Hoofdstuk 11

Op zaterdagochtend kwam Emily de studeerkamer van haar vader binnen stormen. ‘Papa, papa, we gaan boodschappen doen. Ga je mee?’

Inwendig kromp Jack ineen. Waarschijnlijk zat er nu een gat in de muur, van de deurknop. Voortaan zou hij de deur op slot moeten doen, besloot hij, het document neerleggend dat hij aan het lezen was. ‘En waarom zou ik dat doen?’

‘We gaan boodschappen doen voor het feest,’ antwoordde ze. Ze trok aan zijn arm zodat hij op zou staan.

Zijn dochter leek de laatste tijd veel gelukkiger. Veel levendiger. Toch miste hij de rustige Emily, maar hij wist dat deze verandering voor het meisje zelf het beste was.

Over haar hoofd kijkend zag hij Zooey in de deuropening staan, Jackies handje stevig vasthoudend. Voor de verandering leek deze invasie niet van haar te komen.

‘We moeten gaan, Emily. Je vader heeft het druk,’ merkte ze vriendelijk op.

‘Nee, hoor.’ Hij zag dat zijn opmerking haar volledig van de wijs bracht. De verrassing was van haar gezicht af te lezen. Het was kinderachtig, maar hij voelde een licht voldaan gevoel, omdat hij háár nu eens voor het blok zette. Het leek hem ook meer dan fair, want ze zette hem voortdurend voor het blok.

‘O nee?’ Ze keek naar de papieren in zijn handen.

‘Minder dan normaal,’ legde hij uit.

Met Jackie voor haar uit lopend, liep ze naar het bureau. Toen hij erop probeerde te klimmen, verhinderde ze dat door hem de toegang te blokkeren. Onzeker keek ze Jack aan, zich afvragend wat die plotse ommezwaai veroorzaakt had. ‘En je wilt echt met ons mee naar de supermarkt?’

Stralend keek Emily naar hem op toen hij met een hand over haar zijdeachtige haren streek. Net zoals haar broertje was ze niet gepland geweest. Maar hij begreep steeds beter waarom mensen naar kinderen verlangden. ‘Dat kon wel eens interessant zijn.’

‘Misschien,’ zei ze, nog steeds perplex. ‘Zat er soms iets in je koffie?’ flapte ze uit.

Het drong tot hem door dat hij ervan genoot haar te plagen. ‘Kan een man niet met zijn gezin naar de supermarkt gaan zonder zichzelf verdacht te maken?’

Met zijn gezin? Ze voelde haar hartslag versnellen. Haal je nou niks in je hoofd, Zooey. Je hebt er niets aan als je aan het eind van de rodelbaan ontdekt dat er geen sneeuw ligt. ‘Natuurlijk wel,’ antwoordde ze. Ze zou het zelf ook wel voorgesteld hebben, maar ze wist welke dag het vandaag was. En waar hij over een paar uur naartoe ging… en met wie. ‘Maar ik dacht dat je je wel klaar zou willen maken.’

Ze kon niet het feest bedoelen, dat was morgen pas. ‘Waarvoor?’

Waarom wilde hij het van haar horen? Zo afwezig kon hij toch niet zijn. Dat betekende dat hij het nog leuk vond ook. Maar toch leek hij daar het type niet voor. Hij was niet wreed, alleen afstandelijk. ‘Je afspraakje met Rebecca,’ antwoordde ze eindelijk, Jackie deze keer weghalend van de glazen salontafel. ‘Dat is toch vandaag?’

Hij had het afspraakje een paar dagen geleden afgezegd. Het leek hem niet eerlijk om Rebecca’s tijd in beslag te nemen als hij zijn hoofd er niet bij had en er ook eigenlijk geen zin in had. ‘Dat was vandaag.’

‘Wie is Rebecca?’ vroeg Emily, van de een naar de ander kijkend.

