40. ‘Fritz lijkt op niemand. En niemand lijkt op Fritz’
Maandagmiddag, zijn vaste stek in Reeuwijk. De zon op het terras nodigt weer uit tot vrolijke bespiegelingen, maar de sloffende tred waarmee René van der Gijp nu over het grindpad komt aangelopen verraadt al dat hij niet in de stemming is voor grappen en grollen. Dat heeft alles te maken met Fritz Korbach, zijn oude trainer. De doktoren hebben hem opgegeven. ‘Klote, man’, zegt René van der Gijp. ‘Echt zwaar klote.’ Hij zet zich aan tafel met het enthousiasme van iemand die zijn galgenmaal krijgt opgediend, in plaats van gewoon een verse uitsmijter met tomaatjes en een glaasje melk.
‘Die gekke Fritz heeft me het hele weekeinde bezig gehouden. Ik had het er echt even te kwaad mee. Toen ik het hoorde heb ik zijn biografie uit de kast gepakt en ben nog eens gaan lezen. Aparte man, hoor. Ik vind Fritz een geweldige vent. Een groot kind, waar geen greintje kwaadheid, jaloezie of verbittering in zit. Zijn manier van doen en denken staat zo ver af van hoe anderen het doen, dat al die anderen altijd denken: dat komt wel goed, hij gaat vast wel een keer doen zoals wij. Maar dat is natuurlijk nooit gebeurd. Gelukkig niet. Hij is altijd totaal uniek gebleven. Als mens maar ook als trainer. Je ziet in iedere trainer wel iets van een ander terug. Advocaat heeft iets van Michels, Hiddink iets van Beenhakker en ga zo maar door. Maar bij Korbach is het anders. Fritz lijkt op niemand. En niemand lijkt op Fritz. Daarom baal ik dat hij er zo erg aan toe is. Klote man, echt zwaar klote. Bah.’
Met lange tanden zet Van der Gijp zich aan de lunch. Maar gelukkig, een paar slokken melk verder komen de eerste Korbach-anekdotes als vanzelf weer bovendrijven. ‘Fritz was nog een trainer met wie je kon lachen. Dat zie je ook niet veel meer. Dan was hij weer op maandagavond naar FC Groningen 2-Veendam 2 geweest en ging bij mij om half een ’s nachts de telefoon. “Gijpie?”, hoorde ik dan aan de andere kant van de lijn, “slaap jij al?” En als ik dan nee zei, kreeg ik geen boete, maar dan zei hij: “Mooi, dan komt Fritz even langs.”
Ik herinner me de eerste keer. Mijn BMW stond voor de deur, aan de spiegel hingen de eerste babyschoentjes van mijn zoon. Dat soort rare dingen deed je in die tijd. En vervolgens reed Fritz wel zó onbedaarlijk hard tegen mijn auto aan, dat die voor mijn gevoel in één klap total loss was. Maar toen ik opendeed, stond Korbach met een uitgestreken gezicht op de deurmat en zei alleen maar: “Gijpie, de schoentjes bewogen ervan.” Daarna kwam er een fles whisky op tafel. Vaak belde Fritz dan Riemer van der Velde, de voorzitter, om ook te komen en haalde ik mijn vriendin uit bed. Dan zaten we tot vier uur ’s nachts over voetbal te praten. Af en toe nam Fritz dan ook een sliding op het tapijt. Dat zat vol vlekken van de whisky, het bier en de sigaren. En meestal gaf Riemer dan een paar weken later een interview in VI waarin hij dingen zei als: “René van der Gijp leeft niet voor zijn sport.” Ha! Dan dacht ik altijd: ja, Riemer, maar dan moet je ook niet drie nachten per week bij mij komen aanbellen.’