18. ‘Ik hou alles klein, maar bij Ruudje kan het juist niet groot genoeg zijn’

Hoewel een deel van het grote publiek de indruk heeft dat René van der Gijp een man is die graag in een overvol café op de toog gaat staan om moppen te vertellen, is hij in werkelijkheid iemand die zijn dagen het liefst in de zelfgekozen afzondering van zijn huis doorbrengt. Hij is dan ook niet een man met een uitgebreide vriendenkring. Zijn beste vriend is waarschijnlijk Casper van Eijk, op de voet gevolgd door acteur Maarten Spanjer, spelersmakelaar Rob Jansen en voetbaltrainer Mario Been.

‘Casper is oncoloog in het Erasmus Medisch Centrum’, zegt Van der Gijp. ‘Echt een heel intelligente jongen. Ooit was hij de jongste professor van Nederland. Met Caspertje kun je lachen. Hij ziet ook de hele dag gekke dingen om zich heen. Van de week belde hij nog op. “Je moet er eens op letten, Gijp”, zei hij toen, “maar wist jij dat grensrechters hun warming-up altijd met hun vlag doen, nooit zonder?” Dat vind ik nou leuk, dat soort dingen. We spreken elkaar elke dag. Casper en ik delen dezelfde kijk op het leven. We zijn er allebei van overtuigd dat je in dit bestaan zelf niet zo heel veel te willen hebt, dat het er vooral op aankomt dat het je allemaal een beetje meezit. Dat komt bij hem natuurlijk ook door zijn werk. Casper ziet het bewijs elke dag in zijn wachtkamer. Het kan bij hem voorkomen dat hij twee mensen met een identieke vorm van kanker precies gelijk behandelt. Maar dan is de één na drie maanden helemaal opgeknapt en vertrekt met een twintig jaar jongere vriendin naar de Canarische Eilanden, en de ander is dood. Als je dat week in, week uit meemaakt, dan leer je vanzelf wel dat je niet altijd de regie over het leven hebt. Dat veel ook aankomt op een beetje geluk.’

‘Ik heb bewondering voor wat hij doet. Casper heeft geen beroep, maar een roeping. Hij staat elke morgen om vijf uur op. Om zes uur in de ochtend heeft hij zijn eerste operatie al. Bel hem om acht uur ’s avonds en hij zit nóg in dat ziekenhuis. Dat zegt veel. Ik ben nog nooit om vijf uur opgestaan. Maar hij rijdt in het weekeinde nog even in z’n gewone kleren op zijn fietsje naar het ziekenhuis, om een van zijn patiënten een dag na de operatie te vragen hoe het gaat. Dat vind ik bewonderenswaardig. Ik ben trots op die gozer. Meen ik echt. Hij heeft Steve Jobs nog geopereerd. Kwam helemaal uit Amerika over met een privéjet, omdat hij door Casper geholpen wilde worden. Ik geloof dat ze heel Rotterdam Airport voor die man hebben stilgelegd. Soms ga ik naar een lezing van Casper. Over tumoren bijvoorbeeld. Hoe die dingen ontstaan, hoe ze groeien, wat je er tegen kunt doen. Vind ik interessant. Ik ben ook bij zijn benoeming tot hoogleraar geweest. Na afloop stonden we even na te praten. Kwam er zo’n andere gozer met zo’n rare muts bij staan. “Wij staan hier niet omdat jij zo’n goede arts bent”, zei hij tegen Casper, “maar omdat niemand beter met patiënten omgaat dan jij.” Vond ik mooi. Is toch prachtig om te horen over een vriend ?’

‘Caspertje, Mario, Maarten en Rob, dat zijn mijn vrienden. Al heel lang. Daar komt weinig tussen. We zijn loyaal aan elkaar, maar niet klef. We claimen elkaar niet. Getver, nee. Maar ik doe er wel moeite voor om de boel een beetje bij elkaar te houden. Het zijn mooie gasten, joh. Alle vier.’

