Hoofdstuk 13

Op het moment dat Jack haar kuste, wist hij dat het een vergissing was. Dat hij zich zou moeten beheersen, meer wilskracht zou moeten tonen.

Maar de trieste waarheid was dat dit onmogelijk was. Zooey wekte zo veel gevoelens in hem op dat zijn wilskracht, zijn standvastigheid, zijn wat het ook was dat hem normaliter op het juiste pad hield, aangetast werd. Haar simpelweg in zijn armen nemen en kussen, bracht een kettingreactie in hem teweeg die oncontroleerbaar was.

Het effect nam zelfs nog toe toen Zooey op haar tenen ging staan en haar armen rond zijn hals sloeg om hem nog intenser te kussen. Het was net of hij hier de hele avond op had gewacht.

En als dat het geval was, dan stond hij daarin niet alleen.

Maar dan nog, het zou niet mogen gebeuren. Hij was geen roekeloze tiener die gestuurd werd door impulsen of razende hormonen. Hij had zelfs nog nooit razende hormonen gehad! Als tiener had hij zich nooit zo gedragen, dus waarom nu dan wel? Waarom gaf hij nu, een volwassen man, toe aan zijn gevoelens? Hij was nota bene advocaat, een man die volgens zijn collega’s een ijzeren zelfbeheersing bezat!

Waar was die ijzeren zelfbeheersing nu, wanneer hij die echt nodig had?

Met zijn laatste beetje snel verdwijnende kracht lukte het hem om haar bij haar schouders te pakken en van zich af te duwen. Tevergeefs zocht hij naar een excuus. Dat was hij haar verschuldigd, omdat hij haar op deze manier misleidde. Omdat hij haar had laten denken dat dit om iets anders ging dan alleen toegeven aan een fysieke behoefte. Omdat het niet om iets anders mócht gaan.

Hij keek naar haar gezicht, hopend op een teken, een opening voor een excuus. Maar hij zag juist het tegenovergestelde. ‘Zooey, het was niet mijn bedoeling…’

‘Jawel,’ fluisterde ze. ‘Dat was het wel, en dat geldt ook voor mij.’

Ze had gelijk. Maar als hij doorging, hoe graag hij dat ook wilde, zou dat mogelijk de veilige haven verwoesten waar hij, maar met name zijn kinderen, zich hadden gevestigd. Hij moest zorgen dat ze dat begreep. Dat ondanks het feit dat ze veel voor hem betekende, er verder niets mocht gebeuren.

Zijn vingers gleden door haar haren. Verlangen beukte tegen zijn borst. ‘Zooey, je bent enorm veel gaan betekenen voor Jackie en Emily, dat staat buiten kijf…’

En zij waren veel voor haar gaan betekenen, dacht ze. Bijna vanaf het moment dat hij die bewuste ochtend met hen de koffieshop was binnen komen lopen. Meer dan ze kon omschrijven. Maar dit ging niet om Emily of Jackie, dit ging om Jack. Om hen alle drie.

Of hield ze zichzelf voor de gek? Ze was nooit het type geweest dat zichzelf afvroeg of het buiten regende of dat de zon scheen. Ze was niet het type dat naar weerberichten luisterde of veilig achter de ramen naar buiten keek. Ze was trots op het feit dat ze de deur altijd open gegooid had en had getrotseerd wat er ook buiten op haar wachtte.

Dit was niet anders.

‘En voor jou?’ drong ze aan, hem nog altijd aankijkend. ‘Beteken ik ook veel voor jou?’

Hoe kon hij die vraag beantwoorden en tegelijkertijd vasthouden aan het doel dat hij zichzelf had gesteld? Hoe kon hij dat doen zonder haar te kwetsen? ‘Je aanwezigheid… Je aanwezigheid…’ Hij probeerde te zeggen dat haar aanwezigheid, de manier waarop ze met de kinderen omging, hem gemoedsrust gaf. Het maakte dat hij kon functioneren en kon doen waar hij goed in was. Maar op het moment kon hij door haar aanwezigheid juist absoluut niet functioneren. Hij kon niet eens nadenken. Zijn gedachten waren een warboel, zijn hartslag lag overhoop. Zijn stem was weggestorven en het zag er niet naar uit dat hij zijn zin zou afmaken.