‘Was?’ herhaalde Zooey. Ga nog geen feestvieren, hij heeft het waarschijnlijk alleen maar verzet. Ze kon haar gezicht strak houden, maar haar stem klonk vrolijk toen ze vroeg: ‘Wat is er gebeurd?’

Hij was niet van plan om in details te treden, zeker niet in het bijzijn van zijn kinderen. ‘Kunnen we daar later over praten?’ Deze keer was hij degene die een springende Jackie van de bank haalde.

‘Wie is Rebecca?’ vroeg Emily weer, nu iets dwingender.

‘Een mevrouw uit de buurt,’ antwoordde Zooey. ‘Ze woont drie deuren verder, vlak bij Olivia. Ze komt ook op het feest.’

Nadat Jack zijn zoon op de grond had gezet, pakte hij zijn jas. ‘Daar zou ik niet op rekenen,’ zei hij over zijn schouder.

Jackie bij de hand nemend, volgende ze Jack de kamer uit. Huppelend liep Emily achter hen aan.

Ja, dág, dacht Zooey. Haar eerst nieuwsgierig maken, en daarna gewoon weglopen! En hij kende haar nu lang genoeg om te weten dat haar nieuwsgierigheid geen grenzen kende. Hoe kon hij haar dat aandoen? Maar ze wist dat ze zich zou moeten inhouden tot ze alleen waren. De komende paar uur zouden een mix van extase en marteling worden…

Jack voelde zich uitgeput.

Maar op een vreemde manier ook tevreden.

De oprit op rijdend voelde hij dat hij glimlachte. Hij had daadwerkelijk genoten van de vermoeiende middag.

De laatste keer dat hij in een supermarkt geweest was, kon hij zich niet eens meer herinneren. Boodschappen doen was nooit een van zijn favorieten bezigheden geweest. Voor zijn studententijd, toen hij nog thuis woonde, hadden huishoudsters die taak op zich genomen. En na zijn studententijd had Patricia de boodschappen gedaan zonder hem daarbij te betrekken. Na haar overlijden hadden nanny’s gezorgd dat de koelkast en voorraadkast gevuld waren.

Naar Zooey kijkend zette hij de motor uit. De muziek uit de radio verstomde, maar zijn kinderen niet. Het leek alsof ze continu bezig waren geweest sinds ze vertrokken waren. Nadat hij uitgestapt was, maakte hij de kofferbak open. Hij hoorde Zooey graag lachen, besloot hij, terwijl hij vier tassen pakte en die naar binnen droeg. Hij liep door naar de keuken en zette ze op de tafel neer.

Achter hem aan lopend droegen Emily en Jack trots ieder een klein plastic tasje. Zooey had Jack de tas met de Halloweenservetten gegeven, en Emily droeg de kleurige papieren bekers en bordjes.

Bij die aanblik betrapte hij zichzelf erop dat het voelde als een gezinsinspanning. Als hij al wist hoe dat voelde, verbeterde hij zichzelf. Toen Patricia nog leefde, hadden ze nooit iets ondernomen als gezin. Zij had voor de kinderen gezorgd, en als hij eens wat vrije tijd had, hadden ze samen iets gedaan. De kinderen hadden ze er nooit bij betrokken.

Na haar dood was hij zo goed als een vreemde geweest voor zijn kinderen. Dat was zijn schuld, dat wist hij, maar dat veranderde niets aan de feiten.

Vandaag was anders geweest.

Hoe zou het zijn, mijmerde hij toen hij terug liep naar de auto om de andere tassen te halen, als Zooey deel uitmaakte van het gezin? Als ze meer was dan alleen de nanny van zijn kinderen?

Ze was ook meer dan enkel de nanny, bracht hij zichzelf in herinnering. Totdat zij in beeld was gekomen, waren ze geen gezin geweest. Alleen een man met twee kinderen die hij geërfd had van zijn overleden vrouw. Door Zooey had hij een hechtere band met hen gekregen. Dat was Patricia nooit gelukt, als dat al haar doel geweest was.

