Hoofdstuk 9

 

 

 

Zooey sloot de voordeur achter zich. Ze had net haar pupillen het huis binnengeleid, nadat ze Emily en Olivia van school had gehaald en de laatste daarna thuis had afgezet.

Melk en chocoladekoekjes had ze al klaargezet in de keuken, en er moest huiswerk worden gemaakt en worden gekookt.

Om beurten gingen de kinderen op het houten trapje staan dat tegen het aanrecht stond, zodat ze hun handen konden wassen voor ze aan tafel gingen.

Toen Jackie klaar was, veegde Zooey het aanrecht weer schoon. ‘Heb je al zin in Halloween?’ vroeg ze aan Emily.

‘Halloween, Halloween,’ riep Jackie. Op zijn gezichtje was de opwinding te zien die op Emily’s gezicht ontbrak.

Hij was net een bandrecorder, door alles wat hij hoorde te herhalen, dacht Zooey. Maar het jongetje was op het moment niet haar grootste zorg. Dat was Emily. Goed, ze had het meisje al aardig op weg geholpen. In de laatste paar weken had ze al een of twee keer gehoord dat Emily zelf een gesprek met Olivia was begonnen. Maar ze moest meer zelfvertrouwen krijgen.

De snoepreclames die ze voor het aankomende Halloween in de supermarkt had gezien, hadden haar aan het denken gezet. Emily zou een feestje kunnen geven voor alle kinderen uit de buurt en hun ouders. Het zou voor Jack ook goed zijn om wat met anderen te praten… met iemand anders dan Rebecca.

Om van Jack toestemming voor het feestje te krijgen zou ze een tactische aanpak moeten hanteren. Maar eerst moest ze Emily mee zien te krijgen. Als het meisje hetzelfde over Halloween dacht als over broccoli, dan hoefde ze geen moeite te doen. Maar toch, ze kon zich niet voorstellen dat een kind Halloween geen leuk feest vond.

‘Misschien,’ antwoordde Emily eindelijk, daarbij haar kleine schouders onverschillig ophalend.

Zooey en haar broers en zusje hadden altijd reikhalzend uitgekeken naar Halloween. Ze hadden het bijna net zo spannend gevonden als Kerstmis. Daarom begreep ze Emily’s gebrek aan enthousiasme niet. Ze ging aan tafel zitten en nam een koekje. Rondom Jackies bord zag ze een kring van kruimels en druppels melk. Hij mocht vandaag in een stoelverhoging zitten in plaats van in zijn kinderstoel, maar ze twijfelde of dat een goede zet van haar geweest was. ‘Vind je het niet leuk om verkleed langs de deuren te gaan en een snoepje te krijgen?’ vroeg ze.

Emily keek haar aan alsof ze daar nog nooit van gehoord had. ‘Dat doen we nooit.’

Misschien was het toch gemakkelijker voor elkaar te krijgen dan ze dacht. ‘Omdat je een feestje geeft?’ vroeg ze.

‘Nee,’ antwoordde Emily hoofdschuddend.

En misschien ook niet. ‘Verkleden jullie je?’

Weer schudde Emily haar hoofd.

‘Waarom niet?’

‘De laatste twee nanny’s vonden dat maar raar,’ verzuchtte het meisje treurig.

Waar had Jack zulke harteloze vrouwen gevonden? Wat had hij in de advertentie gezet? Gezocht: een nanny, zonder enig gevoel voor humor en zonder jeugdherinneringen.

Nadat ze een koekje in de melk gedoopt had, gaf ze hem aan Emily. ‘Je bent een kind. Kinderen mogen raar doen. Trouwens, je verkleden voor Halloween is niet raar,’ verklaarde ze defensief. ‘Het is een traditie. Het is juist leuk.’

Emily’s grote ogen straalden hoop uit. ‘Verkleed jij je dan wel voor Halloween?’

‘Natuurlijk.’ Ze leunde dichter naar haar toe. ‘Lijkt het je leuk om dit jaar een Halloweenfeestje te geven?’

‘Een echt feestje? Met ballonnen en zo?’

‘Met ballonnen en alles erop en eraan,’ benadrukte ze, mentaal een aantekening makend om de grootste en mooiste ballonnen te kopen die ze zou kunnen vinden. Ze geloofde niet in een griezelige Halloween, maar een met prinsessen, eenhoorns en magie.

