2

Damon Szuszki was opeens een ander mens. Hij was niet langer een halfdood wezen dat medelijden verdiende. Hij was de moordenaar van mijn Kaya.

“En Ken Caray?” Mijn stem klonk raspend en onzeker. Toen ik de naam had genoemd had ik spijt. Misschien had ik…Ik gaf rukken aan de handboeien en wist niet wat ik moest doen. Uit frustratie gaf ik een schop tegen het kruis waaraan Szuszki was vastgebonden. De man piepte als een muis. Het was een genoegen hem te horen en daarom gaf ik nog een schop.

“Ken Caray is ook hun werk.” Shelly trok me achteruit, haakte me pootje en keek tevreden toen ze me zag vallen. “Ga zitten. Benen gekruist. Als je je rug recht houdt, lijkt het net yoga. Als je opstaat zonder het te vragen schiet Dann een kogel in je.” Ze keek opzij. “Of ben je er vanaf nu eentje van ‘t mes, Dannylief?”

Dann liet zijn revolver zien. “Dit gaat sneller. Hebben we hem nodig?”

Shelly kneep in haar neus. “Het stinkt hier al meer dan genoeg. Had je ze niet even mee naar buiten kunnen nemen?” Ze wachtte niet op antwoord maar legde een hand op mijn hoofd. Uit de kracht waarmee ze mijn haar greep, maakte ik op dat ze me wilde laten weten hoe sterk ze was. “We moeten praten, Jeff Aabelson. Over moeders en mannen die Caray heten. Daarna mag je Jack schoppen waar je maar wilt, en Szuszki ook. Mij maakt het niet uit en Szuszki ook niet meer, lijkt me.” Ze maakte een zoenend geluid en uit een ooghoek zag ik dat het voor Bloomer was. “Waarom heb je een mes gebruikt, Dannvanme?”

Dann haalde zijn schouders op. “Omdat die gast een mes-senman is. Hij sneed het vel van Catherine Lenz d’r rug. Hij sneed haar keel door.”

“Dat weet je zeker?”

Dann wees naar Jack Doyal Dunn. “Ik heb het verhaal eerst van hem gehoord. Dat heb ik je verteld toen ik in Dewey was.” Hij grijnsde. “Ik kon een dagje weg toen de fut eruit was bij die twee. Gisteren en vandaag hoorde ik eindelijk ook van Szuszki wat er is gebeurd. Er zaten verschillen in de verhalen, maar het waren er niet veel.”

“Daar hebben we het straks over.” Shelly had de leiding genomen en ik kon aan het gezicht van Bloomer zien dat hij dat gewend was. Het leek me dat Dann het snij- en schiet-werk deed en dat Shelly er dan bij stond te genieten. Ze kreeg iets gelukzaligs over zich, elke keer als ze naar Dann keek en daarna naar de hoek waar Damon Szuszki lag te piepen van de pijn.

“Nu gaat Jeff ons vertellen over zijn moeder en waarom hij met een omweg van Savannah naar Arizona ging.”

“Jack is de zoon van Catherine Lenz.” Ik was nog lang niet mezelf en greep terug naar lessen van vroeger. Je slaat je zusje niet, je schiet je moeder niet neer. Wat ik me nog herinnerde van mijn ouders had te maken met die waarden.

Shelly keek ge�rgerd. “Als Dann zegt dat Jack zijn moeder vermoordde, dan vermoordde hij haar. Als je daaraan gaat twijfelen zijn we gauw klaar.”

“Hij sneed het vel van haar rug of hij stond er bij te kijken.”

Shelly gaf me een vuistslag net onder mijn nek en ik ging neer als een blok. “Laatste kans, Jeff.”

Ik krabbelde overeind. “Cathy was mijn buurvrouw, verdomme. Ze kwam elke maand met Ken bij me op bezoek. Ik vond hun lichamen. Ik heb ze begraven. De hele Ken en Cathy zonder rug. Ik was op zoek naar hun moordenaar.”

“Om?”

“Om neer te schieten. Dood te schoppen. Weet ik het.”

Het werd stil in de schuur. Of in mijn hoofd. Geen gepiep van Szuszki. Geen windvlagen die greep probeerden te krijgen op het golfplaten bouwsel. Geen Dann en Shelly die zwaar ademhaalden. Het werd stil, terwijl ik naar Kaya en Len keek die aan kwamen rijden, uitstapten, wijn lieten zien en blikken Coors en die gingen zitten in het beetje schaduw dat mijn Bambi bood.

Het duurde uren voor ik terugkwam op de wereld. Zo leek het me, maar waarschijnlijk was het een seconde of tien, twintig.

