5

Die maandag sleep ik me naar mijn werk. Ik voel me volkomen geradbraakt door een tekort aan slaap (mijn eigen schuld natuurlijk) en zie erg op tegen de dag die voor me ligt. Als je het mij vraagt is de week die ik nog moet werken na mijn ontslag te hebben gekregen, puur sadomasochistisch. Ik sta op het punt Harry te bellen voor een kletspraatje, als me te binnen schiet dat hij mijn geliefde niet meer is, wat alles nóg erger maakt. Mijn god, er moeten echt een paar zaken ánders in mijn leven.

Als ik op kantoor binnenkom, blijkt het er al een drukte van belang te zijn omdat de meeste personeelsleden rondrennen om alles in orde te maken voor het bezoek van Shanice die dag. Alleen Raj ligt met zijn hoofd op zijn bureau.

‘Morgen, Raj,’ begroet ik hem, terwijl ik mijn jas uittrek en die over de rugleuning van mijn stoel hang.

‘Hoi Fran,’ hoor ik hem reageren.

Vandaag heeft Rajs haar tijgerachtige strepen. Zijn stem klinkt gebroken.

‘Is Geoff er al?’ vraag ik.

‘Nee,’ krijg ik gesmoord als antwoord.

‘Mooi. Dan ga ik een heleboel brieven en tapes van mezelf versturen vanmorgen. Ik kan net zo goed nog een laatste poging doen om actrice te worden, al is het alleen maar voor de lol – en dan moet ik langs uitzendbureaus. Liggen er nog van die dikke enveloppen in de kast?’

Niets.

‘Raj, gaat het wel goed met je? Je ziet eruit alsof je hier de hele nacht hebt gezeten,’ zeg ik voor de grap.

‘Dat heb ik ook,’ antwoordt hij. ‘Ik was gisteravond in de stad met wat vrienden en ik ben hier even naar binnen gegaan om te roken. Die laatste joint was verdomme een heftige.’

O, vandaar.

Drie uur later lukt het Raj eindelijk om zijn hoofd op te tillen, maar heb ik al een hoop werk verzet: de pagina’s van The Stage gescand, tapes naar diverse castingbureaus gestuurd en zelfs al een uitzendbaantje voor maandag geregeld. Vanaf volgende week werk ik op de financiële afdeling van een bedrijf dat kantoorartikelen verkoopt. Klinkt spannend, hè.

Voor Raj maak ik een kop extra sterke koffie met twee klontjes suiker, die hij dankbaar naar binnen giet.

‘Ik kan me niet indenken dat je hier straks niet meer werkt, Fran. Het zal hier vreselijk klote zijn zonder jou.’

‘Bedankt, Raj,’ reageer ik triest. ‘Ik zal jou ook missen. Hé, je zult anders niet helemaal aan me kunnen ontsnappen. Ik vergeet helemaal je te vertellen dat Dekking voor Dames deze zomer wordt herhaald.’

Raj spuugt de helft van zijn koffie weer over zijn bureau uit. ‘Ha ha ha... hi hi hi... Dekking voor Dames. Daar lig ik elke keer weer slap om... zelfs nu... als ik er alleen maar aan dénk... hi hi.’ Maar als hij daarna de uitdrukking op mijn gezicht ziet, voegt hij er snel aan toe: ‘Shit, sorry, Fran. Ik bedoel... dat is fantastisch.’

Die middag zijn mijn ogen vreselijk droog en branderig, maar ondanks dat kan ik ze niet losrukken van mijn scherm. Geoff is nog steeds niet op kantoor en ik verg het uiterste van mijn concentratie. Ik ben keihard bezig.

Raj heeft me kennis laten maken met Tetris en ik sta op het punt mijn hoogste score te verbeteren. Er moet hier op kantoor iets in de lucht zitten wat alle energie uit je weg doet sijpelen. En als gevolg daarvan is al mijn doortastendheid van vanmorgen als sneeuw voor de zon verdwenen. Het enige wat me nu interesseert is dit spelletje Tetris en hoe ik de rest van de week doorkom.

De blokjes beginnen in een razend tempo naar beneden te vallen en ik moet mijn uiterste best doen om ze op tijd op de goede plek te zetten. Mijn vingers tikken zo snel op het toetsenbord dat ik de eerste tekenen van artritis in mijn gewrichten voel opkomen, maar het enige wat nu telt is winnen. Over een paar seconden zal ik de score die ik de hele middag al probeer te bereiken, halen. Mijn mobieltje gaat.

‘Raj, kun jij even opnemen?’ roep ik terwijl mijn vingers als een machinegeweer over de toetsen ratelen.

