Hoofdstuk 2

Het laatste woord dat Jack Lever zou gebruiken om zichzelf te omschrijven was impulsief. Hij ging altijd grondig, welbewust en didactisch te werk. Hij was een geboren advocaat en bekeek altijd alles van alle kanten voor hij actie ondernam.

Zijn vrouw, Patricia, was er vroeger dol van geworden. Ze had geklaagd over zijn ‘saaie’ karakter en had gewild dat ze eens iets spontaans deden. Het was een van de vele impasses geweest waar ze tegen aan waren gelopen, en die hen vlak voor haar dood op de rand van een scheiding had gebracht.

Maar goed, dacht hij terwijl hij zijn aantekeningen in zijn attachékoffer stopte, dit was een noodsituatie waarin hij aanhikte tegen de volgende dag. Weer een dag zonder nanny, terwijl Emily aangekleed en naar school gebracht moest worden. En Jackie, die nog steeds een uitdaging voor iedereen was.

Aangekomen in de hal liep hij naar de lift en drukte op de knop om naar beneden te gaan. Hij had een nieuwe nanny nodig. Iemand die beschikte over extreem veel geduld en een eindeloze zelfbeheersing. Toen de liftdeuren opengingen, stapte hij in en leunde tegen de achterwand. Hij was wanhopig, maar het lot – hetzelfde lot dat hem drie zeer onbevredigende nanny’s had gebracht, de een nog erger dan de ander – moest hem nu toch eens gunstig gezind zijn, peinsde hij.

Dus toen hij het gebouw, waarin de firma Wasserman, Kendall, Lake & Lever gehuisvest was, uit liep en Zooey zag zitten op de stenen rand van de fontein voor het gebouw met aan elke kant van haar een kind, besloot hij zijn instinct te volgen.

Voor één keer in zijn leven zou hij iets impulsiefs doen.

Toen Zooey Jack uit het gebouw zag komen, stond ze op. ‘Jullie papa komt eraan,’ zei ze tegen de kinderen.

Met hernieuwde energie renden Jackie en Emily naar hem toe. Jackie was er als eerste en sloeg zijn armpjes rond zijn vaders benen. ‘Hallo, papa,’ kraaide hij. Voor een klein jongetje had hij toch een behoorlijk stemgeluid.

‘Hallo, papa.’ Emily’s begroeting was rustiger, maar niet minder enthousiast.

Vlak voordat de kinderen bij hem waren, had hij zijn koffertje op de grond gezet. ‘Hallo, jongens,’ zei hij, een arm om hen beiden slaand. Hij vond het fijn om vader te zijn, maar hij had geen benul hoe hij hen in bedwang moest houden.

In een vergaderruimte met een aantal juristen, of in een klein kamertje met een gewetenloze crimineel, wist hij zich wel staande te houden. Hij wist hoe hij de controle over de situatie moest houden. Maar wanneer het aankwam op kinderen, kinderen die nog niet tot aan zijn middel reikten, had hij geen idee wat hij moest doen.

Zooey wel, bemerkte hij. Ze zag er nog net zo fris uit als altijd wanneer hij ’s ochtends de koffieshop in kwam. Hij had geen idee hoe ze het deed. Zijn kinderen hadden in anderhalf jaar tijd drie nanny’s versleten en ze leken voorbestemd om er nog veel meer doorheen te jagen.

Tenzij zijn instinct juist was.

Hij knikte naar het kleine duo. ‘Zijn ze lastig geweest?’ vroeg hij, bijna bang voor het antwoord.

Met grote ogen keek Zooey hem aan. ‘Lastig? Welnee,’ antwoordde ze vol overtuiging.

Haar groene ogen sprankelden, en hij begreep dat het absoluut geen saaie dag was geweest. Hoewel hij niet veel tijd met zijn kinderen doorbracht, kende hij ze door en door en wist waartoe ze in staat waren. ‘Moet ik een cheque voor iemand uitschrijven voor eventuele schade?’

