9

Londen

Er werd bezuinigd op het kerstfeestje van Hitz, om niet nader gespecificeerde redenen. Het was alsof ze dachten dat we het niet zouden merken dat we waren verbannen naar een door de wind geteisterde partytent op London Fields in plaats van te feesten in de balzaal van het Dorchester, zoals gebruikelijk was. Of dat we geen diner aan tafel voorgezet kregen, maar ons te goed moesten doen aan belegde broodjes en saucijzen broodjes, eerder alsof het een bruiloftsfeest in de provincie was dan een feest van een grote multinational.

Het gerucht ging dat Leila een waarschuwing had gekregen omdat ze op het feest van het jaar daarvoor drugs bij zich had gehad, en dat het in de krant had gestaan, iets wat het hele bedrijf in een kwaad daglicht stelde. Maar iedereen wist dat dat onzin was, omdat door dit schandaal Hitz alleen maar klonk alsof het er swingde, en dat was niet slecht voor een dergelijk bedrijf. Bovendien had Leila door de publiciteit meer werk gekregen, en daarvan raakte ze opgetogen. Sommigen zeiden dat het eraan lag dat ons voormalige hoofd Marketing met een blauw oog en een tand eruit was wakker geworden na het feest van het jaar ervoor, en dat hij de volgende dag moest vergaderen met het uiterlijk van een zwerver. Maar hij was weg, dus daar kon het niet aan liggen.

Ik vond het waarschijnlijker dat het hoofd Financiën de geenpret-meer-schaar had gehanteerd. Niemand kreeg dit jaar een bonus, en het was niemand ontgaan dat er geen vervangers waren aangenomen voor de laatste twee werknemers die waren opgestapt bij Productie.

Er was echter een kersttraditie die niet een stille dood zou sterven, wat er ook voor bezuinigingen zouden worden doorgevoerd. De afgelopen drie jaar hadden Sarah en ik een stunt uitgehaald tijdens het kerstfeest van Hitz. Ik vroeg me zelfs af of we het dit jaar nog beter konden doen dan het jaar daarvoor, toen we alleen in balletpakje een hele opvoering hadden gedaan van Single Ladies. Daar hadden we weken voor geoefend. Dit jaar was Lagos ertussen gekomen; we hadden gewoon de tijd niet gehad om te oefenen.

‘Maar Sarah,’ zei ik terwijl ik aan mijn rokje trok dat steeds aan mijn bovenbenen bleef plakken, iets wat vast later op de avond voor problemen zou zorgen, wanneer ik minder nuchter en minder oplettend zou zijn. ‘We zouden ons kunnen bezeren… Kunnen we niet gewoon een jaartje overslaan of zo?’

Ze bleef staan in de tentopening en pakte me met beide handen bij de schouders. Haar ogen fonkelden vastberaden. De grote stunt van dit jaar had ze zelf bedacht, en daardoor was ze er nog hartstochtelijker over.

‘Kate, de grote stunt moet doorgaan. Snap je het dan niet? Ze kunnen ons ons feest afnemen, maar niet wat het geweldig maakt, namelijk jij en ik. Iedereen vertrouwt op ons. We zijn… We zijn de Kerstman. Of zoiets. We zijn het iedereen verschuldigd!’

Ik zag er vast weifelend uit, want ze schudde me door elkaar. ‘Wil je nou echt iedereen het ware gevoel van een kerstfeest ontzeggen? Ja?’

‘Ik wil niemand iets ontzeggen,’ zei ik.

‘Dat zei Chris na Lagos ook al,’ zei Sarah gniffelend, en ze liet me los.

‘Wat zei Chris dan na Lagos?’ vroeg ik.

‘O, niks,’ antwoordde ze luchtig, en ze draaide me de rug toe en liep de tent in.

‘Laat ook maar,’ zei ik zo luchtig mogelijk.

Om heel eerlijk te zijn wist ik niet goed meer wat er allemaal was gebeurd na een heel stel glazen whisky op het Airtel-feest. De volgende ochtend was ik op een idioot tijdstip Chris’ hotelkamer uit geglipt, was wankelend naar mijn vlucht gegaan en had daarna erg mijn best gedaan er niet meer aan te denken. Ik geloof dat stevige ontkenning in zulke gevallen het best is. Wie wil er nu kletsen over dingen waarvoor je je schaamt? Het is veel beter te doen of het nooit is gebeurd en hopen dat anderen dat ook doen.

