3

Het verhaal van Damon kwam bij stukjes en beetjes en toen hij klaar was liet Shelly het hem opnieuw vertellen. Na de tweede keer kreeg hij water en een stuk vlees dat eruitzag of het kort tevoren van Jack Doyal Dunn was afgesneden. Szuszki at het of het een lekkernij was. Dat zijn ondertan-den waren verdwenen leek hem niet uit te maken. Toen Shelly zei dat ze het verhaal nog een keer wilde horen, maar nu zonder gesis en gezucht, zag ik een beetje leven in zijn ogen komen. Toen hij was uitgepraat vroeg Shelly: “Tevreden?”

Door de manier waarop ze erbij keek nam ik me voor haar te vermoorden. Tevreden? Szuszki had de rug van mijn Kaya losgesneden terwijl haar zoon stond toe te kijken. Tevreden?

“Mag ik de Ruger?” vroeg ik.

Shelly knikte en boog zich achterover. “Waar heb ik mijn revolver gelaten, Dannyschatje?”

Dann protesteerde, maar Shelly strekte haar arm en hield de hand met de palm omhoog tot Dann er de Ruger op legde. “E�n kogel, Jeff. Als-ie verkeerd terechtkomt, gaat Dann iets doen met jouw boksbeugel en met het mes van Damon.”

Ik knikte. “E�n is genoeg.” Ik keek naar Szuszki terwijl Shelly vier patronen uit de Ruger haalde. Ik zag zijn ogen dof worden. Hij wist wat er ging gebeuren en hij wist ook dat er geen ontkomen aan was.

“Maak er maar Russische roulette van.” Shelly maakte de handboeien los en drukte de revolver in mijn rechterhand. Terwijl ik het wapen langzaam naar Szuszki zwaaide bleef ze achter me zitten, met haar borsten tegen mijn schouderbladen. Dann siste, maar Shelly maakte een afwerende beweging. “Laat hem maar even genieten, Dannyjochie, straks zijn ze weer helemaal voor jou. Concentreer je, Jeff. Een kogel, meer niet. Zorg dat-ie er plezier van heeft.”

Ik mikte op Szuszki’s voorhoofd, liet de loop zakken tot hij naar het kruis wees en zag hem verstijven. Ik had met hem willen spelen, maar toen ik de siddering zag die door zijn lijf ging had ik er genoeg van. De knal was harder dan ik had verwacht en het gaatje in Damons voorhoofd kleiner. Achter hem verscheen een waaier van bloed, weefsel en botstukjes en hij maakte een vreemd geluid toen hij achterover viel, maar het kan zijn dat ik me dat verbeeldde. Shelly keek boos, Dann spuugde op de grond. Mijn schot was te snel gekomen, ze hadden Szuszki willen zien lijden.

Shelly pakte me de revolver af en zei dat ik mijn handen achter mijn rug moest doen. Ze deed de boeien strakker dan nodig was, fluisterde: “Slappe zak” en beet in mijn oor.

Dann zag het met voldoening aan. “Goed zo, Shel. Ik dacht: het wordt een voorstelling, maar dit…” Hij spuugde opnieuw. “Als het erop aankomt hebben ze het lef niet.”

Shelly drukte me naar de grond en wenkte Dann. “Hoe was het verhaal van Jack, Dannybeestvanme?”

Het duurde even voor Dann Bloomer bereid was te vertellen wat hij van Jack Doyal Dunn had gehoord, maar nadat Shelly iets met hem had gedaan wat ik niet mocht zien was hij bereid te vertellen. In grote lijnen was Jacks verhaal hetzelfde geweest als dat van Damon Szuszki en toen Dann zei dat hij toe was aan een Budweiser wist ik wat zich bij de trailer van Kaya en Len had afgespeeld.

∗

Jack was degene die zei dat ze eropaf moesten en Szuszki had gezegd dat het godverdee tijd werd en dat hij een pestpokkenhekel aan de woestijn had omdat er zoveel zand in zat. Hij had toen al een bijna even grote hekel aan Jack, die zijn baas was, maar die meer in de weg liep dan dat hij van nut was. Bovendien was Jack een tyfusnicht. Szuszki benadrukte het woord. Een teringtyfusnicht die achter elke vent aan ging die jonger was dan twintig. Szuszki was ouder, maar Jack had het zelfs bij hem geprobeerd toen ze drie dagen samen in de woestijn waren met alleen een kleine Ford, tien liter water en te weinig bier.

