2

Ik haast me door Soho, zenuwachtig en bezorgd over wat me te wachten staat. En ik geef mezelf er flink van langs. Hoe kon ik toch zo stom zijn? Ik mag mijn werk dan misschien niet zó leuk vinden, maar ik heb het verdomme hard nodig. En daarbij voel ik me afschuwelijk schuldig dat ik Geoff waarschijnlijk diep heb gekwetst, iets wat nooit mijn bedoeling is geweest. Dan stel ik me het gezicht van Abbie voor, mijn beste vriendin en huisgenote, als ik haar vertel dat de huur in de nabije toekomst een probleem kan worden. Ze kijkt pissig.

Op de hoek van Wardour en Old Compton Street, raak ik, terwijl ik sta te wachten om over te kunnen steken, zowat doorweekt door een bestelbusje dat door een plas rijdt. Het is eind februari en het is rotweer, iets wat precies bij mijn humeur past. Terwijl ik de straat nogal onvoorzichtig over ren, schiet het door mijn hoofd dat ik die avond met Harry, mijn huidige geliefde, heb afgesproken. Verdomme, ik zal hem natuurlijk moeten vertellen wat er is gebeurd en ik weet van tevoren al dat hij me er alleen maar mee zal pesten, in plaats van me te troosten. Hij zal me volledig af gaan zitten zeiken. Alsof hij daar nóg meer ammunitie voor nodig heeft, denk ik wrang.

Als ik eindelijk bij Bruno’s Café arriveer, na de rest van de weg in looppas te hebben afgelegd, zit een terecht geïrriteerde Carrie Anne al aan ons vaste tafeltje. ‘Waar heb jij in vredesnaam uitgehangen, schat?’ vraagt ze meteen. ‘Ik moet op tijd terug zijn voor een vergadering, dus hebben we nog maar twintig minuten.’

‘Ja, ik weet het, ik weet het. Sorry, heel erg sorry. Ik heb een afgrijselijke ochtend achter de rug,’ leg ik uit, terwijl ik hijgend mijn jas uittrek.

‘Nou, je bént er gelukkig, dus ga zitten en vertel me alles. Ik heb het gevoel dat ik je jaren niet heb gezien.’

Carrie Anne en ik ontmoetten elkaar tien jaar geleden voor het eerst op de set van een film. Dat klinkt waarschijnlijk een stuk spannender dan het was. Omdat het me niet lukte om op de toneelschool te komen, besloot ik om een baan te nemen als runner – manusje-van-alles – bij een filmmaatschappij. Op die manier kon ik, dacht ik, veel leren over de industrie waar ik nog steeds deel van uit wilde gaan maken. En inderdaad heb ik er een heleboel geleerd. Hoe je meer dan tachtig mensen thee of koffie serveert, bijvoorbeeld, en dat vóór zessen beginnen met je werk je lichamelijk ziek kan maken. Dat het moeilijk is te overleven op een bedrag van honderd pond per week en dat je een stuk dikker wordt als je tien weken lang iedere dag ontbijt met eieren en spek. Maar wat belangrijker is: ik leerde dat ik, hoewel veel mensen het als enorm saai betitelen, het rondhangen bij filmopnames hartstikke leuk vind. Zelfs ondanks de ongelofelijke hiërarchie die er heerst op zo’n set. Als een van de runners was ik zo ongeveer de laagste in de pikorde. Aan de top stonden de acteurs, die als koningen en koninginnen werden behandeld. Al hun wensen werden vervuld. Hoewel... koninklijke hoogheden moeten, nu ik er goed over nadenk, waarschijnlijk heel veel dingen doen waar ze niet echt zin in hebben, zoals saaie plechtigheden bijwonen en met politici praten. En dat geldt natuurlijk niet voor acteurs.

In ieder geval was Carrie Anne de derde regieassistente bij die film. Op het moment dat ik haar zag, een voluptueuze roodharige kletskous die kon lachen als een loeiende sirene en kon vloeken als een bootwerker, wist ik dat ik haar mocht en dat we dikke vriendinnen zouden worden.

Toen het filmen afgelopen was, wist ik nog zekerder dan daarvoor dat ik actrice wilde worden, terwijl Carrie Anne juist voor de productiekant koos. Sindsdien is ze opgeklommen tot hoofd productie bij het grootste filmbedrijf in het Verenigd Koninkrijk, Great British Films. Het contrast tussen onze carrières is de meest pregnante aanwijzing dat haar plan waarschijnlijk een stuk verstandiger was dan het mijne. Ze werkt fulltime, is veelgevraagd en verdient goed, terwijl ik jaren bezig ben geweest met allerlei slecht verdienende baantjes en mijn tijd heb besteed aan het nogal ontmoedigende proces van het vinden van een agent en het doen van audities. En hoewel ik af en toe wel een acteeropdracht heb gedaan (af en toe is het cruciale woord in deze zin) vallen de kleine succesjes die ik heb geboekt in het niet bij alle keren dat ik werd afgewezen.