‘Ja?’ fluisterde ze.

Frustratie vloog door zijn aderen. ‘Ach, wat kan het mij ook schelen,’ gromde hij. Het volgende moment nam zijn mond weer bezit van haar mond.

Ach, wat kan mij het ook schelen. De woorden echoden in haar hoofd. Niet echt een uiting van genegenheid, dacht ze, toegevend aan de gevoelens die hij in haar naar boven bracht. Het waren absoluut niet de lieve woordjes die een vrouw graag wilde horen. Maar op een of andere vreemde manier begreep ze het sentiment achter de frustratie, dat tot die woorden had geleid.

Ze wilde met hem vrijen, de liefde met hem bedrijven. Wanhopig. Ze wilde dat hij haar aanraakte en bezit nam van wat hem al toebehoorde. Maar ook al sloeg alles plotseling op tilt bij haar, ze wist dat ze niet mochten toegeven aan hun begeerte. Tenminste, niet op de plek waar ze nu stonden, naast de buffettafel. Emily en Jackie hadden er een handje van om op de minst verwachte momenten op te duiken.

Maar, o, wat verlangde ze naar hem. En wel zo hevig, dat als ze nog langer wachtten, ze helemaal niet meer logisch kon nadenken. ‘Wacht.’ Ze had al haar wilskracht nodig om te zorgen dat hij ophield, omdat zijn hand al om haar borst lag, en heerlijke gevoelens als een razende door haar lichaam begonnen te stromen.

Direct trok hij zich terug. Hij wist het. Verdorie! Hij wist dat hij zichzelf had moeten inhouden, dat hij te ver was gegaan. ‘Zooey, het spijt me. Ik had niet…’

Waarom dacht hij ze hem afwees? Ze wilde alleen maar een ander plekje opzoeken. ‘Mijn kamer,’ zei ze buiten adem.

Niet begrijpend staarde hij haar aan. ‘Jouw kamer?’

Misschien wilde hij dat niet. Het maakte haar niet uit waar ze het deden, zolang de kinderen hen maar niet konden zien. ‘Of die van jou. Dat zal me een zorg zijn, maar alsjeblieft, neem me ergens mee naartoe.’ Voor ik implodeer of explodeer, of in stukjes uiteenval. ‘Alleen niet hier,’ voegde ze eraan toe. Met het puntje van haar tong streek ze langs haar onderlip, en ze kon hem proeven. ‘De kinderen zouden…’

Hoe kon hij zo stom zijn geweest? Zo door zichzelf in beslag genomen en zo overweldigd dat hij was vergeten dat Emily en Jackie wakker zouden kunnen worden en elk moment naar beneden zouden kunnen komen? Hij was dan misschien een geweldige advocaat, maar ook een waardeloze vader. ‘Ik…’

Zooey legde hem het zwijgen op door een vinger tegen zijn lippen te houden. Ze wilde geen poging tot een excuus meer horen, wilde niet dat dit magische moment zou worden verbroken. Zijn hand nemend, liep ze naar de trap. Onder aan de trap leek ze ineens te zweven. Jack had haar in zijn armen genomen, en volledig verrast keek ze hem aan.

Aan de verleiding om haar weer te kussen kon hij deze keer weerstand bieden. Het feit dat hij haar gewicht nauwelijks voelde, baarde hem wel zorgen. ‘Eet je nooit?’ vroeg hij. Hij zag haar nooit meer dan twee happen achter elkaar nemen en dan stond ze alweer op om iets te gaan doen. ‘Je weegt niets.’

Ze knipoogde naar hem. ‘Dat is voor jou een vraag, en voor mij een weet.’ Ze liet haar armen om zijn hals glijden, denkend aan hoe fijn dat voelde. Toch kon ze het niet laten om te protesteren. ‘Ik kan lopen.’

‘Dat weet ik. Dat heb ik gezien.’ Hij wist ook dat als ze de kans kreeg, ze de leiding over de situatie zou overnemen. Maar soms moest de man de leiding hebben.

En dit was zo’n moment.