Jack had begrepen dat Cathy en Ken een schuilplaats in Arizona hadden gevonden door een telefoongesprek met Cathy. Ze had Jack gebeld omdat ze wilde weten hoe het was in Savannah, maar vooral hoe het ging met kleine Ken. Cathy dacht elke dag aan haar kleinzoon, had ze gezegd. Ze dacht aan hem, ze droomde van hem en ze verlangde naar hem. Niet naar Jack en al helemaal niet naar AnnaLee, maar wel naar het jongetje dat de naam droeg van de man met wie ze Savannah was ontvlucht. Ze had een van haar roekeloze buien gehad toen ze belde en had vol opwinding verteld over de bloemen die in de woestijn bloeiden, over de cactussen, de zonsondergangen en de rust die zo goed was voor Ken, die minder in de war leek nu hij niet meer onder de mensen was. Het laatste deel van het telefoongesprek was er een geweest vol lange stiltes. Het roekeloze van Cathy had plaatsgemaakt voor somberheid en zelfhaat. Natuurlijk had ze nooit met M4U in zee moeten gaan en natuurlijk zou ze geen cent voor zichzelf gebruiken. Alles zou teruggaan naar de gedupeerden, alles. Als ze maar de tijd had om naar het buitenland te gaan waar het geld was, als ze maar niet steeds voor Ken moest zorgen, als…Het gesprek had lang geduurd en Jack had minder dan de helft begrepen van wat Cathy eruit flapte. Ze kon of wilde geen geld uit het buitenland naar de USA laten overmaken. Ze leefde als een kluizenaar, maar ze had wel een nieuwe Sundowner en ze had eerder op de dag vier Tuff Hedeman-shirts gekocht en Copenhagen Long Cut voor Ken die steeds meer pruimtabak nodig had en die overal vlekken maakte. Straks zou ze boeken gaan halen voor…Ze had niet willen zeggen voor wie, maar het was niet voor haarzelf en niet voor Ken die thuis was, in de Sundowner die in de woestijn stond, bij de heuvels. Na het woord ‘heuvels’ was een lange stilte gevallen waarna Cathy met gemaakte vrolijkheid de voordelen van het leven in een provinciestad had beschreven. Toen Jack had gezegd dat hij wilde weten waar kleine Ken de tekeningen die hij voor oma had gemaakt naartoe moest sturen, was Cathy in huilen uitgebarsten. Ze had een postbusnummer in Scottsdale genoemd en had voor de derde keer gezegd dat ze spijt had. Van wat? Van alles. Van M4U, van haar verleden, van zichzelf.

In Scottsdale was geen postbusnummer bekend van iemand die Cathy Lenz heette, of Cathy Doyal Dunn of Cathy Caray. Maar in de omgeving was veel woestijn en in Scottsdale waren winkels en bibliotheken. Het duurde bijna drie maanden voor Jack wist dat zijn moeder in Phoenix was geweest, en in Kingman en Sedona. Elke keer was hij dagen weg van Savannah, soms meer dan een week. De tochten werden gefinancierd door Frederick Doyal Dunn, die niet weg wilde van McQueen’s Island en Fort Pulaski, maar die zei dat de Soci�teit elk onderzoek steunde dat kon leiden naar de verblijfplaats van Catherine Lenz en Ken Caray. Jack had veel geld nodig gehad, meer dan de leden van de Soci�teit redelijk vonden. Nadat Jack een vers spoor van Cathy had ontdekt in Sedona, hadden ze Damon Szuszki meegestuurd, een man die nooit last had van zijn geweten en die twintigduizend dollar aan M4U was kwijtgeraakt. Szuszki had beloofd dat hij zijn mond zou houden over de bezoeken die Jack bracht aan homobars. Het was Damon een zorg of Jack homo, hetero of bi was, maar de kennis die hij opdeed zorgde wel voor een verschuiving van het machtsevenwicht. Jack was de baas, zolang hij deed wat Szuszki wilde. De belangrijkste wens van Szuszki was zo min mogelijk tijd doorbrengen in een woestijn waar geen bier was. Jack zag zijn moeder in Sedona in een GMC Sierra stappen en Interstate 17 op rijden. Hij wilde wachten tot ze terug zou komen en dan een plan maken. Szuszki zag het anders. Hij zei: “Val dood met je plan,” en gaf Jack net genoeg tijd om in de Land Rover te stappen die Szuszki in Payson had gestolen. Ze reden achter Cathy aan tot voorbij Kayenta en raakten haar daar kwijt omdat ze te weinig benzine hadden. In de twee weken die volgden werd de verhouding tussen Jack Doyal Dunn en Damon Szuszki er niet beter op. Het aantal homobars in Kayenta bleek beperkt tot ��n en Szuszki kreeg een, zoals hij het noemde, teringtyfushekel aan alles wat met woestijnen, woestijnstadjes en woestijnstadjesinwoners te maken had. Toen ze de GMC terugzagen was de maat vol. Ze volgden Cathy naar Sedona, zagen haar naar de tatoeagewinkel van Dini Tripp gaan en sukkelden achter haar aan toen ze terugreed. Het volgen was kinderlijk eenvoudig. Zoals Szuszki zei: “Die griet had ons nog niet opgemerkt als we haar om beurten hadden gebeft op de Interstate.”

