Hoofdstuk 15

 

 

 

Elke dag leek nog erger dan de vorige. Zooey wist ook niet hoeveel ze nog verdragen kon. Het zou beter moeten gaan, niet slechter. Dit had ze nog nooit meegemaakt. Ze kon het ook niet van zich af schudden. Ze bleef maar door een dichte mist lopen, wachtend tot het op zou klaren.

Maar dat gebeurde niet.

Omdat ze al haar spullen meegenomen had toen ze Danbury Way had verlaten, was ze in feite dakloos toen ze zich de eerste dag meldde op het kantoor. Haar moeder had die situatie snel opgelost door de deur van haar oude kamer open te gooien en tegen haar te zeggen dat ze er met alle plezier kon blijven tot ze iets gevonden had wat ze leuk vond.

Het probleem was, dacht Zooey terwijl ze rusteloos en uitgeput door haar kantoor banjerde, dat ze helemaal nog niet op zoek was geweest. Ze had er de energie niet voor om appartementen te gaan bekijken. ’s Ochtends kon ze zelfs amper uit bed komen.

Ik heb vast iets onder de leden, zei ze tegen zichzelf. Maar dat dacht ze al twee weken en toch zette het niet door.

De dagen leken in elkaar over te lopen. Net als een gevangene die levenslang had, was ze elk gevoel van tijd kwijt. De dagen betekenden niets meer voor haar. Ze moest ze gewoon door zien te komen, meer niet.

 

‘Niet dat ik het niet leuk vind dat je er bent, maar ik weet echt niet meer wat ik met je aanmoet.’

Frances Finnegan keek haar dochter over de rand van haar bril aan. Nadat ze het halfslachtige rapport van haar dochter met de periodieke verkoopcijfers had gezien, had ze haar in haar kantoor geroepen. Het was de hoogste tijd voor een openhartig gesprek om haar wakker te schudden.

‘Dit rapport is door iemand geschreven die zijn hoofd er niet bij had.’ Zelfs haar zwager, die enorm slecht was in het schrijven van rapporten, had beter werk kunnen leveren dan nu op haar bureau lag.

Met een bedroefde uitdrukking op haar gezicht pakte Zooey het rapport van haar moeders bureau. ‘Ik zal me beteren.’

Haar moeder zuchtte. ‘Zooey, ik vraag me af wat je hier doet. Je herintrede in het familiebedrijf pakt absoluut niet goed uit.’

Defensief stak Zooey haar kin vooruit. ‘Ik moet alleen even wennen.’

Maar Frances schudde haar hoofd. Ze had nooit verwacht dat ze dit zou zeggen. ‘Je moet terug naar waar je vandaan komt.’

Zooey’s ogen werden groot. Hier had ze absoluut niet op gerekend. ‘Ontsla je me nu?’

‘Ik laat je gaan,’ corrigeerde Frances haar.

Dat wilde ze helemaal niet, en een lichte paniek sneed door haar heen. Ze moest werken, niet zozeer voor het geld, maar om iets te doen te hebben. Als ze thuis bleef zitten, zou ze het kleine beetje verstand dat ze nog had, ook verliezen. ‘Mam, het spijt me, ik zal beter werk afleveren,’ beloofde ze.

In de ogen van haar moeder zag ze dezelfde blik als ze vroeger gezien had. De blik die zei dat het tijd was voor de waarheid. Dus het werd de waarheid. In ieder geval dat deel dat ze onder woorden kon brengen. ‘Het is gewoon dat… Ik vraag me steeds af of het goed met ze gaat. Met Emily en Jackie,’ voegde ze eraan toe, beseffend dat ze van de hak op de tak sprong.

Er zat veel meer achter, dat wisten ze allebei, maar voorlopig besloot Frances mee te spelen. ‘Als dat het enige is waar je mee zit, waarom bel je ze dan niet?’

‘Ik wil niet…’ Ze had bijna gezegd dat ze niet het risico wilde lopen om Jack aan de telefoon te krijgen, maar dat wilde ze nu nog niet met haar moeder delen. Misschien nooit. ‘Ik wil me nergens mee bemoeien,’ zei ze eindelijk. ‘Ze wennen aan een nieuwe nanny. Ik help ze niet als ik ze bel en met ze praat.’