Bij de ingang bleef Sarah staan om alles in zich op te nemen. Glimlachende obers ontvingen ons met bladen champagne en twijfelachtig uitziende helderblauwe cocktails. We wisten dat minstens de helft van de obers en serveersters aankomende muzikanten en presentatoren waren die zouden proberen een cd in je hand te stoppen of een auditie van de avond te maken als daarvoor de kans zich aandiende. Het was dus belangrijk niet in een gesprek met hen verwikkeld te raken, anders kwam je nooit meer weg. Sarah en ik namen als doorgewinterde veteranen zonder oogcontact te maken een glas van het blad.

Er stonden tafeltjes rondom de enorme dansvloer waarop een paar dappere of nu al aangeschoten collega’s al hun moves lieten zien. De meeste mensen waren net als wij de sfeer aan het proeven, elkaars uitdossing aan het bewonderen of aan het flirten in de hoop later in de chill-out-tent te belanden, ook wel bekendstaand als de zoen-tent. Op een tafeltje in een donker hoekje had Leila al haar apothekerswaren uitgestald, en om de paar minuten werd ze door een collega benaderd en vond er een steelse overdracht plaats, waarna de collega zich terugtrok in de toiletten.

Boven ons allen uittorenend achter de plaats van de deejays, voorbij de buffetten, stond een enorme, imposante kerstboom waarvan de top bijna tegen het tentdoek kwam.

Sarah richtte haar blik op de top, waarin een engel met witte vleugels toezicht hield op de dansvloer. ‘Hoor eens,’ zei ze. ‘Ik wil alleen maar zeggen dat we aan onze reputatie moeten denken. Onze slechte reputatie.’

‘Oké,’ gaf ik tegen mijn zin toe. En toen zag ik in een hoekje iets vertrouwds.

‘Shit, de cameramannen zijn er allemaal,’ mompelde ik tegen Sarah. Ze stonden op een kluitje bij de bar, met hun beste geruite shirts en sportschoenen aan. Jay was heel rebels in een feestelijke trui met sneeuwvlokjesmotief gestoken, en aan het harde gelach van zijn collega’s werd duidelijk dat ze hem dat niet lieten vergeten.

‘Echt?’ vroeg Sarah terwijl ze haar ogen verdacht wijd opensperde. ‘Wie heeft ze binnengelaten?’

Ik keek haar kwaad aan. ‘Sarah, niemand ziet er zo onschuldig uit zonder bijzonder schuldig te zijn. Jij hebt het gedaan, hè?’

‘Niet echt,’ loog ze, en ze lachte stralend naar Jay. Hij leek opgelucht iemand te zien die hem van zijn plagende maten kon redden. ‘Maar misschien heb ik gezegd dat het feest vanavond is. En dat ze niet erg opletten bij de ingang.’

‘Ik dacht dat je Jay na Lagos niet meer zag.’

‘Ik zie hem ook niet meer,’ zei ze zonder me aan te kijken. ‘Alleen soms. Op feesten en zo.’

‘En in het weekend?’

‘En in het weekend,’ gaf ze met een schaapachtig lachje toe.

‘Jezus, het is toch niet te geloven… En dat heb je al die tijd geheimgehouden?’

‘Ik snap niet dat je je er zo aan ergert. Dat het tussen Chris en jou niks is geworden, wil nog niet zeggen dat Jay en ik geen poging kunnen wagen.’

‘O, dus het is al “Jay en ik”, hè?’

‘Erger jij je maar zoveel je wilt, Kate,’ zei Sarah, terwijl ze flirterig naar Jay zwaaide. ‘Ik vind hem leuk, en ik laat me door jou nergens van weerhouden, ook al ren jij altijd weg voor een relatie.’

‘Ren ik daarvoor weg? Nauwelijks. En jij zou ook wegrennen als er alleen maar Chris was. Dat weet je best.’

