34. ‘Davidovic kan hier door de brievenbus’
‘Zo’n schorsing heeft ook leuke kanten’, zegt René van der Gijp een paar dagen later tegen Johan Derksen, de VI-verslaggever die inmiddels de indruk wekt dat hij bij de familie is ingetrokken. Vanuit Lokeren bericht hij nu bijna wekelijks gul over de escapades van Nederlands meest controversiële voetballer. ‘Normaal moet ik ’s morgens om tien uur trainen en ’s middags om drie uur nog een keer. Nu train ik ’s avonds om zes uur bij het tweede elftal. We slapen lekker uit en dan gaan we heerlijk uitgebreid ontbijten. Dat heb ik allemaal te danken aan de spelersraad, die jongens hebben laten weten dat zij niet meer met me willen voetballen.’
Over zijn trainer, Davidovic. ‘Mijn vader heeft al gezegd dat ik hem straks maar op zijn achillespees moet pakken zodra ik weer bij de selectie zit. Davidovic is zo’n type dat nog steeds plakboeken over zichzelf bijhoudt. Hij legt de training gemiddeld twintig keer stil om het zelf voor te doen.’
De rechtsbuiten vertelt het, geheel volgens traditie, allemaal weer met een glimlach. Pas wanneer de kritiek op zijn vader ter sprake komt, wordt hij even feller dan normaal. ‘Davidovic zei dat mijn vader ten onrechte denkt dat hij verstand van voetbal heeft, maar dat hij er niets van snapt. Ik wilde hem een roei geven, maar ik kon me nog net beheersen. Achteraf had ik de trainer wel een roei moeten geven. Hij is toch niet sterk. Hij kan hier door de brievenbus.’
Een speler die zegt te azen op de achillespezen van zijn trainer en toegeeft spijt te hebben gehad van een ingehouden draai om de oren: het is uiterst origineel, maar het kost Van der Gijp gaandeweg wel zijn loopbaan in België. ‘Onze spelers pikken het niet meer’, zegt Lokeren-manager Aloïs Derijcker in een reactie tegen Johan Derksen, die zich heeft losgerukt van de uitgebreide ontbijttafel in Villa Van der Gijp om hoor- en wederhoor toe te passen in het krakkemikkige stadionnetje van Lokeren. ‘Die jongens worden bijna dagelijks voor gek versleten door René. Wanneer je die verhalen leest, krijg je de indruk dat wij hier allemaal gek zijn en dat René de enige normale bij Lokeren is. Ik wist dat René een buitenbeentje was, daar heeft niemand moeite mee. Maar nu is het genoeg. Wanneer René alleen grappen wil maken, moet hij in het circus gaan werken. Hij heeft de club, de trainer en de spelers voor gek gezet. Ik kan het in mijn positie niet doen, maar het liefst had ik hem een ouderwets pak slaag gegeven.’
Volgens Davidovic heeft hij ook alles wat in zijn vermogen lag gedaan om de ongrijpbare Hollander in te tomen. ‘Het hielp allemaal niets. Wanneer we om tien uur ’s morgens moesten trainen, kwam hij om vijf minuten voor tien binnen met een banaan in zijn mond of met een reep chocolade. Wanneer ik daar iets van zei ging zijn vader naar de manager. Volgens zijn vader mocht ik René niet in de groep aanpakken, omdat hij zo gevoelig was. Toen heb ik alleen met hem gesproken, maar niets hielp. René heeft niet de juiste wedstrijdmentaliteit. Hij is ongeschikt voor de top.’