Terugkijkend was hij daar niet zo zeker van. Hij was met Patricia getrouwd in de hoop dat hij iemand had gevonden die eindelijk gevoelens in hem kon losmaken. Maar uiteindelijk was dat niet genoeg geweest, en op de een of andere manier waren zijn gevoelens weer verdwenen.

Nu leken ze te zijn teruggekeerd. Sterker dan ooit tevoren.

Ironisch genoeg moest hij ze zelfs afweren. Want wat hij ook voelde, het mocht niet verdergaan. Zijn gevoelens mochten niet groeien. Om heel veel redenen. Hij had nooit van complicaties gehouden, en als hij wat met Zooey begon, zouden daar heel wat complicaties uit voortkomen.

Toen hij de laatste vier tassen op tafel zette, zag hij dat Zooey de andere al had uitgepakt, op een na. Naast een stapel ongebakken taartbodempjes zette ze vier blikken mix voor pompoentaartjes neer.

‘Ga je echt al die taartjes maken?’ informeerde hij sceptisch.

‘Natuurlijk. En daar krijg ik hulp bij, hè?’ Haar vraag was geadresseerd aan Emily en Jack, die beiden heftig knikten.

‘Ja!’ jubelde Emily.

‘Ja!’ herhaalde Jackie met oordovend enthousiasme.

‘Nou, dan ben je nog wel een paar uur bezig,’ mompelde hij lachend.

Ze begon schalen uit een kastje te pakken, maatbekers uit een andere en menglepels uit een la. ‘De sleutel om dingen gedaan te krijgen wanneer kinderen om je heen lopen, is ze in te zetten, niet proberen te zorgen dat ze niet in de weg lopen.’

‘Als jij het zegt.’

Ze grijnsde. ‘Je mag met alle plezier helpen als je dat wilt,’ opperde ze grijnzend.

Hij keek naar alles wat ze had klaargezet. Hij had geen flauw idee wat je moest doen om van rauwe ingrediënten iets eetbaars te maken. ‘Ik dacht dat ik al geholpen had, door me erbij neer te leggen dat ik dat belachelijke kostuum aan moet trekken.’

Als hij een vinger gaf, dacht ze vol zelfvertrouwen, dan wist ze ook een hand te pakken. ‘Dat was een begin.’

Was ze dan nooit tevreden? ‘Je vraagt niet veel, hè?’

‘Niet meer dan ik denk dat ik kan krijgen.’ Een mysterieuze glimlach speelde om haar lippen. Daarna draaide ze zich om naar Emily en Jackie. ‘Kleden jullie je maar even om en was je handen, dan kunnen jullie me daarna helpen de taartjes te bakken. Emily, help jij je broertje even,’ voegde ze eraan toe.

Met een lijdzame zucht pakte Emily zijn hand. ‘Kom mee, Jackie.’

Tot Jacks verbazing liep hij gehoorzaam achter haar aan. De wonderen waren de wereld nog niet uit… Hij keek naar de voorbereidingen die Zooey trof. ‘Het feest is morgen,’ merkte hij op. ‘Waarom wil je die taartjes vandaag maken?’

Nadat ze de voorraadkast geopend had, pakte ze een keukenschort van de haak en liet de lus over haar hoofd glijden. Daarna maakte ze hem achter haar rug vast. ‘Omdat ik alles liever niet –’

‘Tot de laatste minuut wil laten wachten.’ Lachend schudde hij zijn hoofd. ‘Ja, ik begin het te begrijpen.’

Toen Jackie en Emily weg waren, draaide ze zich om en keek Jack aan. Ze had haar nieuwsgierigheid lang genoeg weten te bedwingen. ‘Waarom ga je vanavond niet uit?’

Verbijsterd keek hij haar aan. Ze waren bijna twee uur weggeweest. Hij was hun gesprek alweer vergeten, maar zij blijkbaar niet. ‘Je bent net een straathond, hè? Als je eenmaal vast hebt, laat je niet meer los.’

