4

Lagos, Nigeria

Toen ik nog voor Hitz Music Television werkte, heb ik de Red Hot Chili Peppers laten spelen onder de Arc de Triomphe in Parijs. Tijdens een hevig onweer waardoor iedereen op het toneel gevaar liep te worden geëlektrocuteerd. Ik ben ten strijde getrokken tegen de Duitse bureaucratie om het centrum van Berlijn af te laten sluiten zodat U2 bij de Brandenburger Tor kon optreden met vuurwerk dat meer dan een miljoen euro kostte en dat werd afgestoken door een waanzinnige pyromaniak die slechts een obscuur dialect uit Sichuan sprak en wiens uitlatingen via twee tolken aan ons werden overgebracht. Ik heb Bondi Beach laten schoonvegen nadat twintigduizend feestvierders tijdens een Australisch dance festival na pilgebruik te zeer opgezweept waren en de boel uit de hand liep. Kort gezegd: ik was gewend om te gaan met een zekere hoeveelheid drama. Dat was mijn werk. Maar ik had nooit eerder een event als de African Music Awards georganiseerd.

Na twee weken in Lagos was ik wel gewend aan Nigeriaanse tijd, waarbij vergeleken het Spaanse idee van mañana een toonvoorbeeld van punctualiteit lijkt. Niets gebeurde wanneer het zou moeten gebeuren, en niet alleen omdat het verkeer in Lagos een duivelse ramp is waardoor je nooit weet hoelang het zal duren voordat je ergens bent. Een telefoontje van iemand die onderweg is, betekent dat je hem ergens binnen zes uur kunt verwachten. ‘Ze zijn vanochtend weg,’ betekent: ‘Bereid je voor je spullen niet eerder dan om middernacht te lossen.’ ‘Er komt een vipbackstageruimte voor de artiesten’, betekent: ‘Bij aankomst zul je merken dat de kleedkamers slechts gedeeltelijk af zijn, en dat er snoeren uit het plafond hangen precies boven een grote plas water in het midden van de vloer.’

Mijn team en ik waren vierentwintig uur per dag in de weer om alles een beetje in orde te krijgen, waarbij we dikke pakken bankbiljetten in vele kleuren uitdeelden aan onze Zuid-Afrikaanse beveiligers en de plaatselijke crew, en we na twee uur ’s nachts in bed vielen na eerst in de hotelbar flesjes Star Beer naar binnen te hebben gegoten.

En toen arriveerde het management van Hitz, zoals hulptroepen op het laatste nippertje, om zonder iets te hebben gedaan zich te baden in glorie.

‘Toen ik een lepel in dat bruine spul stak, werd ik aangekeken door allemaal van die bolle ogen,’ klaagde Dean, het hoofd van de talentenbegeleiding toen hij zich in een stoel aan de vergadertafel liet zakken.

‘Cool,’ zei zijn assistente, Leila, bemoedigend.

‘Ze zeiden dat het een curry met vissenkoppen was,’ ging Dean verder, blij met zijn publiek. ‘Vissenkoppen! Niet alleen ogen! En tanden! Ik voelde me net Indiana Jones in de vervloekte Temple of Doom of zoiets.’

Ik durfde niemand aan te kijken voor het geval ik hard zou moeten lachen. De gedachte aan de stevig gevulde Dean met de overhemdknoopjes die zijn buik maar net konden weerstaan en met grote zweetplekken onder zijn oksels die zichzelf met Harrison Ford vergeleek, was meer iets om later in de hotelbar over te gniffelen.

‘Eh, volgens mij stond de Temple of Doom in India,’ zei de suffe Leila. We kennen haar allemaal als iemand die met haar gedachten van hot naar her springt, gedeeltelijk omdat ze zoals hier weer werd bewezen altijd inspringt op het onbelangrijkste deel van een discussie, en ook als iemand die zich feloranje kleurde met bruiningsmiddelen. ‘En hier zijn we in Afrika.’