Een bijna geamuseerde uitdrukking speelde rond de lippen van haar moeder. ‘Misschien kunnen ze niet wennen aan de nieuwe nanny. Misschien kunnen ze haar niet uitstaan.’

Indringend keek Zooey haar aan. Alsof die gedachte al niet honderd keer door haar hoofd was geschoten… ‘Weet je, ik heb nooit beseft dat we dezelfde manier van denken hebben.’

‘Je beste kwaliteiten heb je van mij,’ verklaarde haar moeder lachend. ‘Voor de andere moet je je vader de schuld geven.’ Toen werd ze weer serieus. ‘Je moet je leven weer oppakken of je gaat naar ze terug, Zooey. Je kunt niet blijven hangen tussen –’

‘Ik moet mijn leven weer oppakken,’ herhaalde ze fel. ‘Dat wil ik ook. Het duurt alleen langer dan ik dacht, dat is alles.’ Met een hulpeloos gevoel ging ze op een hoek van het bureau zitten. ‘Het moment dat ik besloot Connor achter me te laten, was het voor mij ook voorbij. Zo ging het ook met mijn studie en elke baan die ik ooit heb gehad.’

‘Behalve met de laatste.’

‘Precies.’ Ze keek haar moeder aan. ‘Je moet gewoon geduldig met me zijn, mam.’

‘Ik heb oneindig veel geduld.’ En dat was ook zo. Dat had ze meer dan eens bewezen met Zooey. Maar er was een tijd om haar dochter wat ruimte te geven en een tijd om de teugels aan te trekken. ‘Maar het bedrijf zou graag zien dat je er wat meer vaart achter zet dan je gedaan hebt. De kwartaalrapporten –’

Zooey knikte heftig. ‘Ik weet het.’ Ze gleed van het bureau af. ‘Ik beloof dat ik me zal beteren.’

‘Mooi.’ Frances stond op, sloeg een arm om de schouders van haar dochter en liep met haar mee naar de deur. ‘Dan zul je je vader heel gelukkig maken – als dat is wat je wilt.’

Wat ik wil, gebeurt niet, dacht Zooey. ‘Ik zie jou en papa altijd graag gelukkig,’ zei ze, moeite doend om niet te geforceerd te glimlachen.

‘Je weet best wat ik bedoel,’ merkte Frances indringend op.

‘Ja, ik weet je bedoelt.’ Voor ze wegging, gaf ze haar moeder nog een kus. Ze had haar nooit echt gewaardeerd, besefte ze. ‘Bedankt, mam.’ Ze voelde dat haar moeder haar nakeek.

Met versnelde pas liep ze terug naar haar kantoor, zichzelf plechtig belovend dat ze haar leven zou beteren. Dat was ze haar moeder verschuldigd, en haar vader.

Toen ze langs de balie liep, kwam de receptioniste half uit haar stoel. ‘Ik heb ze in je kantoor gezet.’

‘Wat heb je in mijn kantoor gezet?’ vroeg ze niet-begrijpend.

‘De kinderen. Het leek me geen goed plan om jullie te storen, en ik wist niet goed wat ik met ze moest…’

Zooey vloog naar haar kantoor. Ze hoefde niet te vragen welke kinderen. Dat wist ze wel. Emily en Jackie. Alleen? Allerlei scenario’s schoten door haar hoofd. Op het moment dat ze de deur opendeed, vlogen Emily en Jackie op haar af. Ze zakte door haar knieën, net op tijd om ze in haar armen op te vangen.

‘We hebben je gemist, Zooey!’ riep Emily, haar stevig knuffelend.

‘En ik heb jullie gemist.’ Ze kuste de kinderen een paar keer en drukte ze stevig tegen haar aan voor ze achteruit stapte om hen aan te kijken. Ze had antwoorden nodig. Veel antwoorden. ‘Wat doen jullie hier?’

De onderlip van Emily trilde, alsof ze verwachtte weggestuurd te worden. ‘Je had gezegd dat we moesten komen als we je nodig hadden.’