Raj komt uit de kast met kantoorartikelen tevoorschijn, waar hij al meer dan een uur in heeft zitten... wat heeft hij daar eigenlijk zitten doen?

‘Wat zei je Fran?’

Verdomme. Mis. Game over.

‘Niks, laat maar. Hallo?’ zeg ik, terwijl ik mijn telefoon opneem.

‘Hoi schatje, met Carrie Anne. Hoe gaat het? Heb je inderdaad de zak gekregen?’

‘Ja,’ zeg ik. ‘En niet alleen op mijn werk. Harry heeft het dezelfde avond uitgemaakt.’

Carrie Anne schrikt. ‘Nee toch, je maakt een grapje, hoop ik. Ach, schatje toch, wat lullig. Wat rot voor je. Waarom?’

‘Weet ik veel,’ zeg ik. ‘Maar jij hebt al veel te lang naar mijn geweeklaag moeten luisteren, dus echt, je hoeft je geen zorgen te maken. Het gaat prima met me en we gaan moedig voorwaarts en zo.’

‘Goed van je, meid. Luister, ik wil niet harteloos klinken, maar zoals altijd heb ik het weer eens ontzettend druk en kan ik niet lang aan de telefoon blijven, maar ik dacht dat je misschien wel interesse zou hebben in een baan die me ter ore is gekomen.’

‘Ja, natuurlijk heb ik interesse,’ zeg ik enthousiast, terwijl ik rechtop ga zitten en mijn kantoorstoel omdraai, zodat ik niet tegen die nieuwsgierige muil van Stacey aan hoef te kijken. ‘Kan me niet schelen wat ik moet doen, Carrie Anne. Dossiers opbergen, wc’s schoonmaken, iemands slaafje spelen, alles.’

‘Zeg dat maar niet te hard, Fran, want deze baan heeft inderdaad iets slaafs. Het gaat om een bekende Amerikaanse actrice die een tijdje hier zal zijn. Ze gaat in een toneelstuk spelen en er zijn ook onderhandelingen met ons gaande over een film volgend jaar. In ieder geval heeft ze gebeld omdat de persoonlijke assistente die ze nu heeft, niet bevalt en ze op zoek is naar een andere. Zo snel mogelijk. Vijfhonderd pond per week.’

Vijfhonderd pond per week!

‘Om welke actrice gaat het?’ vraag ik ademloos.

‘Nou, dat mag ik eigenlijk niet vertellen maar omdat jij het bent, zal ik het zeggen – maar verder niet over praten, hoor.’

Dat verbaast me een beetje. ‘Waarom al die geheimzinnigheid? Waarom mag je mij dat niet vertellen?’

‘Ach, je weet hoe actrices zijn. Ze houden ervan om alles mysterieus te houden. Blijkbaar geeft dat hun het gevoel dat ze belangrijk zijn.’

Ondanks het feit dat ik zélf actrice zou willen zijn, heb ik geen idee hoe echte actrices zich gedragen, maar ik geloof Carrie Anne op haar woord. Zíj heeft tenslotte gewerkt met mensen als Renée Zellweger en Keira Knightley.

‘Oké, ik sterf van nieuwsgierigheid. Zeg het.’

‘Het is Caroline Mason.’

‘Ooo,’ zeg ik, terwijl ik in mijn hoofd door mijn beroemdhedenarchief heen ga. Al dat geblader in Hello en OK komt toch af en toe goed van pas. ‘Wauw, Caroline Mason. Wat gek, ik zag haar gisteren nog bij de Oscaruitreiking,’ zeg ik, helemaal opgewonden en in de war.

‘Ja, dat klopt. Ze is speciaal voor de uitreiking naar de Verenigde Staten teruggevlogen om bij Carson te kunnen zijn, maar ze komt vandaag alweer terug.’

Ik vind het altijd heerlijk dat in een gesprek met Carrie Anne de namen van de meest beroemde sterren heel terloops genoemd worden. Ik bedoel Caroline Mason en Carson ‘ik ben zo ongelofelijk aantrekkelijk en geweldig knap dat geen enkele vrouw ter wereld me kan weerstaan of me uit bed zou trappen als ik een wind laat, de boel onderkots of misschien zelfs wel onderschijt en ik heb vorig jaar een Oscar gewonnen’ Adams.

Mijn god...

Ik snak naar adem.