Vlak voor de Carrizo Mountains waren ze de GMC toch kwijtgeraakt, maar Szuszki had geweigerd terug te gaan naar Kayenta. Hij had scheldend en vloekend eindeloos door de woestijn en de heuvels gereden en Jack had zwijgend naast hem gezeten.

De dag nadat ze de Sundowner hadden gevonden waren ze op Cathy en Ken afgegaan, Jack opgewonden, Szuszki opgelucht. Jack had gezegd dat hij met zijn moeder wilde praten over het geld dat was verdwenen, Szuszki had zijn mes laten zien en gezegd dat hij het wijf aan repen zou snijden als hij zijn twintigduizend niet terugkreeg en nog een heleboel meer. Dat Szuszki ook een pistool had wist Jack niet. Daar kwam hij achter toen ze te voet de Sundowner naderden.

Ze liepen naar de blauwe GMC en bleven erachter staan. Ze zagen niemand en hoorden niets dan een vogel die dichtbij moest zijn, al hadden ze geen idee waar. Ze zagen Ken Caray pas nadat de man Jacks naam had geschreeuwd. Jack was daar verbaasder over geweest dan Szuszki. Tegen Dann had Jack gezegd dat ze een hekel aan elkaar hadden. Ken had een hekel aan Jack, Jack haatte Ken, zo ongeveer zat het. Ken was met gespreide armen op Jack afgerend. Ver was hij niet gekomen, want Szuszki had hem neergeschoten. E�n schot, het bloed spatte uit het hoofd van Ken en Ken ging neer. Jack was naar hem toegelopen en had de groef aan de zijkant van het hoofd gezien. Szuszki had niet eens gekeken. Cathy was de trailer uit gestormd met haar Bushmaster schuin voor de borst. Szuszki had zijn mes gegooid en haar in haar mond geraakt. Dann beweerde dat Szuszki had gezegd: “Had dat wijf haar bek maar dicht moeten houden,” maar toen hij het zei keek hij of hij het zelf had bedacht.

Szuszki gaf Cathy klappen op het hoofd met de Bushmaster en liep de Sundowner in. Daar lag, in een handtas, negenhonderd dollar. In de tas lag ook een creditcard op naam van Catherine Lenz. Nergens lagen afschriften, nergens was iets te vinden wat wees op bankrekeningen. Wat daarna volgde werd door Jack anders beschreven dan door Szuszki.

Volgens Jack probeerde hij zijn moeder bij te brengen om een gesprek te voeren. E�n keer had ze haar ogen opengedaan. Praten wilde ze niet of kon ze niet. Het enige wat uit haar mond kwam waren bloed en gebrabbel. Szuszki’s lezing was dat Jack weg was gelopen en had overgegeven. Daarna had hij heel even geprotesteerd toen Szuszki zei dat hij moest helpen Cathy uit te kleden. Ze hadden haar op haar buik in het zand gelegd met het hoofd op het trapje naar de Sundowner. Samen hadden ze de tatoeage bestudeerd van de duivel met een tong die tot de billen reikte. Overal waren cijfers, de meeste aan de onderkant. Jack had zijn moeder aan willen kleden, Szuszki had zijn mes langs Jacks neus gehaald en gezegd dat hij naast Cathy moest gaan liggen. In die houding had Jack een deel van de cijfers verklaard. De geboortedatum van Cathy, die van Frederick Doyal Dunn en die van Ken Caray. Tussen de schouderbladen stond de geboortedatum van Jack vlak onder de trouwdatum van Cathy en Doyal Dunn, nog lager stond de geboortedatum van kleine Ken. Laag op haar rug, aan weerszijden van de tong en soms bijna onzichtbaar door de zware zwarte en donkerblauwe lijnen in het duivelsgezicht stonden cijfers die Jack niet wist thuis te brengen. Ze waren in spiegelschrift en Jack dacht dat het misschien rekeningnummers waren. Szuszki had geen idee. Hij zei dat hij de godskeleretyfusta-toeage los zou snijden en mee naar huis zou nemen om goed te bekijken en hij gaf Jack een klap op diens gezicht voor die had kunnen protesteren. Hij was bijna klaar toen iets op Cathy’s rug plofte. Het was Ken Caray die hijgde, die bloed spuugde, die om zich heen klauwde, die woorden mompelde die niemand verstond en die zich over Cathy heen liet vallen alsof hij haar wilde beschermen. Szuszki trok hem weg en schoot hem vier keer in zijn rug. Toen blokkeerde zijn pistool. Szuszki ging er op zijn gemak bij zitten en haalde de twee patronen die nog in het pistool zaten eruit en gooide ze in de trailer. Daarna sneed hij het laatste stuk van Cathy’s rug los en rolde hij het vel op. Ken smeet hij over Cathy heen terwijl hij ‘wil je op haar liggen, ga dan op haar liggen’ mompelde.

Toen Jack protesteerde sneed Szuszki Jacks linkeroor af. Daarna deed Jack precies wat Szuszki zei, al duurde het niet lang. Nog voor de avond viel waren ze overvallen door Dann en Shelly.