“Laatste keer, Jeff. Vertel, of ik ga een stukje wandelen en kom pas terug als Dann aan het serieuze werk begint.”

Ik verschikte mijn voeten en vroeg om water. Daarna vertelde ik over Walker Creek, Ceniza Mesa en de heuvels van de Carrizo Mountains.

∗

Shelly ging tegenover me zitten met gekruiste benen en bestudeerde mijn gezicht terwijl ik sprak. Dann drentelde heen en weer. Als hij in de hoek met de golfplaten kwam, gaf hij er een schop tegen en luisterde hij naar het gepiep van Damon Szuszki. Als hij bij Shelly was bukte hij zich en liet hij zijn handen onder haar T-shirt glijden terwijl hij naar me keek, alsof hij hoopte op een reactie.

Shelly liet hem begaan tot ze er genoeg van had. Ze gaf hem een tik op zijn vingers en maakte het wegwezen-gebaar.

Dann protesteerde. “Waarom ik niet en hij wel? Denk je dat ik geloof dat je niet met hem…” Hij stak zijn duim tussen zijn middelste vingers en dat was duidelijk genoeg, maar hij wenste geen onzekerheid te laten bestaan, “…in de koffer bent gedoken.” Hij liep naar me toe en schopte tegen mijn rug, net boven de nieren. “H�, jij, grote jongen, kon je haar een beetje de baas?”

Hij hield zich stil toen Shelly opstond, haar T-shirt uittrok en naar hem toeliep. “Toe maar, Dannyjochievanme, bijt maar even.”

Hij beet echt en ze vond het lekker. Dann zag mijn gezicht en schoot in de lach. “Dat heb je hem in elk geval niet laten doen. Ogen dicht, klootzak.”

Ik deed mijn ogen dicht en hoorde aan de geluiden dat ze bezig waren aan de tweede ronde. Toen ik door mijn oogleden keek zag ik dat ik goed had geraden. Ze stonden precies voor me, Shelly gebukt, Dann achter haar. Toen Shelly me zag kijken glimlachte ze. Na de diepe zucht van Dann streek ze over zijn gezicht als een moeder die de tranen van de kleine wegveegt. “Goed zo, Dannygroteheldvanme, je kunt het nog. Mag ik nu even luisteren naar het verhaal van Jeff?” Ze trok haar spijkerbroek aan, maar liet het T-shirt uit. Ze ging zitten, kruiste haar benen onder zich en gooide een handje zand naar me toe. “Je was aan het rondrijden in de woestijn en toen hoorde je muziek. Even later stond Cathy achter je met een geweer, waren we daar niet gebleven?”

“Een Bushmaster auto pistol.”

Shelly keek of ze een Bushmaster voor zich zag. “En toen. Vertel maar of je een opstel maakt over je laatste schoolreisje.”

Terwijl ze luisterde bleef ze me aankijken. Dann Bloomer drentelde rond. Toen hij genoeg had van het gepiep van Szuszki ging hij naar buiten. Het duurde een hele tijd voor hij terugkwam, maar toen wist ik meteen wat hij had gedaan.

De golftas raakte mijn schouder en ik sloeg voorover. Mijn voorhoofd raakte de knie�n van Shelly en ze gaf me een haal terwijl ze opstond. “Zitten blijven,” snauwde ze. “Rechtop. Doe maar of het een workoutoefening is. Wat heb je gedaan, Dannydier?”

Dann stak een hand uit en liet de boksbeugel zien. “Kijk es.”

Het duurde even voor Shelly reageerde. Ze bleef voor me staan met haar handen in de zij en keek hoe mooi ik mijn rug strekte. Na een poosje draaide ze zich om. Halverwege de beweging verstarde ze en maakte ze een snelle beweging met het hoofd, vanuit de nek, precies zoals een pitcher het doet als hij de eerste honkman wil laten schrikken. “Hij had ook een buks. Met hagelpatronen. Ik heb ‘m uit het raam gegooid.”

Dann stond op een plaats waar ik hem nauwelijks kon zien, maar ik verbeeldde me dat ik zijn gezicht zag oplichten. “Boksbeugel en buks. Toe maar. Tot de tanden, h�. Zal ik een demonstratie boksbeugel geven?”

“Straks, lieverd, wacht nou even tot hij is uitgepraat.”

Ik was toe aan de dag waarop ik de lichamen van Kaya en Len vond en deed mijn best het verhaal te rekken. Toen ik de inhoud beschreef van het vat dat in de woestijn was ingegraven, hield Dann op met het masseren van Shelly’s borsten. Hij leek de boksbeugel te zijn vergeten en gaf een schop tegen de golftas. “Een boek. Ik heb hier iets gezien.”