Even verschijnt er een aarzelende blik in haar blauwe koeienogen, alsof ze niet meer zeker van zichzelf is. Misschien waren we wel helemaal niet in Afrika. Het gerucht ging dat Dean haar alleen maar in dienst houdt omdat ze waar ook ter wereld aan drugs weet te komen. Om daar dan zelf het meeste van te gebruiken. Ik knikte bevestigend – ja, we zijn in Afrika – en ze keek opgelucht.

‘Dat weet ik, Leila, dank je wel,’ snauwde Dean, en hij trok zijn overhemd over zijn buik. Als je het mij had gevraagd, zou hij wel zonder al te veel lijden een paar maaltijden kunnen overslaan.

‘Kate,’ blafte Richard, onze baas, terwijl hij de ruimte in kwam en met een klap zijn klembord op tafel smakte, waardoor we allemaal rechtop gingen zitten. ‘Vissenkoppen. Maak het in orde.’

Ik knikte, en voegde dat toe aan de immer aangroeiende lijst van dingen die ik in orde moest maken voordat de show de volgende dag zou beginnen. Ik zou het wel eerder in orde hebben ge maakt als ik het had geweten, maar sinds ik hier was, had ik uitsluitend geleefd op chips en hotelsandwiches, dus de plaatselijke delicatessen waren aan me voorbijgegaan.

Richard hield zijn klembord in het licht en tuurde ernaar. ‘Ringweg afgesloten?’

‘Ja,’ zei ik. ‘Gedaan. Ik heb degene die daarover gaat vanochtend gesproken.’

‘Mooi zo.’ Richard was zuinig met complimentjes. ‘Schade?’

‘Tien vipkaarten, en een persoonlijke introductie van zijn dochter aan Slender Dee. En we betalen voor afwerking backstage.’

‘O ja, Slender Dee praat niet met fans,’ merkte Dean met akelige tevredenheid op. Als er ooit een spaak in de wielen wordt gestoken, zit die spaak vast vol vingerafdrukken van Dean. Hij leefde ervoor om anderen te kwellen.

Richard keek hem kwaad aan. ‘Wie is die Slender Dee eigenlijk?’

Leila keek op. ‘O, hij is hier heel beroemd. Echt heel erg. Hij is deejay en zanger. Blind. IZS.’

‘IZS?’ vroeg mijn assistent-producer benauwd. We moesten al met de verzekering in de clinch omdat hij blind is, en ze was zeker bang dat dat weer moest omdat hij een of andere aandoening heeft waar ze nog nooit van had gehoord.

‘Nee, suffie,’ zei Leila. ‘In Zijn Schulp. Teruggetrokken. Hij houdt er niet van om in de schijnwerpers te staan.’

In een gebaar van hulpeloosheid hief Dean zijn hand. ‘Ik kan hem niet dwingen, Richard.’

‘Hij is maar een verdomde blinde zanger,’ foeterde Richard. ‘Hij heeft verdomme toch geen idee waar hij is. Zeg hem maar dat jullie hem naar de taxi zullen brengen, draai hem vijf minuten om naar die dochter en stuur hem weg.’

Leila en Dean wisselden een gepijnigde blik, hun standaard reactie wanneer ze iets anders moesten doen dan kwijlen over beroemdheden en enorm hoge onkostenvergoedingen inleveren voor ‘bloemen en fruit’, een aanvaarde code voor de betalingen die Leila deed aan haar kwalijke maten die in chemicaliën handelden.

‘Doen,’ waarschuwde Richard met een stem die alle tegenwerpingen deed verstommen. ‘Volgende.’

De vergadering ging maar door in al haar saaiheid, en mijn lijst van wat ik nog moest doen groeide aan als tropische schimmel, de boel liep over tot in de kantlijn.

Het nieuwe hoofd Marketing had zijn vlucht gemist en zat nu vast in het verkeer dat van de luchthaven kwam. Dat vond ik een opluchting, want ik had zijn mails al dagenlang genegeerd. Zijn voorganger had ik goed getraind in hoe om te gaan met de afdeling Productie – een combinatie van steekpenningen, gevlei en gewoon smeken – maar deze nieuwe kerel zat vol onrealistische verwachtingen en duldde geen nee.