Ze grijnsde. ‘Je klinkt echt als een advocaat. Nee, dat is niet nodig. Ze hebben zich geweldig gedragen.’

‘Weet je zeker dat je het over mijn kinderen hebt?’ vroeg hij, haar aanstarend.

Haar lach klonk diep. ‘Heel zeker,’ verzekerde ze hem. ‘We zijn even in het park geweest, we zijn naar de film gegaan, daarna hebben we geluncht en nu zijn we hier.’

Ontzag en respect tekenden zich af op zijn gezicht. ‘Het klinkt alsof het geen moeite was.’

‘Dat was het ook niet, voor het grootste deel.’

Ze vond het niet nodig om hem te vertellen dat toen ze Emily mee had genomen naar het damestoilet, met Jackie op sleeptouw, de laatste onder de deur door was geglipt. Het was hem gelukt om een hele toiletrol in een toilet te stoppen en door te trekken. Nog net op tijd had ze hem kunnen wegtrekken voor het overlopende water.

‘Is er iets wat ik moet weten?’

Nee, hij had al genoeg aan zijn hoofd, dacht ze. ‘Alleen dat het schatten zijn.’

‘Schatten,’ herhaalde hij, maar hij durfde te wedden dat ze aan iets heel anders had gedacht. Toch had ze gelijk. Hij wist dat het schatten waren. Maar ze waren ook enorm ondeugend. Ze hadden nu al meer kattenkwaad uitgehaald dan hij in al zijn kinderjaren.

Erop terugkijkend moest hij toegeven dat hij altijd een serieus kind geweest was. Een enig kind dat al op heel jonge leeftijd zijn vader had verloren. Jarenlang had hij gedacht dat het op een of andere manier zijn schuld was geweest. Dat als hij een betere zoon geweest was, zijn vader nog zou leven.

Zijn stiefvader had niets gedaan om het gat te dichten dat die twijfel in zijn ziel geslagen had. Het was een workaholic geweest, en nog steeds, en hij deed alles om ervoor te zorgen dat Jacks moeder meer dan comfortabel kon leven. Ze aanbad geld en alles wat ze ermee kon kopen. Je zou kunnen zeggen dat Jack als kind de beste jeugd had gekregen die je maar kon kopen.

Nu keek hij naar Zooey’s gezichtsuitdrukking. ‘Meen je dat?’

‘Natuurlijk.’ Waarom zou hij iets anders denken, vroeg ze zich af. ‘Anders zou ik het niet zeggen.’ De waarheid droeg ze hoog in het vaandel. Ze dacht aan Connor, maar zette hem snel weer uit haar hoofd. Ze wilde Jackies hand pakken om de straat over te steken naar de parkeergarage, maar zag toen dat hij zijn beide armen naar haar uitstrekte en gedragen wilde worden. Direct nam ze hem in haar armen. Hem tegen zich aan houdend, keek ze naar Jack. ‘Ik vind niets zo erg als liegen.’ Hij was advocaat, dus ze ging ervan uit dat hij er precies zo over dacht. Maar goed, ze was altijd al naïef geweest als het aankwam op vertrouwen in mensen, bracht ze zichzelf in herinnering.

Met Emily aan de hand wachtte hij naast Zooey tot het stoplicht groen werd. En hij hoorde iets tussen de regels. ‘Heeft iemand tegen je gelogen, Zooey?’

Connor, toen hij zei dat hij van me hield, maar hij was verliefd op het familiebedrijf. En het familiegeld. Maar ze was niet van plan dat met Jack te delen, hoe schattig zijn kinderen ook waren. ‘Niemand die het waard is genoemd te worden,’ antwoordde ze schouderophalend. Bij die beweging voelde ze het pijnlijke schuren van haar uniform. Ze had geen tijd gehad om zich thuis om te kleden voor ze de zorg over zijn kinderen op zich genomen had. ‘Ik kan dit uniform maar beter uitdoen en het teruggeven aan Milo.’

