2

Honderd kilometer ten oosten van Tucson gooide ik de boekjes van Aarons in een afvalbak. Ik had een hekel gekregen aan Sam Durell, de man voor wie iedere therapeut een open boek was en iedere vrouw als was. Een dag later, in de buurt van San Antonio, liet ik Mickey Spillane achter in een Taco Bell. Mike Hammer was nog slimmer dan Sam Durell en heel veel humoristischer. Hij wist ook altijd alles en als hij een dag geen zin had om alles te weten, dan was daar zijn secretaresse, Velda, handig, trouw en bloedmooi. Van San Antonio, Texas tot voorbij Little Rock, Arkansas dacht ik na over Sam Durell en Mike Hammer. Misschien moest ik bij de geheime dienst gaan, of priv�-detective worden, ik had er het postuur voor en de kracht. Maar niet de intelligentie. Elke keer als ik aan Tucson dacht en aan de telefoontjes die ik er had gepleegd, voelde ik me warm worden. Hoe dom kun je zijn.

Ik sliep in de Oldsmobile en at in fastfoodrestaurants waar het zo druk was dat het personeel zich me niet zou herinneren. Elke avond deed ik push-ups en sit-ups en hield ik de zijkanten van mijn handen en mijn vingertoppen eeltig door tegen boomstammen te tikken. Als ik klaar was met oefenen ging ik me zitten verbazen over mezelf. In de woestijn had ik zo min mogelijk gedacht, soms dagenlang niets en het was goed bevallen. Op weg van Arizona naar Savannah maalde mijn verleden eindeloos door mijn hoofd, mijn jeugd, de jaren in het buitenland, Carlys Piek, de confrontaties in Denver.

Er kwam geen eind aan, maar na een dag of vier begon ik door te krijgen wat ik aan het doen was. Ik was bezig om de verhalen te herkauwen die ik aan Kaya had willen vertellen. Ik had gelogen door te zeggen dat ik uit Seattle kwam, maar ik had geweten dat de dag zou komen waarop ik haar zou vertellen hoe groot de wanorde in mijn leven was geweest. Het was er niet van gekomen omdat iemand haar had vermoord en wat ik nu deed was mezelf kwalijk nemen dat ik te lang had gewacht.

Bij de dode lichamen van Kaya en Len had ik vastgesteld dat ik de moordenaar zou zoeken en de duivelsrug van Kaya zou terughalen. Nu vertelde ik mezelf dat het absoluut nodig was om de moordenaar te vinden. Het was geen kwestie van wraak, maar van woede. Iemand had ervoor gezorgd dat ik Kaya nooit zou kunnen vertellen wat voor leven ik had geleid en dat kon ik niet over mijn kant laten gaan.

Toen ik eindelijk zover was dat ik het doel zuiver had omlijnd, schakelde ik over op het maken van een plan. Dat verliep minder vlot. Sam Durell zou geweten hebben wat hij moest doen en Mike Hammer zou precies het goede plan op precies de goede tijd klaar hebben gehad. Ik reed maar wat en dacht in het wilde weg. Tegen de tijd dat ik de staatsgrens van Georgia over reed had ik niets meer dan: ik zie wel hoe het uitpakt.