Opeens verdween elk enthousiasme uit Emily’s, en haar gezicht werd somber. ‘Papa vindt het vast niet goed.’

‘Laat je vader maar aan mij over,’ stelde ze haar gerust. ‘Hij vindt het vast leuk.’

Emily had duidelijk nog steeds haar twijfels, maar het was ook duidelijk dat ze dacht dat Zooey over water kon lopen en wonderen kon verrichten als dat nodig was. ‘Denk je?’

‘Absoluut.’

Nadat Emily van haar stoel was gesprongen, omarmde ze Zooey. ‘Je bent geweldig.’

‘Dat klopt,’ zei ze lachend, waarna ze Emily dichter tegen zich aan drukte. Tegelijkertijd bad ze dat ze de man die ze de afgelopen week amper gezien had na zijn zogenaamde afspraakje met de buurtfeeks, zou weten te overtuigen.

‘Geweldig!’ kraaide Jackie, van zijn stoel klauterend om zijn deel van zijn nanny op te eisen.

Haar hart stond even stil toen ze hem nog net op tijd beet kon pakken voordat hij op de grond zou vallen. ‘Je wordt mijn dood nog eens,’ zei ze tegen hem.

‘Dood!’ gilde hij.

‘Maar niet voor het Halloweenfeestje,’ voegde ze eraan toe, daarbij Emily aankijkend.

‘Ook erna niet,’ zei Emily vol vuur.

Zooey sloeg haar armen nu om beide kinderen en gaf ze een stevige knuffel.

 

Die avond bleef ze op voor Jack om hem te vragen over het feestje. Ze was klaar voor de strijd, vastbesloten om elke truc te gebruiken om zijn toestemming te krijgen. Inclusief een schuldgevoel.

Dus toen ze Emily en Jack had ingestopt, liep ze naar de woonkamer en ging in de grote fauteuil zitten die recht tegenover de deuropening stond. Ze zuchtte. Het was een lange dag geweest met de kinderen. Ze kregen tegenwoordig meer huiswerk dan vroeger, dacht ze. Emily was erg pienter, maar Zooey ging er niet zomaar vanuit dat ze haar huiswerk correct gemaakt had, wat natuurlijk wel het geval geweest was.

Het volgende moment vroeg ze zich af of Jack snel met iemand anders zou trouwen, iemand die Emily met haar huiswerk zou helpen. Bij die gedachte voelde ze een hevige steek in haar hart. Het zou haar niets uit moeten maken met wie hij trouwde, wie hij uiteindelijk uitkoos om een moeder te zijn voor zijn kinderen. Het zou haar niets uit moeten maken, maar dat deed het wel, gaf ze zuchtend toe, terwijl ze op haar horloge keek.

Het begon laat te worden. Het avondeten voor Jack stond al in de oven, klaar om opgewarmd te worden. Daar stond het trouwens al uren. Kon hij zich de weg naar huis soms niet meer herinneren? Dat was de laatste gedachte die door haar hoofd schoot voor ze in slaap viel.

Toen de voordeur werd dichtgedaan, schoot haar hoofd weer omhoog. Automatisch keek ze op haar horloge. Het was een gewoonte, overgebleven uit haar studietijd toen ze de neiging had gehad om zich te verslapen en zo de eerste lesuren te missen.

Ze had bijna een uur geslapen! Op de armleuningen steunend duwde ze zich omhoog. Nog geen seconde later realiseerde ze zich dat ze te snel opgestaan was. Ze voelde zich duizelig, iets waar ze vaker last van had als ze vergat goed te eten. Net toen Jack de kamer in kwam, stond ze te tollen op haar benen.

‘Zooey, wat is er met je?’

Voordat ze kon terugzakken in de stoel voelde ze zijn armen om haar heen. Zijn stem klonk bezorgd. Ze haalde een paar keer diep adem en probeerde zich te concentreren. ‘Niets. Ik was in de stoel in slaap gevallen en stond iets te snel op,’ legde ze uit.

Onderzoekend keek hij haar aan om er zeker van te zijn dat er niet meer aan de hand was. Hij zag dat ze weer wat kleur kreeg. ‘Wat doe je nog op?’ vroeg hij. Hij was expres zo laat thuisgekomen om haar niet te hoeven zien. Het laatste wat hij verwacht had, was dat hij naar haar toe moest rennen om haar op te vangen. ‘Het is al laat. Je zou in bed moeten liggen.’