Sarah haalde haar schouders op. ‘Oké. Ik heb nooit begrepen wat je in hem ziet. Ik heb hem nooit meer dan vijf woorden achter elkaar horen zeggen.’

Ik snoof van het lachen. ‘Ik ook niet, geloof ik.’

Ik keek naar waar Chris me ingespannen stond te negeren op een manier die de aandacht trok naar zichzelf.

‘Kijk dan eens verder, oké?’ zei Sarah. ‘Je verdient wel iets beters. Je verdient een echte relatie met iemand die je echt leuk vindt. Het wordt tijd dat je eens een echt aardig iemand leert kennen.’

Ik schoot in de lach. ‘Jemig, Sarah, is dit net zoiets als toen je geen tatoeage wilde laten zetten tenzij ik beloofde dat ook te doen? Moet ik een relatie hebben omdat jij er eentje hebt?’

‘Je zei dat jij ook een tatoeage wilde!’ Sarah gaf me een harde por tegen mijn arm. ‘En hou nou eens op, ja? Ik wil gewoon dat je gelukkig bent.’

‘Ik ben gelukkig, suffie. En ik ben vast nog gelukkiger als ik je vanavond bij onze stunt heb verslagen, denk ik.’

‘Denk je dat?’ Uitdagend keek ze me aan. ‘We zullen zien. Ik ga naar Jay. Kom je mee?’

Daar dacht ik over na, maar wanneer je eenmaal in gesprek raakt met de cameramannen is het lastig om weg te komen, en het was beter om zo vroeg nog niet bij hen gevangen te staan. Niet zolang er nog zoveel anderen waren om mee te kletsen. Ik moest iets zeggen tegen onze baas, Richard, die leed onder de stress van dit soort gelegenheden waarbij hij niet zelf alles onder controle had. En mijn assistente Kirsty was nog zo nieuw dat ze aan allemaal mensen voorgesteld moest worden. Ik had een leeftijd bereikt waarop het jaarlijkse feest niet alleen betekende je vol laten lopen en er met iemand tussenuit knijpen. Het waren moeilijke tijden bij Hitz, en ik wist dat ik me moest concentreren op het werkgedeelte van dit feest van het werk.

Terwijl Sarah zich bij de cameramannen voegde en verdween tussen de geruite shirts, zag ik Chris naar me kijken om onmiddellijk weer weg te kijken en op zijn mobiel te controleren wat er nog aan berichten was binnengekomen, alsof hij het erg druk had. Hij glimlachte niet eens naar me.

Ooit zou ik hebben gedacht dat zijn stille gedrag een grote, innerlijke ziel maskeerde, maar ik leek me te herinneren dat ik voornamelijk in Lagos in bed met hem belandde omdat hij zo oersaai was wanneer hij zijn mond opendeed.

Nou ja. Als ik Chris’ laatste optie was, dan was hij de mijne. Ik kon deze avond toch wel meer plezier hebben zonder terug te gaan naar mijn luie cameraman? Bovendien had ik van alles te doen. Ik moest een gevechtsplan opstellen. Ik wrong me door een menigte heen van mensen die net de tent in kwamen en liep tussen de tafeltjes door om alles beter te kunnen zien. Het was nog te vroeg om te gaan zitten, hoewel tegen het einde van de avond het personeel van Hitz zeker aan de tafeltjes zou hangen, elkaar zou zoenen of glazig voor zich uit kijken.

In de buurt van de kerstboom trok iets mijn aandacht. Bijna verborgen tussen de takken stond een stevige kerel met zijn rug naar het tentdoek. Zijn gespierde nek bewoog tijdens het kauwen op kauwgum terwijl hij vanuit zijn schuilplaats de dansvloer in de gaten hield. Het gekrulde snoertje van zijn oortje verdween onder de kraag van zijn witte shirt, wat me de indruk gaf dat er versterkingen waren. Hij moest wel een beveiliger zijn. Dat was een complicatie.

‘Wat ben je van plan?’ hoorde ik een stem dicht bij mijn oor.

Snel draaide ik me om en daar stond Matt Martell. Hij zag er veel te knap uit in een marineblauw pak dat zijn ogen nog blauwer maakte.

‘Hoi, Matt,’ merkte ik ijzig op. ‘Waarom denk je dat ik iets van plan ben?’