Ze haalde haar schouders op. Er waren wel ergere dingen tegen haar gezegd. ‘Ik vind het geen flatterende vergelijking, maar oké. Nou, waarom niet?’

Hij vond het niet prettig om zijn sociale leven met haar te bespreken. Helemaal omdat zij de reden was dat hij met Rebecca was uitgegaan én de reden dat hij hun afspraakje van vanavond had afgezegd. ‘Vind je dat niet een te persoonlijke vraag?’

‘Waarschijnlijk wel,’ gaf ze toe. Maar daarom wilde ze het nog wel weten. ‘Waarom niet?’ vroeg ze voor de derde keer, hem daarbij indringend aankijkend.

Hij had geleerd dat ze niet zou ophouden tot hij haar een of andere reden gaf. ‘Omdat ik niemands tijd wil verspillen.’

Haar ogen vernauwden zich. ‘Die van jou of van haar?’

Hij zweeg even voor hij antwoord gaf, zich afvragend of hij sowieso wel moest antwoorden. ‘Van allebei.’

Ze keek hem aan en lachte. ‘Ik begrijp het.’

‘Nee, dat doe je niet,’ liet hij haar streng weten. Hij wilde niet dat ze het verkeerde – of in dit geval, het juiste – idee zou krijgen. Dit ging alleen hem iets aan, verder niemand.

Hoe meer hij het ontkende, hoe zekerder ze werd dat ze goed zat. ‘Jawel,’ wiep ze tegen, met een tevreden gevoel. ‘Ik begrijp het wel.’ Terwijl ze wachtte op Emily en Jackie vouwde ze de plastic tassen op, legde ze weg voor later gebruik en liep daarna naar de wasbak om haar handen te wassen. ‘Kun je kaas raspen?’ informeerde ze nonchalant.

Hij gaat niet uit met Rebecca, hij blijft thuis. Thuisclub 1, Feeks 0.

‘Kaas?’ herhaalde hij onzeker. ‘Voor de taartjes?’

Hij had echt geen flauw benul van koken. Ze zei maar niet dat er geen kaas zat in de taartjes, om hem niet te beledigen of afstand te scheppen. Niet nu hij weer terug op de markt was. ‘Nee,’ antwoordde ze liefjes, ‘voor de gevulde varkenshaas die ik ga maken.’

‘Ik heb geen idee, ik heb het nooit geprobeerd.’

Dat verbaasde haar niets. ‘Dan kun je het nu leren.’ Ze pakte een kaasrasp, een snijplank en een stuk Parmezaanse kaas en gaf die aan Jack. ‘Maar pas wel op je vingers,’ waarschuwde ze. ‘Bloed is geen ingrediënt.’

Toen Emily en Jackie kwamen binnenrennen, richtte ze haar aandacht weer op hen. ‘Goed, we zijn er allemaal,’ zei ze vrolijk. ‘Dan kunnen we beginnen.’

Jack dacht aan het werk dat op hem lag te wachten in zijn studeerkamer. Het was niet dringend, gewoon iets wat hij af wilde hebben voor zondagavond en het gevreesde Halloweenfeestje. Het kon wel wachten, dacht hij, terwijl dunne reepjes kaas uit de kaasrasp vielen. Het kon absoluut wachten.

De volgende dag werd er iets na vijven voor het eerst aangebeld en druppelden de gasten binnen.

Naar beneden lopend herkende Jack zijn eigen huis amper. De hele ochtend waren Zooey en de kinderen bezig geweest met versieren. Er was bijna geen plek meer waar geen vriendelijk spookje, een donzige spin of een of ander mythisch wezen hing tegen een achtergrond van ballonnen.

Overal lag snoep en op de een of andere wonderbaarlijke manier lukte het Zooey om Jackie ervandaan te houden. Daarvoor had ze Emily ingeschakeld, die moreel verplicht was er ook niets van te eten.

Zijn dochter had meer wilskracht dan hij had gedacht.