Weer haalde ze diep adem. Het viel niet mee om helemaal bij haar positieven te komen wanneer hij zo dichtbij stond. ‘Dat is iets wat je tegen je dochter zegt, niet tegen mij.’

‘Zij ligt in bed, jij niet.’ Hij besefte dat hij haar nog steeds vasthield. En dat hij daar veel te veel van genoot. ‘Kan ik je loslaten? Kun je staan?’

‘Ja, en ja.’

Toen hij zijn handen liet zakken, kreeg ze het gevoel alsof haar iets ontnomen werd. ‘De reden waarom ik nog op ben, is dat ik op jou wachtte.’

Bezorgd keek hij richting de trap en de kamers van zijn kinderen. ‘Is er iets mis?’ Toen hij zich weer naar haar omdraaide, zag hij dat ze op haar onderlip beet.

‘Alleen als je nee zegt.’

Het was een lange dag geweest, en hij had het helemaal gehad. Veel ruimte voor geduld was er niet. ‘Ik begrijp waarom de kinderen je zo graag mogen. Je praat in raadsels.’

Voor wat ze hem wilde vragen, moest hij in een ontvankelijke stemming zijn. Een volle maag zou daarbij ongetwijfeld helpen. ‘Je avondeten staat in de oven.’

‘Ik heb al gegeten.’

Nog niet van plan het op te geven, keek ze hem aan. ‘Wat?’

‘Ik heb al gegeten.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, ik bedoel niet wat je zei, maar wat je hebt gegeten.’

Hij moest even nadenken. Het gekke was dat hij zich kon herinneren dat hij ergens op gekauwd had, maar niet wat het geweest was. ‘Dat weet ik niet meer precies,’ bekende hij. ‘Iets met kip, een van de assistenten had iets gehaald.’ Hij liep al naar de trap, maar tot zijn verrassing stak Zooey haar arm door die van hem en trok hem mee naar de keuken. Wat was dit? ‘Wat ben je van plan?’

‘Ik neem je mee naar de keuken voor een echte maaltijd.’ Ze wilde geen nee horen. ‘Ik heb gehaktbrood gemaakt. De kinderen vonden het heerlijk.’

Met een frons op zijn gezicht liep hij mee de keuken in. Alle lichten waren nog aan, en de ruimte zag er gezellig uit. Hij was uitgeput, besloot hij. ‘Ik houd niet van gehaktbrood.’

Ze pakte twee pannenlappen. ‘Dit vind je lekker.’

Klaarblijkelijk had hij niets meer in te brengen. Wat erger was, was dat hij te moe was om er zich over op te winden. ‘Heeft iemand ooit tegen je gezegd dat je heel erg kunt doordrammen?’

Grinnikend keek ze hem over haar schouder aan. ‘Het zou kunnen dat ik zoiets wel eens gehoord heb. Je vindt het heus lekker,’ herhaalde ze, een bord uit de oven pakkend. ‘Geloof me nou maar.’ Met haar heup duwde ze de ovendeur dicht en zette het bord op de tafel neer. ‘Er zitten worteltjes in, twee soorten pepers, uien, sjalotjes, zure room en een heleboel andere dingen. Het is een maaltijd op zich.’

Hij moest toegeven dat het verleidelijk rook. Maar dat deed zij ook. Ze keek nog slaperig uit haar ogen, en om de een of andere reden vond hij dat enorm sexy. Hij had een afspraakje gepland met Rebecca, hun derde, maar dat had geen invloed op hoe hij op Zooey reageerde. Zoals hij al gevreesd had.

Alhoewel hij het huis, en haar, de afgelopen tien dagen zoveel mogelijk gemeden had, voelde hij zich nog steeds tot haar aangetrokken. Het was alleen maar sterker geworden. Ze fascineerde hem, amuseerde hem.

Hoe hij het ook bekeek, hij voelde zich gedoemd.

En hij kon er niets tegen doen. Hij had een nanny nodig, en de kinderen waren gek op haar. En ze leek de enige te zijn die zijn kinderen in toom wist te houden.

Gedoemd.

‘Hier, proef maar eens.’ Ze schoof het bord naar hem toe en gaf hem een vork. ‘Ga zitten,’ beval ze hem toen hij bleef staan.