Het stoplicht werd groen, en ze snelden de straat over.

‘Dus je bent echt ontslagen?’

Ze knikte.

Hij kreeg niet de indruk dat ze zich er echt druk om maakte, wat hij zich haast niet kon voorstellen. Hij had begrepen dat ze alleen woonde en niet veel geld had om op terug te vallen. Als hij in haar schoenen had gestaan, had hij peentjes gezweet. Maar goed, hij zou zich ook nooit in een dergelijke situatie gemanoeuvreerd hebben. ‘Hoe moet je dan je geld verdienen?’

‘Ik zal een nieuwe baan moeten zoeken,’ antwoordde ze opgewekt. ‘Ken je iemand die een doorzetter in dienst wil nemen die goedmaakt met enthousiasme wat ze mist in ervaring?’

‘Eigenlijk wel, ja,’ antwoordde hij heel serieus.

Ze had het meer als grap gevraagd, maar nu hij positief reageerde, was ze plots een en al interesse. Het betekende dat ze niet in kranten of op internet hoefde te zoeken. Of van winkel tot winkel hoefde te gaan. ‘Wie dan?’

En dit was het moment waarop hij zichzelf toestond impulsief te zijn. ‘Ik.’

Toen de liftdeuren van de parkeergarage opengingen, stapten ze in. Verbijsterd staarde Zooey hem aan. ‘Jíj?’

Zich afvragend of ze zijn aanbod zou afslaan, knikte hij. Hij had er niet bij stilgestaan dat ze wel eens nee zou kunnen zeggen. ‘Ik heb een nanny nodig.’ Weer hoorde hij Emily giechelen. ‘De kinderen hebben een nanny nodig,’ corrigeerde hij zichzelf snel. ‘En jij hebt werk nodig. Je bent je baan kwijtgeraakt om mij te helpen, dus het minste wat ik kan doen, is jou in dienst nemen.’ Na een stilte voegde hij eraan toe: ‘Als je de baan wilt hebben.’ Het laatste wat hij wilde, was dat ze het gevoel zou krijgen dat hij haar onder druk probeerde te zetten. Hij mocht dan wanhopig zijn, maar ze moest het wel zelf willen.

Met samengeknepen ogen probeerde ze te absorberen wat hij had gezegd. Hij was op haar overgekomen als een behoedzame man, iemand die het zekere voor het onzekere nam. Normaal knapte ze daarop af, maar Jack Lever had iets, niet in de laatste plaats een knap uiterlijk, wat dat terzijde schoof. ‘Wil je me betalen om op je kinderen te passen?’

‘Er komt iets meer bij kijken, maar… ja.’

Met een naïeve blik keek ze hem aan. ‘Prima.’

Zo’n snelle beslissing had hij niet verwacht. De andere vrouwen met wie hij gesproken had, hadden er eerst over moeten nadenken. Zooey’s reactie was spontaan. Patricia zou haar geweldig hebben gevonden. ‘Wil je er niet nog even over nadenken?’

Met een nonchalant handgebaar antwoordde ze: ‘Van denken raak je alleen maar in de war.’ Daarna voegde ze eraan toe. ‘Er is alleen één ding.’

Nu komt ze met voorwaarden, dacht hij, en hij zette zich schrap. ‘En dat is?’

Haar wangen kleurden licht, en ze keek hem ongemakkelijk aan. ‘Zou je me een voorschot op mijn salaris kunnen geven?’

Met zijn vragende blik dwong hij haar tot een nadere uitleg.

‘Ik loop wat maanden achter met de huur, en de huurbaas dreigt me op straat te zetten.’

Vanuit het niets kwam weer een impulsieve gedachte bij hem op. ‘Vind je het leuk waar je woont?’