Shelly liet hem begaan. Pas toen hij met Clausewitz zwaaide legde ze een hand op zijn arm. “Rustig nou maar, Dannytjevanme. Dat van die boeken hebben we al gehad. In het vat zat een bijbel, geen boek van Clausewitz. Je bent je energie nog niet kwijt, daardoor let je niet op.” Ze legde een hand op zijn gulp. “Helpt het als…”

Ze nam er de tijd voor, maar het hielp. Dann ging erbij zitten alsof zijn benen hem niet langer konden dragen en wees naar het boek dat op de grond lag. “Kijk eens op bladzijde zesendertig. Wacht even, je begrijpt het beter als ik laat zien wat die vent van dat boek bedoelde.” Hij rolde zich naar me toe en gaf me een schop. “Lees nou maar. Hij heeft er een streep voor gezet, dus hij vindt het zelf ook mooi.”

Als ik mijn exemplaar van Over de oorlog kwijt was geraakt kocht ik een nieuwe en zette ik streepjes voor de passages waarover Tom McClaren me op Carlys Piek had onderhouden. Ik wist precies wat er ging komen en zette me alvast schrap. Dann zag het en grijnsde.

“We herhalen derhalve onze bewering: oorlog is een daad van geweld,” las Shelly, “en er zijn geen grenzen gesteld aan de aanwending ervan; op deze wijze schrijft elk van beide partijen de ander de wet voor, er ontstaat een wisselwerking die in theorie tot het uiterste moet leiden.”

Halverwege de zin stak Dann een hand op en hij bleef zo zitten tot Shelly hem aankeek. “Niet goed, Dannvanme?”

“Het eind is gelul, maar het begin begrijp ik. Geen grenzen aan het geweld.” Dann wees naar de hoek waar Damon Szuszki lag. “Die vent van dat boek en ik zijn het helemaal eens, behalve dan dat niemand me de wet voorschrijft.” Hij stond op zonder zijn handen te gebruiken. “Zeker niet een zak die jou heeft gepakt.”

Shelly hield hem net op tijd tegen en toen ze sprak zat er een randje aan haar stem dat Dann Bloomer deed verstijven. “Zit, Dann.” Ze wachtte tot hij zat. “Niemand pakt me als ik dat niet wil en jij bent de enige van wie ik het wil.” Ze loog zonder een spoor van aarzeling en ik zag Dann ontspannen. “Jeff vertelde over het vat en de bijbel die hij daar vond.” Ze wierp een kushandje naar Dann. “Elke keer als deze grote man een beetje hitsig werd ging ik in de pick-up liggen. De eerste nacht heb ik gekeken wat hij bij zich had. Niet veel, maar wel een speciale versie van het nieuwe testament met voorin de naam Louella. Vertel daar eens over, Jeff? Doe maar of we de naam nooit eerder hebben gehoord.”

Ik aarzelde. Het zat er dik in dat Danny me zou schoppen omdat ik geen antwoord gaf op de vraag van Shelly, maar dat risico nam ik. Terwijl ik vertelde over Kaya en Len in de woestijn bij de Carrizo Mountains had ik voortdurend beelden voor me gezien van Jack die in de hoek van de schuur lag, kleiner dan op de foto, bebloed en volkomen terecht dood. Ik zag hem, samen met de piepende man wiens naam Damon Szuszki was en die er in het schemerdonker uitzag als een lijk dat niet begreep dat het dood was. Ze hadden Kaya vermoord en ik moest weten hoe. Ik maakte me klein en wees naar de hoek met een vinger die trilde. “Ik snap het niet. Hoe hebben ze Cathy en Ken, ik bedoel, Jack is hun zoon. Waarom heeft hij? Ik snap niet…”

Het klonk als het stamelen van een kleuter en dat was precies de bedoeling. Dann mompelde iets wat leek op ‘huil-kloot’ en Shelly zuchtte zo diep dat haar borsten een maat groter leken. Daarna knikte ze naar me en keek ze naar Dann. “Kan Damon nog praten?”

“Wel als ik hem een paar schoppen geef.”

“Doe dat dan, Dannystiertje, ik ben zelf ook benieuwd hoe het is gegaan.”

Dann maakte Damon los van de planken en sleepte hem naar me toe met twee vingers die hij in Szuszki’s neusgaten had gehaakt. Na een wenk van Shelly trok hij het ijzerdraad los van de testikel waarna Damon Szuszki huilde van opluchting. Dann werd er niet door vertederd en hetzelfde gold voor Shelly. “Net als bij rodeostieren,” mompelde ze. “Maak hun ballen los en ze veranderen op slag. Geef hem een slok water, Dannylief, en leg hem wat verder weg. Hij spuugt bloed.”