Gehoorzaam deed hij het. Omdat zijn hoofd helemaal niet naar eten stond, had hij verwacht er niets van te proeven. Maar het sappige smaakvolle gehaktbrood verraste hem, en hij nam nog een hapje. En daarna nog een. En bij iedere hap smaakte het lekkerder.

‘En?’ vroeg ze toen hij niets zei. Het was duidelijk dat hij het lekker vond, maar dat wilde ze uit zijn mond horen. Hij moest zichzelf uiten, zodat hij zijn gevoelens kon verwoorden tegen zijn kinderen. Zij hadden dat meer nodig dan dat zij een complimentje over haar kookkunst nodig had. Maar je moest ergens beginnen.

‘Het is heerlijk.’

Ze gebaarde dat hij meer moest eten. ‘Neem nog wat,’ zei ze tegen hem. ‘Er is nog meer.’

‘Waar wilde je me nu over spreken?’ vroeg hij, nadat hij nog drie happen had genomen.

Diep ademhalend ging ze zitten en bereidde zich voor op een discussie. Ze moest winnen. ‘Het leek me leuk om een feestje voor Emily te organiseren.’

‘Een feestje? Waarom? Ze is niet jarig.’ Daarna zweeg hij even en probeerde zich te herinneren welke maand het was. ‘Toch?’

‘Weet je niet wanneer je eigen dochter jarig is?’ vroeg ze verbijsterd.

‘Natuurlijk wel.’ Het ergerde hem dat ze zoiets zelfs maar kon vragen. ‘In juni, elf juni. Wanneer ik laat doorwerk, weet ik soms niet meer in welke week of maand we leven,’ gaf hij toe. Dit was niet de eerste keer dat hij zich niet meer kon herinneren welke maand het was.

‘Dat krijg je als je met je hoofd in stoffige boeken zit.’ Daarna ging ze terug naar het onderwerp. ‘Ik bedoelde een Halloweenfeestje,’ legde ze uit. ‘Ik vind dat je een Halloweenfeestje voor haar moet organiseren.’

‘Zooey, ik heb geen flauw idee hoe je een feestje moet organiseren.’

Het was niet de bedoeling dat hij dacht dat hij dat zou moeten doen. Dan zou het feestje geheid mislukken. ‘Dan heb je geluk, want ik wel.’

Hij legde zijn vork neer en nam een slokje water. ‘Daar heb ik nooit aan getwijfeld. Maar voor je je laat meeslepen, waarom moet ik een Halloweenfeestje voor haar organiseren? Ik dacht dat alles goed ging tussen haar en Odette.’

‘Olivia,’ verbeterde ze. ‘Ze heet Olivia. En alles gaat ook goed, maar Emily moet wat meer ondernemen. Ze moeten leren plezier te maken.’

‘Daar heb ik jou voor.’ Het kwam er anders uit dan hij bedoelde en hij vreesde dat Zooey zich beledigd zou voelen. ‘Ik bedoel, daar moet jij voor zorgen.’

‘En dat probeer ik ook,’ benadrukte ze, ‘zodra jij je toestemming hebt gegeven voor een feestje.’

Hij was geen man die zonder nadenken ergens aan begon. Alvorens toestemming te geven, wilde hij meer informatie. ‘Hoeveel mensen ben je van plan uit te nodigen voor dit zogenaamde feestje?’

‘Niet de hele stad,’ verzekerde ze hem. ‘Gewoon wat kinderen uit de buurt… en hun ouders.’

Ze had haar zinnen op een feestje gezet, dat zag hij wel. Hij kon ook wel zien waarom het goed zou zijn voor Emily. Vroeger had hij nooit een feestje gegeven, en misschien was dat ook een reden waarom hij het altijd moeilijk had gevonden om met mensen om te gaan buiten zijn werk. ‘Wanneer is het Halloween?’

‘Op dezelfde datum als altijd, eenendertig oktober. Over twee weken,’ voegde ze eraan toe, voor het geval hij vergeten was welke datum het die dag was.

‘Oké, ga je gang maar.’ Hij schoof zijn stoel achteruit en stond op. ‘Ik kan altijd wat langer op kantoor blijven, ook als ik niet aan een zaak –’

‘O, nee,’ onderbrak ze hem met zoveel vuur dat hij haar aanstaarde. ‘Het is wel de bedoeling dat je erbij bent.’

