Ha Adriana!

Je besluit op jonge leeftijd al dat je graag iets wilt bereiken. Je wilt je talenten benutten, je inzetten voor de maatschappij en een verschil maken. Je beseft dat je als mens zelf verantwoordelijkheid moet nemen om hierin te kunnen slagen. Dat niets je zomaar komt aanwaaien en dat het aan jou is om wat moois van je leven te maken.

Al van jongs af aan fascineren boeken je en dat niet alleen. Je verslindt literatuur, droomt weg bij poëzie en gaat op in muziek. Je leert fluit en piano spelen en voelt een diepgewortelde passie voor cultuur. Een passie die door de jaren heen steeds verder groeit.

De middelbare school gaat je gemakkelijk af. Je blinkt uit in talen en kiest als examenvakken die vakken die je goed liggen. Dan komt het moment dat je je studiekeuze moet maken. Je bent gek op sport en bij de politie werken lijkt je al jaren fantastisch. Ondanks je enthousiasme gaat het hele feest niet door. Reden: je draagt een bril en als brildrager ben je in deze tijd nog ongeschikt voor een baan bij de politie. Daar sta je dan met je goede conditie en een prachtige cijferlijst. Op naar ‘plan B’.

Je zou graag arts willen worden en laat dat de studieadviseur van je middelbare school weten. Wederom zonder succes want jouw vakkenpakket blijkt in de verste verte niet overeen te komen met de eisen van de studie Geneeskunde. Lichtelijk gefrustreerd besluit je dat ‘plan C’ dan maar iets met taal of communicatie moet worden. Wat precies, je hebt nog geen idee.

Communicatie blijkt een breed begrip en voordat je een studierichting kiest, struin je verschillende open dagen af. De sobere informatie, de kleurloze docenten en het gebrek aan uitdaging stemmen je behoorlijk somber. Je bent 18, ziet gewoon niet in wat je toekomstperspectief is als je bijvoorbeeld Frans gaat studeren en dat baart je zorgen.

Je besluit journalistiek te gaan studeren en daarna Taal- en Literatuurwetenschappen. Het studentenleven is een groot avontuur. Tijdens je studietijd werk je hard en doe je heel veel nevenklusjes. Je zet je in als freelancer, schrijft jaarverslagen en werkt voor Omroep Brabant als regisseur, redacteur en presentator. Je start met andere studenten een literair tijdschrift waarvan je redacteur en penningmeester bent. Eigenlijk neem je in die tijd alles aan. Alhoewel je er enorm veel plezier in hebt werk je je flink uit de naad.

Dan breekt het moment aan dat je afstudeert. In Nederland heerst op dat moment grote werkloosheid. Iedereen roept dat de kansen maar klein zijn voor mensen met jouw alfa achtergrond dus maak je je druk. Kom je wel aan de bak? Zal je ooit op eigen benen staan? Het harde werken tijdens je studententijd en de ervaring die je daarmee hebt opgedaan blijkt te lonen. Je hebt binnen de kortste keren een baan bij de Vrije Universiteit Amsterdam als wetenschapsvoorlichter. Een baan die je op het lijf is ge­schre­ven.

Je nieuwe baan bevalt je uitstekend. De vraag hoe wetenschap in het nieuws komt en hoe journalisten ermee omgaan, boeit je. Je besluit om, mede omdat je die kans geboden wordt door de universiteit, naast je werk een promotiestudie te doen in de wetenschapscommunicatie. Dit heeft wel wat voeten in de aarde. Door de combinatie van werk en studie is er minder tijd voor hockey en muziek. Je weet dat je keuzes moet maken, dus kies je er voor om je hobby’s op een lager pitje te zetten.

De mensen om je heen hebben hoge verwachtingen. Je wordt gezien als dat talent, die toekomstige carrièrevrouw, en het beeld dat anderen van je hebben wil je graag waarmaken. Met succes want je doctorstitel heb je vijf jaar later op zak, terwijl je inmiddels bij de Erasmus Universiteit Rotterdam werkt, waar je verantwoordelijk bent voor de communicatie en marketing.

Je werkt hard, leeft je leven alsof het oneindig is. Geniet intens van het tempo, de ontwikkelingen en de kansen die op je pad komen. Je blijft je twintig voelen. Als je naar de toekomst kijkt zie je zoveel kansen, zo veel mogelijkheden, zoveel nieuwe avonturen. Het aantal kerstmissen dat voor je ligt lijkt oneindig, net als het aantal vakanties. Je bent net de vijfendertig gepasseerd, hebt een fantastisch energiek leven en tot zover alles behaald waar je ooit van droomde. Toch is niet alles maakbaar want kinderen blijken niet voor je weggelegd.

Als je anno 2011 op het begin van je carrière terugkijkt, besef je pas hoe hectisch de samenleving is geworden. Email stelt nog weinig voor op het moment dat je afstudeert en ook je eerste baan is bijna e-mailloos. Het lijkt zo lang geleden, niet vanwege de jaren maar vanwege de enorme maatschappelijke veranderingen. De opkomst van de digitalisering van de samenleving heeft impact op je werk. Juist in de wereld van de communicatie volgen de ontwikkelingen elkaar voortdurend op. Ook zelf moet je leren om steeds beter met de enorme toestroom aan informatie en informatieverzoeken om te gaan. Gaandeweg leer je dan ook om soms nee te zeggen. Als geboren enthousiasteling wil je niets missen, waardoor je de neiging hebt om te veel hooi op je vork te nemen. Je vindt alles leuk en ziet overal mogelijkheden. Dit is een belangrijke les voor je want te veel leuk kan ook gewoon te veel zijn.

Gelukkig is je functie als directeur van Nederlands grootste cultuurfonds, een bron van inspiratie en geeft het je alle kans om persoonlijk te groeien. Je bent omringd door datgene waar je als kind al van droomde: muziek, dans en letteren.

Inmiddels ben je 45 en je beseft grijnzend dat je nu op weg bent naar de 50. Bijna onwerkelijk, want in je hoofd blijf je die gedreven twintiger. Naarmate je ouder bent geworden is je leven er alleen maar leuker op geworden. Onzekerheden zijn weggeëbd en je hebt geleerd de toekomst vooral met vertrouwen tegemoet te zien. Als ik je vandaag één les mag meegeven, dan is het: take it easy. Je mag het af en toe best een onsje minder doen. Kies voor datgene wat je leuk en boeiend vindt. Volg je talent, blijf bij jezelf en verlies niet uit het oog wie en wat jij echt belangrijk vindt. Het is de kwaliteit in je leven die het bijzonder, intens en onvergetelijk maakt.

Geniet! 

Adriana