Maar omdat hij er toch niet was, was het een makkie om Caroline, zijn jonge en onervaren hulpje, terzijde te schuiven. Zelfs Leila wist een ontmoeting met de sponsors af te houden. Op het laatst had ik best medelijden met Caroline, maar als Matt Martell zo stom was een junior op pad te sturen om van zijn collega’s gedaan te krijgen wat hij wilde door het te vragen, bestond er geen hoop meer voor hem.

Als je iemand in het gezicht om iets vraagt, moet je de mogelijkheid in het oog houden dat de ander weigert. Zo moeilijk is het toch niet?

Tot niemands verrassing begon de show twee uur te laat. Het was nog een geluk dat er geen live-uitzending was. Ik controleerde backstage hoe het ging en vroeg me af hoe we iedereen op tijd daar weg konden krijgen, want meteen nadat de laatste artiest van het toneel stapte, zou de boel worden afgebroken. En toen verscheen het hoofd Marketing ineens. Eerst viel hij me niet op, maar toen werd er bij de deuren gefluisterd en daardoor werd ik afgeleid van het de tijd bijhouden, dus keek ik op om te vragen of het stil kon zijn.

Bij de deur stond een lange man die er woedend uitzag. Een van de Zuid-Afrikaanse beveiligers probeerde te voorkomen dat hij naar binnen kwam. De man ging gekleed in een pak, en alleen al daardoor leek hij niet op zijn plek tussen de crew in spijkerbroek en T-shirt, maar uit het koord met naamkaartje om zijn nek maakte ik op dat hij deel moest uitmaken van het team. Zijn wenkbrauwen waren net zo donker als het haar dat over zijn voorhoofd viel, en die wenkbrauwen waren gefronst zodat hij een uitdrukking op zijn gezicht had van verwondering om de pesterij waarmee ik na twee weken vol idiote dingen in Lagos maar al te goed bekend was. Ik kreeg bijna medelijden met hem. Totdat hij zijn mond opendeed.

‘Kate Bailey?’ Hij rukte zijn arm uit de greep van de beveiliger, en ik knikte naar Dirk om hem te laten weten dat het in orde was om de man te laten gaan.

Vol verwachting trok ik mijn wenkbrauwen op terwijl hij op me af beende.

‘Ben jij Kate Bailey?’ Dichterbij gekomen keek hij onzeker.

‘Ja,’ zei ik, en ik keek naar mijn handen om hem duidelijk te maken dat ik het druk had.

‘O… Je bent jonger dan ik had gedacht.’

‘O ja?’ Met een zucht keek ik op. Dit gebeurde nou altijd. Het was zowel een zegen als een vloek om er jonger uit te zien dan ik was. Meestal gebruikte ik het ten goede, want of mensen zagen me niet voor vol aan, of het feit dat ik klein, blond en jong ben werkte vertederend op mannen, en dat was in mijn voordeel.

‘Nou ja, je ziet er niet uit als… Ik bedoel, ik verwachtte iets anders van Bailey met de Ballen… Sorry…’

Vol overgave hief hij zijn handen, alsof ik nog niet wist hoe ze me bij Hitz noemden. Om heel eerlijk te zijn moedigde ik dat aan, want een reputatie als vrouw met ballen was het halve werk wanneer ik anderen al bij voorbaat moest intimideren. Ze waren gewaarschuwd dat ik eng was en deden wat ik zei zonder dat ik mijn stem hoefde te verheffen.

‘Dit is geen goed moment,’ zei ik met een gebaar naar alle papieren die voor me lagen. ‘Ik doe mijn best om uit te rekenen wanneer we klaar zijn, zodat ik daar de afbrekers van op de hoogte kan stellen.’

‘Dan is het een prima moment,’ zei Matt, en hij trok een stoel bij om onuitgenodigd bij me te komen zitten. ‘Want dat is precies wat ik wil weten. Er staan ijssculpturen te smelten en de sponsors worden lastig.’

‘En jij bent…’ vroeg ik heel gemeen. Uiteraard wist ik wie hij was, maar het ergerde me dat hij zich niet even voorstelde en meteen met klachten voor de dag kwam.