‘Een vogeltje vertelde me dat je nogal amusant kunt zijn op het kerstfeest van Hitz. Jij, en je vriendin Sarah. Het viel me op dat je keek naar de beveiliging hier. Ben je soms aan het controleren of het veilig is om iets te doen wat niet mag?’

‘Je zult moeten afwachten,’ zei ik met opgetrokken wenkbrauw, in de hoop er geheimzinnig uit te zien, niet goed te duiden. Hoewel er geen hoop was om mysterieus en niet te duiden te zijn zodra ik was begonnen aan mijn stunt. Dan zou ik er eerder waanzinnig uitzien.

Hij lachte naar me met dat gebaar vol zelfvertrouwen van hem, door zijn hoofd een beetje schuin te houden. Hoe kreeg hij het toch voor elkaar de indruk te wekken dat we alleen waren? Ik voelde me er weer in trappen. Het liefst had ik mezelf een klap in het gezicht gegeven. Of in Matts gezicht. Pas op, Kate, dacht ik, blijf op je hoede.

‘Gek dat we elkaar sinds Lagos helemaal niet meer hebben gezien,’ zei Matt. ‘Ik heb naar je uitgekeken.’

‘O ja? Nou ja, Hitz is een groot concern, en ik had het druk.’

‘Hitz is niet zo groot,’ reageerde Matt. ‘En zo druk heeft niemand het. Ik heb het gevoel dat je me ontloopt, Bailey met de Ballen.’

‘Ik zou niet weten waarom je dat denkt,’ zei ik gauw. Want dat was precies wat ik had gedaan sinds we terug waren, hem ontlopen. Ik had Sarah naar vergaderingen gestuurd wanneer ik wist dat hij daar zou zijn. Ik had ervoor gezorgd nooit op de derde verdieping te komen. Ik was zelfs een hele maand met de trap naar boven en naar beneden gegaan in plaats van met de lift om er zeker van te zijn dat ik hem niet tegen het lijf zou lopen. Bovendien was dat goed voor de vorm van mijn benen.

‘Och, weet je,’ zei Matt, ‘voor jou is het zeker heel normaal om met iemand te flirten en hem in de waan te laten dat hij je mag zoenen, en wanneer hij dan even niet kijkt verdwijn je zomaar met een ander.’

‘Zo was het helemaal niet, Matt Martell,’ snauwde ik.

‘O nee?’ Hij zag er helemaal niet meer geamuseerd uit. ‘Want ik ging een drankje voor je halen en het volgende dat ik zag, was dat je op schoot bij een cameraman whisky achterover zat te slaan. En het zag er ook niet naar uit dat je in je eentje naar huis bent gegaan.’

Ik voelde mijn mond open en dicht gaan van woede, maar ik was niet in staat iets te zeggen. Ik heb er geen moeite mee mezelf een feestbeest te noemen, en ik wil niet ontkennen dat ik dat ben, maar om het Matt te horen zeggen terwijl híj… Terwijl híj…

‘Hoe durf je vraagtekens bij mijn gedrag te zetten, terwijl jíj degene bent met een vriendin!’

‘Terwijl ik wát?’

‘Dacht je soms dat ik het niet wist van Ailsa Logan?’ vroeg ik op hoge toon. ‘Nou, dat wist ik wel, Matt. Zodra Chris en Danny me over haar hadden verteld, wist ik precies wat voor vlees ik met jou in de kuip heb. Het zal je verbazen dat ik niet het type meisje ben dat rommelt met een man die een relatie heeft. Ik weet heel goed wat wel en wat niet deugt, wat je ook van me mag denken.’

Matt bracht zijn hand naar zijn nek en keek omhoog, alsof er in de top van de tent iets te lezen viel. Toen zuchtte hij eens diep.

‘O, Ailsa,’ zei hij. ‘Dus dat was het.’

‘Ja,’ zei ik triomfantelijk. Zo van: zie je wel, Matt Martell.

‘En als ik je nou eens vertelde dat ik het had uitgemaakt met Ailsa nog voordat ik bij Hitz kwam werken?’ vroeg hij, en hij keek me strak aan.