De lift stopte op het vierde niveau, en Zooey stapte uit na Jackie en Emily. Leuk was het verkeerde woord, dacht ze, nadenkend over zijn vraag. Ze vond het appartement niet leuk, maar het kon ermee door. Ze had geen andere keus. ‘Op het moment kan ik me niets anders veroorloven,’ bekende ze. Een eigenaardige glimlach speelde rond haar lippen toen ze eraan toevoegde: ‘Maar daar komt nog wel verandering in.’

Had ze plannen, of was dat een van die optimistische, quasinonchalante opmerkingen waarvan hij inmiddels wist dat ze de neiging had te maken? ‘Er zou nu verandering in kunnen komen.’

Haar glimlach verdween en maakte plaats voor argwaan. Ze was van nature niet achterdochtig, absoluut niet zelfs. Meestal accepteerde ze iets kritiekloos, waarna ze de klappen zo goed mogelijk opving. Maar roekeloos was ze evenmin, ook al had haar vader haar daarvan beschuldigd op die laatste dag toen ze zo’n ruzie hadden gekregen en ze haar boeltje had gepakt en was opgestapt. ‘Hoe dan?’ vroeg ze.

‘Je kunt bij mij komen wonen. Bij ons,’ corrigeerde hij zichzelf snel, voor het geval ze het verkeerd opvatte. ‘Als nanny.’ Hij duwde Emily naar voren om zijn voorstel kracht bij te zetten. ‘Er is een logeerkamer met een eigen bad en zitgedeelte. Van wat ik van je begrepen heb, is het groter dan je appartement.’

Even dacht ze over zijn woorden na. Ze was niet bang om zich ergens in te storten, maar wel om zich in het verkeerde te storten. Maar zo voelde dit niet. ‘Zo zou ik vierentwintig uur per dag beschikbaar zijn.’

‘Ja.’ En toen besefte hij dat daar de zaak misschien op zou kunnen uiteenspatten. ‘Nee.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik bedoelde niet…’

Ze kon niet voorkomen dat een grijns rond haar lippen verscheen. Daar stond hij, een dure advocaat die over zijn tong struikelde. Dat was hem waarschijnlijk nooit eerder overkomen. Zo van de wijs gebracht, zag hij er wel lief uit, vond ze. Snel stelde ze hem gerust. ‘Het is al goed, Jack. Ik vind het niet erg om altijd beschikbaar te zijn. Dat geeft me het gevoel dat ik deel ben van het gezin in plaats van de ingehuurde hulp.’

Hij twijfelde of dat wel de boodschap was die hij haar wilde meegeven. Hij had zijn handen nu al vol aan zijn gezin. Toch wilde hij niets zeggen wat haar op andere gedachten zou brengen. Hij bevond zich immers in een wanhopige situatie. En hij wilde dat deze jonge vrouw zijn aanbod zou accepteren. Voorlopig, tenminste.

Als het niet goed uitpakte, had hij in ieder geval de tijd om een meer geschikte kandidaat te zoeken. En als het wel goed uitpakte, des te beter. Er was weinig waaraan hij een grotere hekel had dan aan het interviewen van nanny’s en proberen in te schatten of ze betrouwbaar waren. Tot nu had hij steeds de verkeerde gekozen, en Emily en Jackie vonden haar ook nooit aardig.

Dit was de eerste die hun goedkeuring kon wegdragen.

En hij had een goed gevoel over Zooey. Hij had geen idee waarom, maar het was nu eenmaal zo.

Toen Emily ongeduldig aan zijn hand trok, deed hij net alsof hij het niet merkte. Zijn aandacht lag bij Zooey. ‘Betekent dit dat je de baan accepteert?’

‘Zo te zien hebben we geen van beiden een andere keuze, Jack. We staan allebei met onze rug tegen de muur.’ Lachend keek ze naar Emily. Het meisje leek aan hun lippen te hangen. Ze gaf haar een knipoog voor ze Jack weer aankeek. ‘We boffen allebei dat ik van kinderen houd.’

Jack hield van duidelijke taal, en ze had hem nog steeds geen antwoord gegeven. ‘Dus je doet het?’

