in het hotel kwamen lunchen. ‘Dat zou net zo stom zijn als het slachten van de kip met de gouden eieren, of niet soms?’

Lina knipperde met haar ogen en dacht hierover na. Het leek haar nog steeds een veel te vergezocht plan. Sinds haar kindertijd deed ze al hard haar best om de aandacht te trekken van een koetsier, maar zonder succes. Hoe kon ze dan in ’s hemelsnaam de interesse wekken van een man wiens liefdesleven uitgebreid werd uitgemeten in de roddelrubrieken? En nog wel binnen een paar dagen. ‘Maar hoe kan ik doorgaan als ik geen geld meer heb? Denk alleen al aan de stapel rekeningen die je me hebt gebracht, om nog maar te zwijgen over het feit dat ik vrijdag het hotel word uitgezet als ik niet kan betalen…’

‘Jij geeft je veel te snel gewonnen. Daar zullen we iets aan moeten doen. Ik had je beter al eerder kunnen betrappen, zodat ik je tegen jezelf in bescherming had kunnen nemen. Niemand betaalt op tijd. Ze vinden jou vast een hele excentrieke erfgename hier in het New Netherland Hotel! Dat is juist een van de belangrijkste kenmerken van rijke mensen: ze hebben geen idee wat de dingen kosten en vergeten constant dat ze er ook nog voor moeten betalen. Met een beetje bluf kun je ze op afstand houden tot je meneer Longhorn zover hebt gekregen dat hij je rekeningen betaalt. En dan zullen jij en ik pas echt rijk worden.’

Lina knikte, enigszins verward. Ze voelde zich onwillekeurig wat gespannen en kwetsbaar nu ze hier zo zat te luisteren naar dit plan. Maar het was wel een opluchting dat Tristan er nog was, zelfs nu hij wist wie ze echt was. Ze vond het niet erg om een poosje te luisteren naar zijn plannen, hoe wild ze ook waren. Het gaf haar het gevoel dat ze toch niet helemaal verloren was, en langzamerhand kreeg ze het idee dat er misschien toch een manier was om een beetje van dat geld terug te krijgen. Niet alles, maar genoeg om een kaartje te kunnen kopen naar het westen. Dan zou ze op zoek gaan naar Will en kon ze al haar fouten achterlaten in New York.