‘Shit, sorry,’ zei hij, en hij sloeg zich voor het hoofd. Wanneer hij lachte, oogde hij veel jonger. Dan verdwenen de rimpels in zijn voorhoofd en kreeg hij lachrimpeltjes om zijn ogen. ‘Matt Martell, hoofd Marketing. Ik heb je veel mails gestuurd, ik ben een echte plaag.’

Ik kon er niets aan doen, maar ik lachte terug, hoewel ik niet van plan was hem er zo gemakkelijk mee te laten wegkomen.

‘En je koopt ijssculpturen in de subtropen,’ zei ik. ‘Ik weet dat de baan nieuw voor je is, Matt Martell, maar wie koopt in ’s hemelsnaam ijssculpturen voor een feest waarvan de begintijd behoorlijk flexibel is?’

‘Dat was ík niet!’ verdedigde hij zichzelf. ‘De sponsor heeft ze betaald, en tegen de tijd dat de gasten hier zijn, zien de sculpturen er allemaal uit als iets na een kernramp.’

‘Nou, ik ben blij dat je niet zo stom bent als je eruitziet,’ zei ik. Eigenlijk zag hij er niet stom uit, eerder knap, om de waarheid te vertellen. Hij had het soort ravenzwarte haar waardoor je aan Elvis moest denken, en ogen zo donker dat de kleur moeilijk te bepalen was. Is dat niet altijd zo? De stomsten zijn het mooist.

‘O ja?’ zei Matt. Hij haalde een hand door zijn haar en ging achteroverleunen. Vervolgens lachte hij even. ‘Ik dacht dat je behoorlijk kortaf was met mailen, maar nu denk ik dat je misschien een persoonlijkheidsstoornis hebt.’

‘Zoiets als een efficiënt-en-goed-in-het-werk-stoornis? Goede diagnose, dokter.’

‘Ik dacht eerder aan een onbehulpzaam-en-tegenwerkendstoornis.’

‘Ook bekend als de ziekte van niet-bereid-tijd-te-verspillenaan-stomme-vragen. Jammer dat het niet besmettelijk is.’

Matt lachte zelfgenoegzaam. ‘Hoor eens, we hebben elkaar nu wel voldoende beledigd, Bailey met de Ballen. Ik wil dat mensen kunnen feesten voordat het een ramp wordt. De helft van de gasten is er al, maar volgens het personeel heb je gezegd dat de bar pas open mag als de show is afgelopen.’

‘Klopt,’ zei ik. ‘Nou en?’

‘Als ze niets te drinken kunnen krijgen, gaan ze weg voordat de andere gasten er zijn. Wanneer is de show eigenlijk afgelopen?’

‘Dat heb ik nog niet uitgerekend,’ antwoordde ik. ‘Omdat ik steeds word gestoord. Maar het duurt nog minstens een uur voordat we klaar zijn. Meer als er toegiften zijn.’

‘Nog een uur? Maar het feest zou anderhalf uur geleden moeten zijn begonnen.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ja, en de show had drie uur geleden moeten beginnen. Het was de bedoeling dat ik op dit moment gratis drank aan de bar achterover zou slaan. Er had van alles moeten gebeuren. Maar nu zijn we hier en kan ik er niets meer aan doen.’

‘Airtel zal woest zijn, ze hebben een klein fortuin in het feest gestoken.’

‘Dat spijt me, Matt. Het klinkt als een nachtmerrie. Maar ik weet niet wat ik eraan kan doen. Het publiek zal rebelleren als we artiesten terugtrekken. The show must go on, toch?’

‘Je hoeft geen artiesten terug te trekken,’ zei Matt terwijl hij zich geconcentreerd naar voren boog. ‘Je moet alleen maar…’ Ik zette mijn stekels op; hoe durfde hij me iets voor te schrijven? ‘Je hoeft alleen maar de bar open te gooien en de sponsors uit het publiek te laten komen opdat ze vroeg backstage kunnen zijn.’