‘Bedankt, lieverd,’ zegt Carrie Anne tegen Bruno wanneer hij ons ieder een broodje mozzarella met tomaat voorzet. ‘Kom op, Fran. Vertel me de hoofdzaken. Heb je nog audities gedaan de laatste tijd? En hoe is het met Harry?’

‘Uhm. Oké. Nou, ik heb maar één auditie gedaan en die was voor een reclame voor inlegkruisjes, dus dan weet je het wel, en met Harry gaat het goed, maar het grote nieuws is dat ik waarschijnlijk mijn baan kwijt ben, omdat ik de tijd daar probeerde te doden met verhalen schrijven,’ begin ik en vertel wat er die ochtend is gebeurd.

Als ik klaar ben, kijkt Carrie Anne me verbijsterd aan.

‘Fran, ik vind het rot om te zeggen, maar hoe heb je in vredesnaam zo stom kunnen zijn? Waarom heb je geen andere namen gebruikt, idioot?’

Daar heb ik geen antwoord op. Ik voel me misselijk van schaamte en begrijp volkomen hoe stom ik ben geweest en hoef daar niet nog eens op gewezen te worden. Gelukkig beseft Carrie Anne dat algauw en heeft ze medelijden met me.

‘Oké. Luister. Het is gebeurd, en het heeft geen zin alle “had ik maars” door te nemen, dus wat we beter kunnen doen is bedenken hoe je deze situatie het beste kunt aanpakken.’

Ik slaak een diepe zucht. ‘Om eerlijk te zijn, Carrie Anne, zie ik niet hoe ik kan blíjven. Zelfs als Geoff me niet zou ontslaan – wat natuurlijk hoogst onwaarschijnlijk is omdat hij nu bepraat wordt door degene die de grootste hekel van de hele wereld aan mij heeft. Het is allemaal zo ontzettend beschamend.’

Ik hou even op met praten om een grote hap van mijn broodje te nemen. ‘En bovendien heb ik de laatste tijd veel nagedacht en besloten dat het, nu ik negenentwintig ben, tijd wordt om de feiten onder ogen te zien.’

‘Wat bedoel je?’ vraagt Carrie Anne kalm. Ze is wel gewend aan mijn gedramatiseer.

‘Nou, hoewel het me pijn doet om te zeggen, begin ik zo langzamerhand te geloven dat ik waarschijnlijk nooit succesvol zal worden als actrice. Ik bedoel, ik heb er ontzettend mijn best voor gedaan en er heel veel energie ingestoken, maar het is zo’n harde wereld met een moordende concurrentie,’ zeg ik met volle mond. ‘Ik ben al eeuwen niet meer in iets fatsoenlijks te zien geweest en het is zo langzamerhand zover dat ik, als ik wil acteren, alleen nog een kans heb bij een amateurgezelschap zonder gage. En dat kan ik me natuurlijk niet veroorloven, dus zit ik vast bij Diamond PR. En wat het allemaal nog erger maakt,’ ga ik verder, nu echt op gang komend, ‘is dat de casting directors die me min of meer serieus namen, dat nu niet meer doen vanwege die stomme reclame. Eigenlijk bedenk ik me nu dat ik waarschijnlijk zelfs geen kans meer maak bij een amateurgezelschap.’ Die laatste deprimerende conclusie zorgt ervoor dat ik volkomen verslagen en moedeloos in mijn stoel hang.

Carrie Anne probeert zich in te houden – wat niet lukt – en grinnikt, waarbij ze zowat stikt in een stukje mozzarella.

‘O, schatje, ik weet dat ik er niet om zou moeten lachen, maar ik kan er niets aan doen. Ik heb die reclame van je eindelijk gezien en ik piste zowat in mijn broek,’ zegt ze, terwijl ze haar hoofd in haar nek gooit en in een hartelijke schaterlach uitbarst.

Carrie Anne weet dat ik altijd ín ben voor een gezonde dosis zelfspot en we hebben onze woorden nooit op een goudschaaltje af hoeven wegen met elkaar. Maar dít had echt wel wat minder gekund.

‘Je was echt hilarisch,’ zegt ze, terwijl ze een traan wegveegt.