‘Waarom?’

‘Omdat de ouders ook uitgenodigd worden.’

Bij het idee om bij een feestje te moeten zijn waar een stel kinderen zouden rondrennen, begon hij al te rillen. En op gesprekjes met volwassenen die hij niet goed kende, zat hij ook niet te wachten. ‘Jij kunt mijn plaats innemen.’

‘Ik zie er niet gemeen genoeg uit,’ flapte ze uit.

‘Gemeen?’ Zo had hij zichzelf nooit gezien, al helemaal niet wanneer hij bij zijn kinderen was. Goed, dat was niet zo vaak, maar hij verhief zijn stem nooit en hoe luidruchtig Jackie ook was, hij werd nooit kwaad op hem.

‘Oké, misschien is streng een beter woord,’ krabbelde ze tactisch terug. ‘Je kijkt wel vaak heel stuurs,’ voegde ze eraan toe. Wist hij dat niet, dacht ze toen ze zag hoe verbaasd hij keek. ‘Met Halloween geeft dat niet, want dat past goed bij je kostuum.’

Het begon nu toch wel uit de hand te lopen. ‘Wat voor kostuum?’

‘Het piratenkostuum dat je dan aantrekt,’ antwoordde ze onschuldig.

Dat kon ze dus vergeten. ‘Ik trek geen piratenkostuum aan.’

‘O?’ Ze zag hem nu al voor zich. Hij had een verborgen losbandige kant, anders zou ze zich nooit zo tot hem aangetrokken voelen. Maar ze zou niet aandringen. ‘Wat wil je dan aantrekken? Ik zal toch snel wat moeten kopen in je maat, want alles is zo weg.’

‘Een colbert, bijpassende broek en een stropdas.’

Ze had het kunnen weten en ze schudde haar hoofd. Hij moest wel meewerken. ‘Het is wel de bedoeling dat je je verkleedt. Als we niets kunnen vinden wat je leuk vindt, kan ik zelf wel iets in elkaar naaien.’

Dat had hij niet verwacht. ‘Kun je naaien?’

Ze wist dat ze niet erg huishoudelijk was aangelegd. Toch had ze ontdekt dat ze het leuk vond om te koken en voor kinderen te zorgen. En naaien had een ontspannend effect op haar, vertelde ze hem.

Ze kwam op hem niet over als een ontspannen vrouw. ‘Je hebt niet veel genaaid de laatste tijd, hè?’

Ze lachte. ‘Dit is de eerste keer dat ik je een grapje hoor maken.’

‘Ik maakte geen grapje.’ Het was een constatering. ‘Luister, Zooey, je kunt doen wat je denkt dat nodig is om mijn dochter gelukkig te maken. Ik geef je mijn creditcard, dan kun je halen wat je wilt voor dat feestje’

‘Mooi, want het eerste wat ik wil, ben jij.’ Dat was er een beetje te snel uitgekomen, met een beetje te veel gevoel, dacht ze. ‘Voor Emily,’ voegde ze eraan toe. ‘Hoe denk je dat ze zich zal voelen als alle kinderen er zijn met hun ouders en zij de enige is zonder vader of moeder erbij?’

Daar had ze wel gelijk in, hoe erg hij het ook vond om toe te geven. ‘Je weet als geen ander iemand een schuldgevoel te geven.’

Lachend bracht ze zijn bord naar het aanrecht, spoelde het af en zette het in de vaatwasser. ‘Ik heb een goede leraar gehad.’

‘Je moeder?’ giste hij.

‘Mijn vader.’ Ze deed de deur van de vaatwasser dicht en draaide zich toen naar hem om. ‘Dus je bent erbij?’

Hij had er absoluut geen zin in, maar ze had hem met de rug tegen de muur gezet. ‘Je doet net alsof Emily tien jaar in therapie moet als ik er niet bij ben.’

Dan zat haar werk erop, dacht ze. Voorlopig tenminste. Voor ze het licht uitdeed, lachte ze naar hem. ‘Ik ben blij dat we elkaar begrijpen.’

Niet echt, dacht hij, terwijl hij achter haar de keuken uit liep. Hij betwijfelde of hij haar ooit zou begrijpen.

Een piraat! Inwendig zuchtte hij. Er moest een manier zijn om eronderuit te komen. En hij had twee weken om uit te zoeken hoe.