Epiloog

Ze trouwden in september, en hun baby werd geboren op vijf februari. De bevalling duurde zestien uur en was eerlijk gezegd een stuk minder leuk dan met een drilboor de tegels uit een badkamer bikken.

Nick was er van de eerste tot de laatste wee bij, en de grijns op zijn gezicht toen hun dochtertje in zijn armen werd gelegd, zorgde dat elke minuut van die zestien uur plotseling goed besteed leek.

Sarah Jane was prachtig. Gezond, sterk en mooi.

‘En een meisje is leuk,’ zei Kate toen ze later die dag op kraamvisite kwam in het ziekenhuis. ‘Veel minder lastig dan een jongetje.’

Het geestigste was nog wel dat ze haar woorden oprecht leek te menen.

Nick glimlachte naar Carmen terwijl Kate de kleine Sarah Jane wiegde en haar zachte wangetje streelde. ‘Wat vergeten ze alles toch snel,’ mompelde Nick.

Kate was na de kerstvakantie weer begonnen met school. Ze volgde een aantal vakken om de verloren tijd in te halen en zou in het najaar overstappen naar een volledig lesrooster.

Haar nieuwe vriend wilde ook medicijnen gaan studeren, en ze waren er zo op gebrand elkaar de loef af te steken, dat ze vaker samen leken te blokken voor tentamens dan dat ze elkaar zoenden. ‘Nooit gedacht dat ik de hersenen van een man zo opwindend zou vinden,’ had Kate daarover opgemerkt. Dat de bijna twee meter lange Ben een goed getraind lichaam had doordat hij aan wedstrijdroeien deed, was uiteraard compleet irrelevant.

‘Luister maar niet naar je tante, Sarah Jane,’ zei Carmen tegen haar dochtertje. ‘Zij krijgt waarschijnlijk een ontzettend slechte invloed op je.’ Ze lachte er echter bij, net als Nick. Dit kleine meisje had zoveel mensen die van haar hielden, besefte ze. Zoveel mensen om haar te begeleiden, zoveel wegen om uit te kiezen.

Ze had een moeder die dit punt in haar leven via een ongebruikelijke weg had bereikt, nadat ze al een half leven had kunnen oefenen op de moederrol. En bovendien had ze de beste vader ter wereld.