Ik lach spijtig naar haar en slaak een diepe zucht. Ik kan het nooit echt opbrengen om mensen te vertellen dat het helemaal mijn bedoeling niet was om grappig te zijn. Het volgende is het geval:

Kortgeleden heb ik een reclame voor een verzekeringsmaatschappij gedaan die Dekking voor Dames heet. Toen ik de opdracht kreeg, was ik belachelijk blij en opgewonden. Alleen al het feit dat ik door de auditie heen was betekende een enorme opsteker voor mijn zelfvertrouwen en toen ik er óók nog achter kwam dat ik tweeduizend pond voor één dag werk zou krijgen, was ik helemaal uitgelaten. Mijn vrienden en familie waren hartstikke blij voor me, voornamelijk omdat ik daardoor een tijd niet meer over acteren zou zeuren, vermoed ik. Zelfs Geoff was onder de indruk. Tenminste, totdat hij zich begon af te vragen wannéér ik die auditie dan had gedaan...

Natuurlijk was er één persoon minder blij voor mij en dat was Stacey. Hoewel ze haar best deed, kon ze haar jaloersheid niet onderdrukken en baalde ze er ontzettend van dat ik was uitgekozen, wat het voor mij natuurlijk extra leuk maakte.

Toen ik het draaiboek eindelijk in handen had en mijn naam boven aan de pagina zag staan onder het kopje ‘artiesten’, had ik het gevoel dat mijn kansen eindelijk waren gekeerd... en speelde vervolgens zonder er verder over na te denken mijn rol.

In de commercial ben ik gekleed als een verleidelijke vrouw. Dekking voor Dames, begrijp je? Ik ben redelijk welgevormd en slank, dus zag ik er nogal goed uit in mijn strakke rokje, nauwsluitende jasje, netkousen en elegante handschoentjes. Maar volgens het meisje dat de make-up deed, was mijn lange bruine haar onhandelbaar, dus na een half uur kammen en kappen gaf ze het op en plantte ze een grote baret ondeugend schuin op mijn hoofd. Ik weet nog dat ze tegen de regisseur zei dat ik op die manier een beetje op Bonnie van Clyde leek, waarop hij reageerde met: ‘Als je het mij vraagt ziet ze er meer uit als een domme Miep met een baret op haar kop, maar we zullen het ermee moeten doen.’

Om mijn afgang compleet te maken, moest ik het opgewekte, vreselijk in-je-hoofd-blijven-hangende deuntje van de verzekeringsmaatschappij rechtstreeks voor de camera zingen. Uiteindelijk bleek de commercial vreselijk opgenomen, hartstikke ordinair, goedkoop en abominabel belicht te zijn. Toen hij de lucht inging duurde het niet lang voor ik me af begon te vragen of het hele gebeuren niet eerder een rem, dan een zetje voor mijn carrière zou blijken te zijn.

Om de een of andere duistere reden ving het spotje de aandacht van het publiek en ontwikkelde het zich tot zo’n reclame die mensen geweldig vinden, omdat hij zo vreselijk slecht is. Mijn agent heeft me zelfs een paar dagen geleden gebeld om me te vertellen dat het spotje aanstaande zomer wordt herhaald, maar dat ik daar helaas geen extra geld voor krijg omdat hij dat niet in het contract heeft laten opnemen...

Van de positieve kant bekeken kan ik in ieder geval zeggen dat mijn optreden – net als dat van mijn held, Jimmy Stewart – iemand tot tranen toe wist te bewegen. Het enige verschil is dat het mijn éígen tranen zijn, tranen van schaamte. En wat ieder ander die het spotje heeft gezien betreft, zijn tranen van het lachen het meest waarschijnlijk. Op dit moment, waarin mijn baan aan een zijden draadje hangt en mijn acteercarrière zich in een vernederende impasse bevindt, is het helder en duidelijk dat mijn leven op deze manier niets wordt. En ik besef maar al te goed dat ik de enige ben die dat kan veranderen.

‘Ik geef het op om te proberen actrice te worden,’ verklaar ik, voornamelijk om te kijken hoe ze reageert en stiekem hopend dat Carrie Anne zal proberen me over te halen ermee door te gaan. Maar tot mijn teleurstelling verschijnt er een uitdrukking van pure opluchting op haar gezicht – en geen enkel teken van spijt.

‘Dat is fantastisch nieuws. Ik vind het niet leuk om te zeggen, maar ik heb altijd gevonden dat je beter kunt schrijven dan acteren. En ik ben blij dat je daar nu serieus werk van gaat maken.’

‘Wát?’ zeg ik, er even verward uitziend als ik me voel.

Carrie Anne knippert met haar ogen. ‘Je schrijven. Als je het acteren opgeeft, wat –laten we eerlijk zijn – een hondenleven is behalve als je behoort tot het kleine clubje van de top, dan neem ik aan dat je eindelijk gaat schrijven. En ik heb altijd gevonden dat dáár je werkelijke talent ligt.’