En wat Zooey betrof, ze was niets minder dan een heks, ondanks het haremkostuum dat ze op het laatste nippertje had aangetrokken. Toen hij haar de keuken uit had zien komen met een schaal punch, had hij bijna zijn tong ingeslikt.

Nog nooit had hij een stof zo sensueel gedrapeerd gezien. Het belangrijkste was bedekt, zij het verleidelijk.

‘Wow.’

Toen hij het woord hoorde, besefte hij dat hij het niet alleen gedacht, maar ook gemompeld had. De waarderende grijns op haar gezicht toen ze zich omdraaide, gaf aan dat ze zijn verbale vergissing gehoord had.

‘Dank je. Dan kan ik ook zeggen. Je ziet er schitterend uit,’ reageerde ze.

Nors keek hij haar aan. Zijn hoofdhuid jeukte onder de pruik, en hij begon te transpireren vanwege de hoed. ‘Ik zie er belachelijk uit.’

Het was geen ijdelheid, wist ze, hij geloofde echt wat hij zei. ‘Helemaal niet,’ verzekerde ze hem. Ze riep Emily. Het meisje kwam aanrennen, en Zooey legde haar handen op haar schouders en draaide haar om naar haar vader. ‘Ziet je vader er niet knap uit, Emily?’

Heftig knikte ze. De krullen die Zooey in haar haren had gemaakt bewogen op en neer als gouden spiralen. Maar voor ze kon antwoorden, ging de deurbel. ‘Mag ik opendoen?’ vroeg ze hoopvol.

Zooey had als regel ingevoerd dat de kinderen de deur niet mochten opmaken. ‘We zijn allemaal thuis,’ zei ze, haar punt benadrukkend, ‘dus nu kan het wel.’

Verkleed als sprookjesprinses rende Emily naar de deur. De sluier van haar kleine puntige hoed fladderde achter haar aan als een roze cape.

‘Goed gedaan,’ merkte Jack op.

Zooey dacht dat hij doelde op het kostuum dat ze gemaakt had. Vanochtend had ze het pas af gekregen. Alle drie de kostuums had ze zelf genaaid, inclusief het pakje van Jackie, die verkleed ging als Robin Hood. Alleen het kostuum voor Jack had ze gekocht. Ze hield zoveel mogelijk zelf de controle over alles en ze wilde Jack geen excuus geven om zich niet te verkleden voor het feestje van zijn kinderen. ‘Bedankt,’ zei ze, naar de voordeur kijkend wie Emily binnenliet.

Olivia kwam de kamer binnen huppelen, verkleed als poedel, met haar haren strak naar achteren gebonden in een dansende staart.

‘Het was verbazend simpel om te maken,’ zei Zooey, doelend op het kostuum van Emily.

‘Nee, dat je zegt wanneer ze de deur mag opendoen en wanneer niet.’ In zijn ogen was bewondering te zien. ‘Je bent erg goed met de kinderen.’

Dat was niet zo moeilijk. Ze hoefde zich alleen maar te herinneren hoe ze zelf behandeld had willen worden toen ze die leeftijd had. Met respect, ze wilde niet gecommandeerd worden alsof ze zelf niet kon nadenken. ‘Ze zijn juist erg goed voor mij geweest,’ zei ze tegen hem. ‘Je zou eigenlijk wel kunnen zeggen dat ze een kalmerende invloed op me hebben,’ vertrouwde ze hem toe.

Het enige wat hij kon doen was haar verbouwereerd aanstaren. Daarna lachte hij. Zijn kinderen hadden samen meer energie dan op een gewone dag gegenereerd kon worden in een kerncentrale. Dat leek hem zeker niet bevorderlijk voor een kalmerende invloed.

Zooey was absoluut een heel bijzondere intrigerende jonge vrouw. Niet te vergeten sensueel. Hij zette de laatste gedachte uit zijn hoofd en liep weg om zijn gasten te verwelkomen. Hopelijk zou niemand hem uitlachen.