‘Maar Matt…’ Ik zuchtte eens en sprak toen langzaam en duidelijk articulerend, in de hoop dat mijn woorden zouden doordringen tot in zijn stomme kop: ‘De sponsors en de winnaars van de wedstrijd zitten op de eerste zes rijen. We nemen dit op. We kunnen het publiek niet gedeeltelijk laten weglopen terwijl de show nog aan de gang is. En de artiesten vinden het vast niet fijn om te moeten optreden voor rijen lege stoelen.’

‘Kun je de cameramannen niet vragen andere gedeelten van het publiek te filmen?’ vroeg Matt.

‘Nee, Matt, dat kan niet. We hebben allemaal al weken met vertragingen moeten leven, en nu is het jouw beurt. Leer er maar mee om te gaan.’

‘Maar de artiesten vertrekken al,’ zei Matt. ‘Ik heb ze in hun auto zien stappen zodra ze van het toneel kwamen. Straks is er niemand meer op het feest als dat niet gauw begint.’

Dat trok mijn aandacht. ‘Welke artiesten zijn al weg? Toch niet Slender Dee?’

‘Wie?’ Matt keek verdwaasd, wat ik me heel goed kon voorstellen, want hij is niet zo bekend met de crème de la crème van het Afrikaans muziektalent als ik in de laatste twee weken ben geworden.

‘Shit, wat doen die sufkoppen van de afdeling Talent eigenlijk? Ze moeten ervoor zorgen dat Slender Dee op het feest aanwezig is!’

Matt trok een gezicht. ‘Ik zal je vertellen waar de afdeling Talent uithangt. Ze zijn op het feest, ze kijken naar de smeltende ijssculpturen en ze klagen dat er niets te drinken is. Van hen hoorde ik waar ik je kon vinden.’

‘Oké,’ snauwde ik. Ik gooide mijn pen neer en stond op. ‘Loop achter me aan.’

Matt beet op zijn lip, maar ik had niet de neiging om te gaan lachen. Voordat ik de baas hier had gesproken, had het me niet kunnen schelen als alle artiesten na hun optreden naar Timboektoe waren gevlogen, maar ik had beloofd dat zijn dochter met Slender Dee zou kennismaken. En ik ben een vrouw van mijn woord. Meestal.

Matt had geen grapjes gemaakt over het feest. Het oogde als een enorme sociale ramp. De paar mensen die nog niet waren weggegaan, stonden in vertoornde groepjes bij elkaar, nuchter en prikkelbaar. Leila zat aan de bar met grote pupillen voor zich uit te staren, wat de indruk wekte dat voor haar het feest al was begonnen en waarschijnlijk ook spoedig zou eindigen. De obers waren nergens te zien. Ik vermoedde dat ze zoals gewoonlijk buiten aan het paffen waren. De ijssculpturen waren zo erg gesmolten dat onmogelijk te zien was wat ze hadden voorgesteld. Uit hun vervormde overblijfselen droop water in de steeds groter wordende plassen op de betonnen vloer.

De enige die eruitzag of hij zich amuseerde, was Dean die met zijn dikke reet op een witleren bank zat met aan zijn rechterkant een vrouw uit de buurt en op zijn schoot een andere vrouw die met zijn haar speelde. Liever zij dan ik, ik had toch altijd al gedacht dat hij te veel gel in zijn haar smeerde voor een man van zijn leeftijd. Ik haalde mijn mobieltje uit mijn zak en maakte een foto voordat hij doorhad dat ik er was.

‘Hoi, Dean,’ zei ik heel hard.

Zodra hij me hoorde, duwde hij zijn vriendin van zijn schoot en stond op. Hij wist niet hoe snel hij afstand van de dames moest nemen.

‘Kate, schat, hoe is het met je? Geweldige show, echt geweldig.’

Ik wist dat hij er niets van had gezien, hoewel dat hem er niet van zou weerhouden om als er na afloop nog een artiest kwam opdagen, te zeggen dat ze helemaal top waren geweest.

‘Dank je wel. Maar hoor eens, we zitten met een probleempje. Matt vertelt me net dat de talenten allemaal teruggaan naar hun hotel, terwijl wij juist willen dat ze zich op het feest aan de sponsors en de dochter van de grote baas vertonen.’