Dit zou werkelijk een superkans kunnen zijn. Carrie Anne biedt me een baan aan waarin ik kan werken voor een filmster – iemand die werkelijk is geworden waar ik mijn hele leven al van droom. Het zou een geweldige uitdaging zijn en me de tijd geven rustig te bedenken wat ik nou werkelijk wil in het leven. En vijfhonderd pond per week verdienen is gewoon onvoorstelbaar en op die manier zou ik voor het eerst in mijn leven iets kunnen sparen. Het zou zo’n glamourbaan zijn, ook al ben ik dan zelf de ster niet, maar er wel vlakbij. En het is natuurlijk ongelofelijk veel interessanter dan het werken op de administratie van een handel in kantoorartikelen, denk ik opgewekt. Maar alles, zelfs vastzitten in het verkeer, is natuurlijk nog opwindender dan die stomme baan waarin ik maandag begin.

Dan beland ik weer op aarde.

‘Carrie Anne, het klinkt werkelijk fantastisch – heel, heel erg bedankt dat je aan me denkt. Houdt ze sollicitatiegesprekken? Hoeveel mensen gaat ze daarvoor uitnodigen? Wanneer begint ze daarmee?’ vraag ik, over mijn woorden struikelend en bijna kwijlend van opwinding.

‘O, mijn hemel, schatje, kalm aan,’ reageert Carrie Anne lachend. ‘Echt, het kan best zijn dat je me ooit nog eens zult vervloeken dat ik je hier over heb gebeld. Filmsterren kunnen ongelofelijk lastig zijn, hoor.’

We kletsen nog even verder en helemaal opgevrolijkt smeek ik Carrie Anne me boven aan de lijst te zetten en een goed woordje voor me te doen. Dat belooft ze en dan moet ze ophangen.

Ik verbreek de verbinding en wervel mijn stoel triomfantelijk weer terug en kijk het kantoor rond op zoek naar Raj.

‘Je schatje is iets te eten gaan halen,’ zegt Stacey, terwijl ze me wantrouwend aankijkt. ‘Waar ben jij zo opgewonden over? Weer een idee voor een verhaal opgedaan?’ vraagt ze kattig.

Heel, heel langzaam en heel, heel opzettelijk steek ik mijn middelvinger naar haar op. Kinderachtig, dat weet ik, maar tegelijkertijd ontzettend bevredigend. Stacey reageert agressief door een boos gebaar met allebei haar armen te maken, dat ik eerder alleen een Italiaanse taxichauffeur heb zien doen.

Als Raj eindelijk met een gepofte aardappel, een aardbeienmilkshake en een pakje toverzout dat hij in één keer in zijn keel giet, terug is op kantoor, barst ik zowat letterlijk uit elkaar, zó zit ik te springen om hem alles te kunnen vertellen.

‘O, mijn god, Raj. Ik moet je iets vertellen,’ fluister ik hem over onze bureaus toe. ‘Carrie Anne heeft me net gebeld en verteld dat Caroline Mason een nieuwe persoonlijke assistente zoekt, en om een lang verhaal kort te maken: ik kan ieder moment uitgenodigd worden voor een sollicitatiegesprek,’ eindig ik mijn zin, een beetje afgeleid door het vreemde geknetter van het toverzout dat uit Rajs mond komt.

‘Ze was goed gecast in The Love Story,’ zegt Raj, die nu letterlijk zit te schuimbekken.

Ik zit me net af te vragen of ik hem zal verbeteren, als de zoemer gaat en iemand roept: ‘Allemaal op je plaats. De baas en Shanice zijn in aantocht.’

Nadat we zijn vereerd met een bezoekje van de nieuwe, niet agressieve, helemaal Zenachtige Shanice en haar almachtige boezem, vervalt het kantoor weer tot zijn gewone inertie en gaan Raj en ik op het balkon in de vochtige kou verder staan kletsen. Het blijkt dat hij, hoewel hij duidelijk wel eens heeft gehoord van Carson Adams, Caroline Mason niet helemaal kan plaatsen en in eerste instantie dacht dat ik Marina Madson bedoelde. Maar Raj is natuurlijk ook niet zo’n enorme filmfan als ik en bovendien zijn Caroline Mason en Carson Adams nooit getrouwd en is het publiek dus ook nooit getrakteerd op een of andere bruiloftshype. Caroline en Carson zijn juist uiterst terughoudend over hun relatie, wat het voor mij natuurlijk alleen nog maar intrigerender maakt. Ik hoop echt dat ik ze zal ontmoeten en zit er al helemaal met mijn hoofd in de wolken over te fantaseren. Dit wordt echt het allerbeste wat me ooit is overkomen. Caroline Mason en ik worden dikke vriendinnen, ik kan al mijn creditcardschulden afbetalen en het allerbelangrijkste: ik zal me eindelijk een soort beroemdheid kunnen voelen – iets waar ik al mijn hele leven naar verlang. Ik móét die baan zien te krijgen.