Want het ging echt gebeuren. Het had geen zin om net te doen alsof het niet ging gebeuren. Het was bijna alsof het voorbestemd was. En hoe langer ze het uitstelden, hoe groter de uiteindelijke explosie dreigde te worden.

In zijn slaapkamer duwde hij de deur met zijn elleboog dicht. De klik echode na in de stille kamer, toen hij haar liet zakken op het voeteneind van zijn bed. Op datzelfde moment leken hun lichamen aan elkaar geplakt te worden. Zijn handen bewogen over haar heen, alsof hij zichzelf gerust moest stellen dat ze er echt was, dat hij haar echt aanraakte.

Er zaten geen knopen aan zijn shirt, bemerkte Zooey. Wel zo gemakkelijk. Ze trok de stof moeiteloos over zijn hoofd. Toen ze zijn shirt liet vallen, begreep ze hoe een stukje toast moest voelen dat vastzat in het broodrooster. Want alleen al door naar hem te kijken, begon ze te gloeien. Haar lichaamstemperatuur verdubbelde en dreigde haar in een stukje houtskool te veranderen.

Hij voelde haar ademhaling versnellen toen hij haar sluiers afdeed om bij haar blote huid te komen. ‘Hoeveel sluiers heeft dit ding?’ Zijn stem klonk buiten adem.

‘Eentje minder dan genoeg om je gek te maken,’ antwoordde ze.

Een voor een verdwenen de sluiers, haar kwetsbaar en vol verlangen achterlatend. De kleurrijke sjaals vielen rond hun voeten.

Ze huiverde toen ze zijn sterke capabele handen op haar blote heupen voelde en ze hield haar adem in toen hij haar harembroek naar beneden trok. Het volgende moment verdween ook haar string, en droeg ze alleen nog zijn hete blik.

Hij voelde hetzelfde als toen hij voor het eerst het beeld van Venus gezien had, tijdens een verplicht schoolreisje naar het Metropolitan Museum Of Art jaren geleden. Overweldiging, ontzag. Haar lichaam was strak en slank, en hij verlangde zo naar haar dat hij amper kon ademen. Zijn handen bleven over haar heen dwalen. En al die tijd bleef hij haar kussen, volledig opgaand in haar aanblik, de geluiden die ze maakte, haar geur. Verder bestond er niets meer. Het enige wat tot hem doordrong, was hoe zacht haar huid voelde, hoe lenig haar lichaam was en dat ze, bewegend onder hem op zijn grote bed, zijn lichaam via elke porie leek te vullen met vuur.

Hem leek te inspireren.

Hij besefte dat hij dingen deed waar hij nog nooit aan gedacht had, zelfs niet met Patricia. Patricia was een goede vrouw geweest. Een goede echtgenote. Maar vanaf het begin was hun seksleven fantasieloos geweest. En daar gaf hij zichzelf de schuld van. Hij had al zijn energie in zijn carrière gestoken. Voor zijn vrouw had hij alle stappen in bed ondernomen. Ze hadden hem het gewenste effect gebracht, maar hem onbevredigd achtergelaten. En waarschijnlijk was het voor zijn vrouw ook zo geweest.

Met Zooey was het anders. Met haar hoorde hij vuurwerk. Hij was ervan overtuigd dat hij droomde. Dat hij zich alles verbeeldde. En toch was het echt. Zo echt als de vrouw van vlees en bloed die in zijn bed lag.

Door de manier waarop haar vingers in het zijden chocoladebruine dekbed grepen, de manier waarop ze draaide, haar rug kromde en kreunde van genot. Doordat ze meer dan één climax bereikte. Hij had alles gebruikt wat hij tot zijn beschikking had – zijn tong, zijn lippen, zijn vingers – en dingen gedaan die hij bij Patricia nooit geprobeerd had.

Maar hier, met Zooey, leek het juist.

En toen, omdat elke keer dat ze haar heupen omhoog bewoog, hij niets liever wilde dan die reis met haar te beleven, kon hij zich niet langer beheersen. Hij had zijn uithoudingsvermogen, zijn controle, lang genoeg op de proef gesteld.

Met een knie drukte hij haar benen uit elkaar, en terwijl haar ogen hem gevangen hielden, drong hij bij haar naar binnen. Passie en begeerte sloegen in als een bom.