‘O, de dochter van de grote baas, echt waar?’ vroeg Dean aanstellerig.

Zonder met mijn ogen te knipperen keek ik hem aan.

‘Jezus, meen je dat nou? Ik heb mijn best gedaan, hoor, maar wat kan ik nog meer doen? Ze willen niet sullig backstage rondhangen, en dat kan ik ze niet kwalijk nemen. Het is daar een zooi. En Matt zegt dat de bar niet van je open mag voordat de show is afgelopen.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik weet dat ik mijn werk goed doe, maar ik kan nu eenmaal geen wonderen bewerkstelligen.’

Ik klapte mijn mobieltje open en klikte de foto aan van Dean met de twee vrouwen. ‘Zie je dit, Dean? Dat kan ik zomaar naar Marie sturen.’

Hij sperde zijn ogen zo wijd open dat ik bang was dat zijn oogbollen eruit zouden rollen en in de ijssculptuurplas naast hem zouden belanden.

‘Wanneer heeft ze je een laatste waarschuwing gegeven, Dean? Na het festival in Glastonbury, toch? Hoelang moest je bij Richard logeren totdat je weer naar huis mocht?’

‘Kate, zoiets zou je toch zeker nooit doen? Er was echt niets aan de hand, heus niet.’ Op zijn voorhoofd parelden zweetdruppels, en hij friemelde aan de kraag van zijn shirt.

‘Op de foto lijkt het heel anders, vind je niet?’ vroeg ik terwijl ik met mijn mobieltje voor zijn neus zwaaide.

‘Ik ga nu backstage. Ik beloof je dat alle artiesten straks op het feest zijn.’

‘Dean…’ Ik pakte hem bij zijn arm. ‘Slender Dee. Om hem draait het. Als hij aanwezig is op het feest, mag je helemaal zelf de foto van mijn toestel deleten.’

‘Ik ga aan de slag, Kate,’ zei Dean, en hij haastte zich naar de gang met de kleedkamers. Af en toe keek hij achterom, alsof hij hoopte dat de vlammen uit mijn lijf waren geslagen.

Naast me wreef Matt over zijn kin, en hij keek me aan met een mengeling van bewondering en afgrijzen.

‘Wat?’ vroeg ik.

‘Je bent een taaie, Kate Bailey.’ Hij glimlachte.

‘Ik weet hoe ik dingen voor mekaar moet krijgen, zul je bedoelen,’ reageerde ik. ‘Er is niks aan. Je had het zelf kunnen doen als je zou hebben geweten wat Deans zwakke plek is.’

‘Au!’ Hij lachte. ‘Ik weet niet of ik me wel op mijn gemak zou voelen als ik andermans huwelijk op het spel zette om tot resultaat te komen.’

‘Poeh, ik zou Marie die foto nooit laten zien, en zelfs als ik het zou doen, zou het haar geen moer uitmaken. Ze weet heel goed met wie ze is getrouwd. Vroeger werkte ze op de afdeling Productie voordat ze kinderen kreeg. Ze weet precies hoe het eraan toe gaat.’

‘Je bent behoorlijk cynisch, hè?’

‘Cynisch?’

‘Geloof je niet in ware liefde?’ vroeg hij met een spottend opgetrokken wenkbrauw.

‘Ware liefde?’ schimpte ik. ‘Niet tussen Dean en Marie. Nee, daar geloof ik niet in.’

‘En met betrekking tot jezelf?’

Ik keek hem kwaad aan. ‘Hoor eens, Matt, ik heb hier echt geen tijd voor. Ik moet terug naar mijn berekeningen nadat ik je probleempje voor je heb opgelost.’

‘En wat dan met het openen van de bar…’

‘Matt Martell, als je daar nog één keer over begint, stuur ik een compromitterende foto van je naar je vriendin, al moet ik er zelf voor poseren.’

Met een ruk draaide ik me om en stormde de bar uit. Achter me hoorde ik Matt me nog naroepen: ‘Ik heb geen vriendin.’