René van der Gijp eist niet veel van zijn vrienden. Dat past ook niet in zijn levensfilosofie. Die bestaat eruit om niet al te veel te verwachten, want dan valt alles sneller mee. Hij probeert teleurstellingen bij voorbaat uit te sluiten, een wat merkwaardige vorm van zelfbescherming die een lenige geest vereist. Toch is er wel een minimum aan de loyaliteit die hij vraagt. Als dat niet wordt gehaald, is de vriendschap voorbij. Ook al heet je Louis van Gaal. Of Ruud Gullit.

‘Ruud en ik hebben nog steeds wel contact, maar veel minder dan vroeger. Vanaf onze tijd bij PSV waren we dik. Maar hij leidt nu zó’n ander leven dan ik. Tegenovergesteld bijna. Ik zit het liefst alleen binnen en hou het allemaal zo rustig mogelijk. Maar Ruudje is zo niet hè? Die is het liefst 24 uur per etmaal onder de mensen. Hij vliegt nog steeds de hele wereld over, altijd op zoek naar meer. Ik zit het liefst thuis. Ik hou alles klein. Bij Ruudje kan het juist allemaal niet groot genoeg zijn.’

Vroeger, als PSV’ers, waren ze nooit ver uit elkaars buurt. Hij kan er smakelijk over vertellen, wat hij dan ook vrijwel wekelijks doet. Zijn onuitputtelijke repertoire Gullit-anekdotes is een wonderlijk overblijfsel van wat ooit een zeer hechte vriendschap was. Het bestaat eruit dat de helft van het duo nu door het land trekt met verhalen waarin de slaapkamergeheimen van de andere helft worden onthuld. Hilarische petites histoires zijn het, dat wel, waarbij niet zelden de naar verluidt imposante omvang van Gullits geslachtsdeel een prominente rol in de vertelling krijgt.

‘Ruud was een bijzondere jongen. In alles. Die had zó veel uitstraling, dat was niet normaal meer. Altijd relaxed, altijd zelfverzekerd. Schitterend om te zien. Echt iemand aan wie een team zich kon vasthouden. Ik kon van hem genieten als voetballer. De power, de overtuiging. Ik moest in het veld echt uitkijken dat ik hem niet aangaapte. Het charisma dat hij buiten het veld had, dat vond ik ook fascinerend. Hij deed ook bijzondere dingen, die Ruud, rare dingen. Ik werd een keer midden in de nacht van hem wakker. Deed ik stiekem één oog open om te zien wat hij aan het doen was. Toen zag ik ‘m dus uit zijn bedje kruipen en in zijn onderbroekje naar zijn voetbalschoenen lopen. Die trok-ie aan. En toen ging-ie daarmee een paar rondjes door onze kamer lopen. In zijn onderbroek, met zijn Adidas World Cups over het tapijt. Apart hè? Eerst dacht ik nog: hij is aan het slaapwandelen. Maar dat was niet zo. Wat hij dan wel aan het doen was, dat weet ik niet. Ik heb het hem nooit gevraagd.’

De verwijdering met Gullit kwam in maart 2005. Net zomin als bij Van Gaal lag hier een knallende ruzie aan ten grondslag lag. ‘Mijn vader was overleden. Ik belde Ruud om het te vertellen. Halverwege zei hij: “Wacht even, wacht even, ik heb een wisselgesprek.” Okay, dat kan. “Gijp, ik bel je zo terug”, zei hij. En dat heeft hij ook wel gedaan. Aan het einde van de dag.’ Dan: ‘Ruudje is druk hè? Veel drukker dan ik. Daardoor groei je een beetje uit elkaar.’

Voor het eerst deze middag is het even stil in de auto. ‘Hoe is het met je voetjes? Lekker? Zal ik het verwarminkje lager zetten?’ Over Gullit is René van der Gijp wel weer uitgepraat. Hij heeft een hekel aan ruzie maken, conflicten en kwaadsprekerij. ‘Laat gaan, man,’, zegt hij over de verwaterde relatie met de man die ooit getuige was op zijn huwelijk. ‘Laat lekker gáán.’ Maar het komt er dit keer niet erg overtuigend uit. Ruud Gullit en Louis van Gaal, ogenschijnlijk zó verschillend van elkaar, deden onbewust allebei wat maar heel weinigen lukte: ze stelden René van der Gijp teleur.