‘Nou,’ zei ik, ‘dat is niet wat ík heb gehoord.’

Matt lachte en knikte naar de cameramannen die zoals altijd eensgezind bij de bar stonden. ‘Heb je dat van hen gehoord? Kate, ik ken ze niet eens. Waarom denk je dat ze weten wat er zich in mijn privéleven allemaal afspeelt?’

‘Je bedoelt dat ze logen?’ Ik daagde hem uit.

Weer slaakte hij zo’n diepe zucht. ‘Ik zeg alleen maar dat ze van niks wisten. Ailsa en ik gaven geen ruchtbaarheid aan het feit dat we uit elkaar waren. Ze wilde geen slechte publiciteit omdat ze net in onderhandeling was over een nieuw contract voor Opstaan!’

‘Matt, in dat geval,’ zei ik, en ik voelde me net de detective in een moordverhaal die op het laatste moment met een cruciaal bewijsstuk op de proppen komt, ‘misschien kun je me dan vertellen waarom je met haar werd gezien tijdens de uitreiking van de televisieprijzen een paar dagen voordat je in Lagos was?’

Matt floot tussen zijn tanden. ‘Je gaat grondig te werk, hè, Bailey met de Ballen? Dat bevalt me aan je. Je bijt je ergens in vast. Als je het wilt weten, ik had erin toegestemd om nadat we uit elkaar waren samen met Ailsa naar een paar evenementen te gaan, gewoon om te voorkomen dat haar vragen zouden worden gesteld. Het ging allemaal heel vriendschappelijk, het was niks bijzonders. Denk je dat je nu kunt ophouden met je ondervraging?’

‘Ik was niet bezig met een ondervraging,’ zei ik zwakjes. Mijn intolerante woede smolt snel weg. Natuurlijk kon hij bezig zijn met dingen gladstrijken; ik vertrouwde hem nog niet helemaal. Maar ik moest toegeven dat zijn verklaring geloofwaardig was.

Matt haalde zijn mobiel uit zijn zak. ‘Wil je Ailsa soms bellen?’ vroeg hij terwijl hij door de namen op het scherm scrolde en het toestel naar me ophield. ‘Dan kun je het haar zelf vragen.’

‘Nee!’ riep ik uit, en ik duwde het toestel weg.

Lachend stak hij het weer in zijn zak. ‘Misschien kun je dan een beetje minder op je hoede zijn?’

Hij porde me. Ik porde terug.

‘Nou, ik ben blij te horen dat je weet wat wel en niet deugt,’ zei hij met geamuseerd trillende lippen. ‘Ik zou het vreselijk vinden om te denken dat ik bijna een meisje had gezoend zonder enig benul ervan.’

‘Hou je kop,’ zei ik. Maar voordat ik meer kon zeggen was er plotseling commotie achter me.

Een vloed van Hitz-werknemers spoelde over de dansvloer in de richting van de kerstboom die vervaarlijk heen en weer zwaaide, alsof er een windvlaag door de tent was gekomen. Ik hoorde geschreeuw en gegil. Over de hoofden van de menigte heen zag ik handen met keurig rood gelakte nagels in de takken grijpen. Sarah deed een gooi naar de roem, terwijl het feest nog geen uur aan de gang was.

Matt barstte in lachen uit. ‘O, allejezus,’ zei hij. ‘Is dit de stunt? In de kerstboom klimmen?’

‘Ik wist niet dat ze dat al zo vroeg zou doen,’ bracht ik ademloos uit. De boom boog zich naar de dansvloer en de menigte deinsde achteruit voor de wild zwiepende takken. Ineens ging de boom nog erger tekeer, want de beveiliger klom met Sarah mee. Ik zag hem haar handen pakken en die proberen los te wrikken. Kerstversieringen kletterden op de grond.

‘Allemachtig,’ zei Matt. ‘Wat heeft ze zich in haar hoofd gehaald?’

‘Het is een stunt, Matt,’ kwam ik voor haar op.

‘Ja, dat snap ik, maar die beveiliger… Ze had iets nodig om hem mee af te leiden. Ze heeft het niet goed doordacht.’

‘Jíj zou het vast beter hebben gepland.’

