5. Uitstraling

‘Weet je wie uitstraling had?’

-Nou?

‘Peter Post.’

-Tja.

‘Zó. Peter Post, man. Wát een kerel. Ik heb hem een keer op de Antillen ontmoet. Hebben we een tijdje contact gehouden. Daar kon ik nou uren ademloos naar luisteren, naar die man. Over wielrennen, over voetbal, over mensen, maakt niet uit. Hij kwam weleens naar Zwitserland toen ik daar voetbalde bij FC Aarau. Zaten we uren te praten. Daar stak je nu echt iets van op, van Peter Post. Als er maar vijf van zulke mensen in de voetbalwereld zouden rondlopen, waren we van alle problemen af. Dan was de hele bedrijfstak gered.’

-Hij was zo ongeveer de enige ter wereld die jou tot een vorm van vrijwillige beweging kon aansporen.

‘Op Aruba zei hij tegen me dat ik tien kilo moest afvallen. En dat hij me drie weken later in Zwitserland zou komen opzoeken. Maar dan zou-ie wél eerst bellen, want als ik nog te zwaar was, dan kwam hij niet. Dat werkte bij mij. Maar weet je waarom? Puur omdat ik die man graag weer wilde zien. Hij is inderdaad de enige die mij aan het lopen heeft gekregen. In mijn vakantie nog wel. Het was bijna dertig graden, maar ik liep me het schompes. Dat kwam door hem, door Peter Post.’

-Maar wat was het dan precies, dat speciale van hem?

‘Dat is niet uit te leggen, man. Peter Post had iets onaantastbaars over zich. Een gewéldige uitstraling. Hij reed ook altijd in Mercedessen, jongen… Daar mocht hij van Schiphol mee op de landingsbaan, zó groot waren die.’