21

Als ik thuiskom die avond, zitten tot mijn grote plezier Ella en Sabina aan mijn keukentafel. Abbie heeft een overheerlijke kipsalade gemaakt en het is geweldig om onder het genot van een glas wijn lekker bij te kletsen.

Nu ze ons eenmaal heeft verteld dat ze zwanger is, lijkt het wel of Ella zichzelf eindelijk toestaat zich te laten gaan en haar buik begint al aardig op te zwellen. Het is superspannend en we maken allemaal een geweldige drukte om haar. Ik overdrijf misschien nogal, maar dat komt omdat ik me schuldig voel omdat ik haar de laatste paar maanden zo weinig zie.

‘Ik hoop dat ik in de race naar het peetmoederschap niet al ben afgevallen omdat ik zo’n afwezige vriendin ben tegenwoordig?’ informeer ik, maar half een grapje makend.

‘Maak je geen zorgen, Fran,’ reageert Ella. ‘Serieus, we weten allemaal hoe hard je moet werken en bovendien kun je het goedmaken door me de laatste showbizzroddels te vertellen om mijn doodsaaie leventje een beetje op te vrolijken.’

Ik lach. ‘O, god, als jullie konden zien hoe ik de meeste tijd in allerlei supermarkten sta te worstelen, zou je mijn werk absoluut niet zo glamourachtig vinden.’

Abbie onderbreekt me. ‘Kom op, er moet toch wát te roddelen zijn. Heb je ze al verteld dat je Carson Adams alleen in een handdoekje hebt gezien?’

Sabina gilt opgewonden. ‘Nee! O, mijn god, jij geluksvogel. Hoe zag hij eruit? En wat zei je?’

Ik schiet weer in de lach. ‘Luister. Ik beloof jullie dat ik alles zal vertellen, maar ik wil eerst liever alles over jullie horen, voordat we zelfs maar een náám noemen die met een C begint.’

Dus leun ik achterover en trakteren mijn vriendinnen me op al hun verhalen en hoor ik wat er in hun levens aan de gang is. Het is leuk om gewoon naar normale mensen te kunnen luisteren. Mensen die niet constant alle aandacht vragen en niet steeds een oppepper voor hun ego nodig hebben. Mensen die normale relaties hebben en die elkaar niet belazeren. Mensen die iemand niet heel Londen af laten lopen om een bepaald merk brood te vinden omdat het glutenvrij is en Gwyneth het zo lekker vindt. Mensen die de waarde van geld nog weten.

De laatste tijd heeft de persoon Caroline Mason voor mij veel van haar glans verloren en hoewel ik Carson eigenlijk een aardige vent vind, voel ik me nu ook bitter teleurgesteld in hém. Toen ik voor Caroline begon te werken zou ik mezelf nou niet direct als een enorme fan hebben betiteld, maar dat komt voor een deel ook omdat ze zo lang niets heeft gedaan. Maar ik had zeker bewondering voor haar. Ik dacht dat ze een perfect en gelukkig leven leidde, dat ze als een heel aardig iemand overkwam en dat ze daarbij ook nog eens adembenemend mooi was. Ach, dat maar één van de drie waar is, is nog geen slechte score, neem ik aan.

Ik ben ervan geschrokken dat ik, hoewel Caroline geen beroemdheid was waar ik veel over had nagedacht, toch blijkbaar een duidelijke mening had over hoe Caroline Mason wás. Toen mijn mening niet overeen bleek te komen met de realiteit, voelde ik me een beetje belazerd. Dat toont maar weer eens aan dat wij allemaal onbewust geloven dat wij onze beroemdheden goed kennen, dankzij alle bladen en internet natuurlijk. Iedere dag komen we in aanraking met ontelbare beelden en allerlei flarden aan informatie over het leven van de sterren, dus voelen we ons prima in staat om ook een méning over hen te hebben. We hebben allemaal op een bepaald ogenblik dingen gezegd als: ‘Ik kan haar niet uitstaan – ze heeft veel te veel sterallures en bovendien is ze akelig mager,’ of: ‘Ze is zo schattig, ik heb haar echt hoog zitten,’ terwijl we hen nog niet eens hebben ontmóét. Waar zijn die meningen van ons dan in vredesnaam op gebaseerd?

Abbie heeft een nieuwtje: ‘Dus Adam en ik gaan tegenwoordig officieel met elkaar.’

‘O, Abbie, wat fantastisch! Het is zo’n geweldige vent,’ zeg ik, echt blij voor mijn vriendin.

Abbie moet hem echt leuk vinden om zoiets aan te kondigen, en dat is terecht. Ik heb Adam nu een paar keer ontmoet in onze flat en hij lijkt me echt een ontzettend aardige man.

‘Nou, dan zijn wij op dit moment nog de enige twee singles, Fran,’ constateert Sabina.

‘Tja, nou, mij best,’ zeg ik schouderophalend. ‘Maar Abs, ik ben je nog vergeten te vertellen dat die Tom, van de bruiloft weet je wel, me nog een keer heeft gebeld om te vragen of ik met hem uit eten wilde gaan.’

‘Super,’ gilt Abbie. ‘Gelukkig. Ik dacht dat jij de boel verpest had met hem. Wanneer gaan jullie?’

Was ik er maar nooit over begonnen.

‘Nou, nooit, want ik moest ophangen omdat ik er een ander telefoontje tussendoor kreeg.’

Drie teleurgestelde gezichten staren me aan.

‘Hoezo?’ eisen Abbie en Sabina tegelijkertijd.

‘Je bent verdomme een nachtmerrie, jij,’ zegt Ella ertussendoor.

‘Waarom?’

‘Omdat je nooit iemand een kans geeft en jezelf trouwens ook niet. Je had verdomme moeten gáán. Abbie heeft ons verteld hoe goed jullie met elkaar klikten op de bruiloft en zoiets gebeurt je niet iedere dag. Die arme jongen heeft nou al twee keer al zijn moed verzameld en je gebeld en alles wat hij terugkrijgt is een ijskoningin.’

Ik schrik. ‘Dat is toch wel een beetje al te sterk uitgedrukt, vinden jullie niet?’ vraag ik de anderen ongerust, terwijl ik heel goed weet dat als Ella het zegt, het waarschijnlijk precies raak is. Verdomme. Het meest irritante is nog wel dat ik diep in mijn hart wéét dat ze gelijk hebben en eigenlijk was ik onbewust zelf ook al zover.

Mijn vriendinnen voelen dat het pijnlijk voor me is en veranderen gauw van onderwerp. De rest van de avond verzinnen we namen voor Ella’s baby, die steeds maar belachelijker worden. Als Ella om halfelf vertrekt, wordt het als het een meisje is Fransabbella, een mix van al onze namen samen, of Holly. En voor een jongen is het Benmignicju, naar de leden van Curiosity Killed the Cat, of Rudolph. Als Sabina daarna ook vertrekt, kruip ik mijn bed in en probeer uit alle macht het gevoel van teleurstelling te negeren dat aan me knaagt als ik aan Tom denk. Wat vrij vaak is.