‘Carrie Anne,’ reageer ik gefrustreerd. ‘Ik kan niet zomaar switchen van het ene belachelijk ambitieuze luchtkasteel naar het andere. Ik hou van schrijven. Dat heb ik altijd gedaan en dat zal ik ook altijd blijven doen, maar wel als hobby. Het is niet iets waar ik op beoordeeld wil worden door anderen.’ Ik adem diep in. Het is al een lange dag geweest en Carrie Anne probeert me natuurlijk alleen maar te helpen. ‘Na jaren van afgewezen worden denk ik dat het tijd wordt te stoppen mezelf steeds maar weer afhankelijk te maken van de beoordeling van anderen. Het ziet ernaar uit dat mijn baantje als Geoffs persoonlijke assistente op zijn einde loopt, dus ik denk dat ik op zoek moet naar werk dat redelijk interessant is en waar ik me echt op kan storten. Dus wat ik me afvroeg is of er nog mensen worden gezocht bij Great British Films? Ik weet dat daar weinig kans op is, maar als ik geen actrice word kan ik niets bedenken wat ik liever zou doen dan daar werken en echt, ik zou er alles voor overhebben om er een voet tussen de deur te krijgen.’

Carrie Anne kijkt me strak aan met haar grote groene ogen en glimlacht lief naar me. ‘Niet alles, hoop ik! Luister Fran, natuurlijk hou ik mijn oren gespitst, maar ik hoop wel dat je begrijpt dat je zonder het te beseffen op die manier misschien je grootste talent geen kans geeft. Je hebt schrijven nooit echt serieus geprobeerd en áls er banen vrijkomen bij Great British Films, dan zijn het altijd suffe kantoorbaantjes.’

‘Nou, suffer dan mijn baantje van de laatste paar jaar kunnen ze niet zijn en ik zou in ieder geval deel uitmaken van de filmindustrie, hoe miniem ook,’ zeg ik, terwijl ik moeite moet doen mijn stem onder controle te houden.

Carrie Anne geeft een kneepje in mijn hand en begint haar spullen bij elkaar te zoeken. ‘Lieverd, ik moet ervandoor, maar ik wil graag dat je me gelooft als ik je vertel dat de filmwereld lang niet zo veel glamour heeft als jij denkt. Natuurlijk zijn er van die momenten, maar zelfs na me jarenlang uit de naad te hebben gewerkt, maak ik nog steeds belachelijk veel uren en moet ik afschuwelijk veel tijd besteden aan het omgaan met mensen met een enorm overtrokken ego.’

‘Wie dan, bijvoorbeeld?’ vraag ik, mijn nieuwsgierigheid meteen aangewakkerd. Ik vind Carrie Annes verhalen altijd heerlijk om te horen en ondanks haar bewering zijn ze altijd allesbehalve gewoon.

‘Fran, vraag dat nou niet, anders zitten we hier vannacht nóg,’ reageert ze droog. ‘Ik moet nu echt gaan, maar geef die schattige vriend van je een dikke kus van me.’

‘Oké,’ zeg ik, met een verdrietig gevoel omdat onze lunch alweer voorbij is en beschaamd omdat ik het de hele tijd alleen maar over mezelf heb gehad. ‘Ik zie hem vanavond, dus ik zal hem de groeten doen.’

‘Zie je,’ zegt Carrie Anne, terwijl ze haar jas dichtknoopt, ‘dat is nóg een nadeel van de filmindustrie. Ik heb helemaal geen tijd voor een liefdesleven en zal waarschijnlijk eindigen als een eenzame ouwe vrijster.’

Maar terwijl ze het zegt, grijnst ze breed en we weten allebei dat ze, ondanks al haar protesten, echt van haar werk geniet en ze niet anders zou willen.

Ik sta op en omhels haar hartelijk. ‘Sorry dat ik zo laat was en dat ik de hele tijd alleen maar over mezelf heb zitten kletsen. Ik weet dat het allemaal zo erg niet is en je hebt gelijk, ik heb Harry tenminste, wat in ieder geval iets is wat goed loopt, dus daar ben ik ook dankbaar voor.’ Ik laat haar weer los en kijk haar in de ogen. ‘Maar alsjeblieft, denk aan mij als zich een baan voordoet. Ik meen het – ik heb er alles voor over.’

Carrie Anne vertrekt weer naar haar werk en ik blijf achter, diep in gedachten starend naar de overblijfselen van onze lunch. Ik bestel een cappuccino – om tijd te rekken. Zolang ik nog maar niet terug naar kantoor hoef, waar ik vermoedelijk de zak zal krijgen.