‘Uiteraard.’ Grijnzend fluisterde hij in mijn oor: ‘Wíj zouden het beter hebben gepland. Daarom ga jij deze keer winnen.’

Langzamerhand was Sarah tegen de grond geduwd, waar ze in gevecht was met de tweede beveiliger die ook nog hard in zijn microfoontje schreeuwde. De cameramannen kwamen haar redden, al werd Jay gehinderd door Danny, die hem wegtrok. Na een paar minuten van verwarring werd Sarah omhooggehesen en werden haar armen tegen haar lichaam gedrukt door de tweede beveiliger.

‘Oké, Kate,’ fluisterde Matt in mijn oor. ‘Nou jij. Ik dek je van achteren.’ Hij pakte mijn hand en trok me achter de nog steeds aanzwellende menigte langs. Niemand had ons in de gaten, ieders blik was op Sarah gericht, die luidkeels protesteerde en zei dat ze onschuldig was en per ongeluk in de boom was gevallen nadat ze was uitgegleden.

Ik had geen tijd om na te denken dat het raar was om hand in hand te lopen met de man die ik tot op deze avond zo goed had weten te ontlopen. Matt had gelijk, dit was mijn kans om tot boven in de boom te klimmen zonder dat iemand het doorhad. De beveiliger dirigeerde Sarah naar de uitgang, zijn gezicht strak en gespannen. Richard ging voor hem staan om in te grijpen en alles tot rust te brengen.

De boom stond weer recht en werd uitnodigend niet bewaakt.

Ik glipte eromheen. Sarahs eerste fout was vast geweest dat ze de boom aan de voorkant wilde beklimmen. Hij zag er wel heel hoog en groot uit. Hij was enorm. Wat haalde ik me in mijn hoofd? Maar ik moest aan mijn reputatie denken. Bovendien keek Matt Martell naar me. Ik had de indruk dat hij niet zozeer mijn rug dekte als dat hij mijn rug bewonderde terwijl ik de hoogste takken beetpakte waar ik bij kon en me optrok. Ik had niet nagedacht over het in een boom klimmen toen ik mijn keus op dit korte jurkje had laten vallen. De boom bewoog alle kanten op, en in paniek keek ik naar Matt, die zijn duim opstak.

‘Niemand kijkt,’ fluisterde hij.

Waarom had ik nooit stilgestaan bij de extreme prikkerigheid van een kerstboom? De kwaadaardige naalden deden alsof mijn handen speldenkussens waren, en de boom wiebelde griezelig terwijl ik zocht naar pijnvrije plekken om me aan vast te houden. Met mijn handen slaand tussen de takken vond ik een staalkabel waarmee de boom aan de grond was verankerd, maar mijn handen gleden weg en de staaldraad maakte een pijnlijke streep over mijn handpalm, als een feestelijke versiering. Au! Ik klemde mijn benen om de stam en voelde de naalden in mijn dijen prikken. Dit was veel lastiger dan ik had gedacht. Eindelijk lukte het me mijn voet op een lage tak te zetten en me hoger te duwen, en dat ging makkelijker dan me op te trekken aan mijn armen. Het duurde nog een paar minuten voordat ik vanwege de pijn met op elkaar geklemde kaken binnen bereik van de top kwam.

Sarah had gezegd dat alleen in de boom klimmen niet gold. De winnaar moest de zilverkleurig met witte engel pakken die in de top zat, anders was de klim ongeldig.

Ik keek naar beneden naar Matt, gedeeltelijk verborgen achter de boom. Hij keek echter niet omhoog. Zijn aandacht werd getrokken door iets op de dansvloer. Rugdekking, dacht ik smalend. Ik had kunnen weten dat hij niet te vertrouwen was.

Eindelijk was ik bij de engel op de hoogste tak. Aanlokkelijk dichtbij. Ik strekte mijn arm en wist de zoom van zijn jurk te pakken. Ik trok. De engel bleef stevig standhouden. Ik trok harder. De engel bleef zitten waar hij zat. Zat hij soms vastgeplakt of zo?

De boom zwiepte weer en boog naar beneden, naar de menigte toe. Ik keek naar beneden en zag dat niemand meer naar Sarah keek. Aller ogen waren op mij gericht. Shit.