Toen de laatste siddering door zijn lichaam was gegaan, hield hij haar een hele tijd vast, zichzelf verliezend in de geur van haar lichaam, haar zijdeachtige haren op zijn huid.

Dus dit was het paradijs.

Dit was hoe perfectie aanvoelde, dacht Zooey met een zoet dromerig gevoel, terwijl ze zich tegen hem aan vlijde. Jack was niet haar eerste minnaar, wel haar eerste liefde. Ze had zich verloofd met Connor, omdat haar dat op dat moment de juiste stap had geleken. Het was wat iedereen van haar had verwacht. Alhoewel iets in haar protesteerde, had ze de verloving niet verbroken, vanwege haar ouders. Connor was best een aantrekkelijke man, maar hun relatie was nergens op gebaseerd geweest.

Haar gevoelens voor Jack waren wel ergens op gebaseerd.

Ze wilde niet weg. Niet uit zijn slaapkamer, niet nu. Ze wist dat ze voor de rest van haar leven zou proberen dit gevoel te doen herleven. En de belofte om dat gevoel weer te vinden, weer te beleven, hoe kort ook, zou haar gaande houden.

Maar zelfs nu voelde ze dat Jack zich terugtrok. Weg van haar. Niet fysiek, maar ze voelde zijn spanning. Alsof hij fysiek probeerde de barrières die die avond verdwenen waren weer op te bouwen. De barrières die doorgaans tussen hen in stonden.

Te laat, jubelde ze inwendig. Wat er gebeurd was, was echt gebeurd. En elk heerlijk onverwacht moment stond voorgoed in haar geheugen gegrift. Ze hief haar hoofd op en keek naar de man die de vader was van de kinderen die ze adoreerde. Een geheimzinnige glimlach speelde rond haar lippen. Ze was zich er niet van bewust hoe opwindend hij dat vond. ‘Zo,’ begon ze, met haar vinger een lijn over zijn borst trekkend, ‘nog even over het feestje met Kerstmis…’

Hoe kon ze over feestjes praten, over welk onderwerp dan ook, na wat ze net gedaan hadden? Na wat ze gedeeld hadden? ‘Je maakt een grapje!’

‘Denk je?’ Haar ogen glansden ondeugend. ‘Feestjes lijken het beste in je naar boven te brengen.’ Dat gold in ieder geval voor vanavond. ‘Of misschien komt het door het kostuum.’ Kleine rimpeltjes verschenen rond haar ogen toen ze grijnsde. ‘Hoe lijkt het je om een kerstmannenpak aan te trekken?’

Hij pakte haar hand om zich niet te laten afleiden en hield hem vast terwijl hij sprak. ‘O, nee,’ verkondigde hij vastbesloten. ‘En deze keer meen ik het,’ voegde hij eraan toe, voor het geval ze serieus was. Met Zooey wist je het maar nooit.

Ze was onvoorspelbaar. Hij was de voorspelbare. Tenminste, dat had hij altijd gedacht… tot vanavond. Tot ze zijn hand had gepakt en naar de trap was gelopen om hem vervolgens naar een plek te brengen, waarvan hij niet had geweten dat die bestond.

Voor het geval ze het echt serieus bedoelde, besloot hij haar een alternatief voor te stellen. ‘Jij kunt de kerstvrouw zijn, of een van de hulpjes.’

Ze was niet van plan het op te geven. ‘Je zou er vast knap uitzien als Kerstman.’ Er verscheen een stoute blik in haar ogen. ‘Maar ik moet toegeven, dat ik je er zelfs nog knapper uit vind zien zonder kostuum.’

Haar bij de heupen pakkend draaide hij haar zo dat ze boven op hem lag. ‘Grappig, ik dacht precies hetzelfde.’

Haar haren vielen als gouden zonnestralen rond zijn gezicht. ‘Waar dacht je nog meer aan?’

Hij voelde zijn verlangen weer oplaaien. ‘Drie keer raden.’

Ze bewoog heel subtiel en ze voelde zijn opwinding. ‘Dat is niet nodig. Ik denk dat ik het wel weet,’ zei ze tegen hem, waarna haar mond de zijne weer vond.