‘Ja, ik doe het.’ Daarna keek ze hem met een vreemde lach om haar lippen aan. ‘Trouwens, hoeveel betaalt het eigenlijk?’

Dat klonk wel erg zorgeloos, vond hij. Haar houding ten opzichte van geld was misschien wel de reden dat ze nu financieel in de problemen zat. Hij vond het irritant van zichzelf dat hij haar niet direct gezegd had hoeveel ze zou verdienen. Nu noemde hij het bedrag en voegde er direct aan toe dat de laatste nanny het bij lange na niet genoeg had gevonden.

Snel rekende ze uit hoeveel ze per uur zou verdienen. Ze was altijd al goed geweest in rekenen, daarom had haar vader erop aangedrongen dat ze haar MBA-diploma zou halen. Toch had ze er geen behoefte aan om iets met cijfers te gaan doen.

Bij Jack zou ze meer dan het dubbele verdienen dan het best betaalde baantje tot nu toe. Ze vroeg zich af of het bedrag het standaardloon was of gewoon een uiting van wanhoop.

‘Dat had je eerste aanwijzing moeten zijn,’ zei ze nonchalant tegen hem.

Hij volgde haar niet. ‘Aanwijzing?’

‘Dat ze niet geschikt was voor het werk.’ Met een slapende Jackie in haar armen, streek ze met een hand over Emily’s haar. ‘Niemand doet dit werk om rijk te worden,’ vertelde ze hem, ‘zelfs niet met het salaris dat jij betaalt. Je doet dit werk omdat je van kinderen houdt.’

Bij zijn auto gekomen, haalde Jack de sleutels uit zijn zak en opende de portieren. Daarna gaf Zooey Jackie aan hem over. Toen Jackie wakker werd, begon hij nerveus te worden. De rit naar huis duurde niet lang, maar hij zou eindeloos lijken met een lastig kind in de auto, vreesde Jack. ‘Laat je ons alleen?’ vroeg hij, in de hoop dat ze nee zou zeggen.

Ze knikte. ‘Ik zal mijn spullen moeten halen.’

Hij was niet van plan het zo gemakkelijk op te geven. ‘Waarom blijf je vanavond niet bij ons, en dan help ik je dit weekend met verhuizen?’

Glimlachend trok ze haar kastanjebruine wenkbrauwen op. ‘Hoezo? Ben je bang dat ik niet terugkom?’

‘Nee,’ beweerde hij. Maar daarna dacht hij aan wat ze had gezegd over de waarheid en gaf toe: ‘Nou, misschien een beetje.’ Zijn eigen uitspraak verbaasde hem. ‘Je weet wel, je krijgt tijd om erover na te denken en zo.’

‘Maak je geen zorgen,’ stelde ze hem gerust. ‘Dit is het mooiste aanbod sinds ik met mijn studie gestopt ben.’

Het viel hem op dat ze niet over afstuderen sprak, en hij vroeg zich af of ze geen diploma had kunnen halen vanwege financiële problemen. Als alles goed uitpakte, zou hij haar misschien kunnen helpen om haar opleiding af te maken, besloot hij. Dan zou ze zeker blijven.

‘Geef me je adres maar, Jack. En je telefoonnummer,’ voegde ze eraan toe. ‘Voor het geval ik verdwaal.’ Snel gaf ze hem een knipoog. ‘Ik beloof dat ik morgenochtend bijtijds op de stoep sta. Trouwens, hoe laat is bijtijds voor je?’

‘Halfzeven.’

‘Ai.’ Dat was wel heel erg vroeg. ‘Prima, halfzeven.’

Nadat hij Jackie in zijn zitje had gezet, schreef hij zijn adres en telefoonnummer op. Maar niet van harte. Toen hij haar het papiertje gaf en een cheque voor het voorschot waar ze om gevraagd had, vroeg hij zich af of hij haar ooit terug zou zien.