‘Pak ’m, Kate!’ werd er geroepen. En: ‘Toe dan, Kate, grijp die engel!’

Aangemoedigd door hun kreten zwaaide ik me roekeloos nog hoger naar de top. De dansvloer leek heen en weer te gaan terwijl de boom heen en weer zwiepte. De gezichten zag ik als in een waas, het was onmogelijk me er op eentje te fixeren. Alleen dat van Matt kon ik goed zien, want hij stond een beetje opzij naar boven te kijken.

‘Kom op, Bailey met de Ballen,’ riep hij. ‘Laat maar eens zien waar je van gemaakt bent!’

Na nog een laatste duw met mijn voeten wist ik de engel goed beet te krijgen rond het middel en hem omhoog te rukken. Hij vloog van de top af, en ik zwaaide griezelig naar achteren. Ik werd slechts gered van een val doordat ik met mijn benen de stam omklemd hield. Er klonk gejuich op uit de menigte. Pas toen ik merkte dat ik niet met mijn hoofd op de dansvloer zou knallen, voelde ik me opgetogen. Ik had gewonnen! In triomf hief ik de engel hoog.

De menigte ging uit zijn dak. Of eigenlijk was het vooral de beveiliger die wild werd. Ik had niet gezien dat hij was weggelopen bij Sarah en Richard en naar de boom stormde.

‘Kom eruit, stomme rotmeid!’ riep hij terwijl hij de boom door elkaar schudde.

‘Voorzichtig!’ Matt pakte hem bij zijn kraag. ‘Straks valt ze nog!’

‘Daar had ze aan moeten denken voordat ze erin klom,’ snauwde de beveiliger.

Het liefst wilde ik eruit klimmen, maar hij schudde als een woeste beer aan de boom, en ik was bang los te laten en naar beneden te vallen.

‘Hé!’ zei Matt, terwijl hij zijn best deed de beveiliger weg te trekken bij de boom.

‘Hou je kop, lul.’ De beveiliger leek te ontploffen. Zelfs vanuit de boom kon ik zien dat hij rood aangelopen van woede was. Plotsklaps liet hij de boom los en draaide zich om naar Matt. Matt keek even of met mij alles in orde was, en zag zodoende niet dat de beveiliger zijn gebalde vuist hief.

‘Matt!’ schreeuwde ik nog, maar het was al te laat. De beveiliger, woedend vanwege het gedrag van het Hitz-personeel, had zich met een indrukwekkende rechtse directe uitgeleefd op het hoofd Marketing.

Matt wankelde achteruit, zijn hand tegen zijn kaak gedrukt. Snel klom ik uit de boom, waarbij mijn panty tot rafels werd geprikt en gescheurd. Toen ik op de grond stond, oogde ik als een goth die door de shredder was gehaald.

De beveiliger werd omringd. Eerst door de cameramannen die een barrière om hem heen hadden gevormd, en daarachter door een haag van uiterst nieuwsgierig Hitz-personeel. Hij deed zijn best zich eruit te knokken door als een getergde stier op zwakke plekken in de kring af te stormen.

‘Klootzak!’ tierde Sarah vanaf de uiterste rand, waar Jay haar tegenhield om dichterbij te komen. Ik kreeg een beetje medelijden met de beveiliger. Waarschijnlijk was hij voorbereid geweest op kijken naar rustige mensen die vrolijk aan het feesten waren, niet op dit bloedbad.

Matt had zich op een stoel laten ploffen, nog steeds met zijn hand tegen zijn kaak gedrukt. Ik drong me tussen de mensen door die zich om hem heen hadden verzameld.

‘Gaat het, Matt? Het spijt me verschrikkelijk. Het is allemaal mijn schuld.’

Hij vertrok zijn gezicht, maar om zijn ogen waren lachrimpeltjes verschenen. Met opeengeklemde kaken bracht hij uit: ‘Heb je de engel?’

Ik hield het figuurtje op als een Oscarwinnares. ‘Tuurlijk,’ antwoordde ik trots.

‘Dat is mijn meisje.’ Weer vertrok hij zijn gezicht.

‘Ik ben je meisje niet,’ zei ik.

‘Straks wel,’ reageerde hij.