‘Nee,’ verbeterde Zooey haar rustig. ‘Ik had gezegd dat je moest bellen en dat ík zou komen als jullie me nodig hadden.’ Ze gaf de kinderen een hand en nam ze mee naar het bankje dat tegen de muur stond.

Met aan elke kant een kind ging ze zitten. Tot haar grote verrassing krulde Jackie zich op en legde zijn hoofd in haar schoot. Nog nooit had ze hem zo rustig gezien. Terwijl ze Emily een vraag stelde, streek ze over zijn haren. ‘Hoe zijn jullie hier gekomen? Heeft je vader jullie gebracht?’

‘Nee.’ Met grote onschuldige ogen keek Emily haar aan. ‘We hebben een taxi genomen.’

‘Een taxi?’ herhaalde ze verbijsterd.

Emily knikte. ‘Olivia heeft me geholpen er eentje op te zoeken in het telefoonboek en we hebben samen gebeld. Ik heb de man het adres laten zien dat op het kaartje staat dat je gegeven had.’

‘Hoe heb je de taxi betaald?’ Stond er op dit moment buiten een boze taxichauffeur te wachten?

‘Met geld uit mijn spaarpot,’ antwoordde Emily. ‘En hij heeft ons hier gebracht.’

Dit klopte niet; kinderen van zeven en bijna drie mochten niet zomaar alleen op pad gaan. ‘Waar is jullie nanny?’

‘Die slaapt.’ Emily leunde dichter naar haar toe en zei toen: ‘Ze slaapt heel vaak. Ze krijgt slaap van die gele pilletjes uit het potje dat ze in haar zak bewaart.’

Verdorie, bij wat voor mensen liet Jack zijn kinderen achter! Had hij die vrouw dan niet nagetrokken voor hij haar aangenomen had? ‘Heb je tegen je vader gezegd dat ze veel slaapt?’

Emily schudde haar hoofd. ‘Papa is zo verdrietig, ik wilde hem niet nog verdrietiger maken.’ Ze keek haar indringend aan. ‘Ik zag dat hij naar je foto keek.’

Dit verzon ze natuurlijk. Ze had Jack nooit een foto van zichzelf gegeven. ‘Je vader heeft geen foto van mij, Emily.’

‘Jawel,’ hield ze vol. ‘De foto die de mama van Olivia heeft genomen op het Halloweenfeestje. Papa staat er ook op.’

Ja, ze herinnerde zich dat Angela de camera op hen gericht had en had gezegd ‘even lachen’. Het had haar nog verbaasd dat Jack zijn hoofd niet weggedraaid had.

‘Olivia’s moeder kwam hem vorige week brengen. En papa kijkt steeds verdrietiger wanneer hij ernaar kijkt. De foto ligt op zijn bureau.’ Ze ging nu op haar knieën op het kussen zitten en fluisterde in haar oor: ‘Hij zei tegen me dat hij je mist.’

De warme adem van Emily streelde haar wang, net als haar woorden haar hart streelden. Maar ze weigerde het meisje te geloven, hoe graag ze ook wilde dat het waar was. Ze wist dat Emily slim en creatief was voor haar leeftijd. Om te zorgen dat ze haar zin kreeg, was ze zeker in staat een verhaal te verzinnen. Met een arm om het smalle lichaampje zei ze ernstig: ‘Je neus wordt langer als je liegt, Emily.’

In plaats van te voelen of haar neus echt langer werd, drong ze heel onschuldig aan: ‘Hij mist je, Zooey!’

Waarom belde die idioot dan niet!

Zooey voelde zichzelf weer de oude worden. Ze zette Jackie op de grond en stond op. ‘Kom mee,’ zei ze.

Emily sprong ook direct overeind. ‘Waar gaan we heen?’

Nadat ze Jackie opgepakt had, haar tas en haar poncho, pakte ze de hand van Emily. ‘We gaan naar je vader om te vertellen waar zijn kinderen waren.’ Snel liep ze langs de receptie, waar de vrouw haar verbaasd aankeek.

‘Waar gaat u heen, Miss Finnegan?’

‘Ik moet Jack Lever laten weten dat hij een waardeloze nanny heeft aangenomen om voor zijn kinderen te zorgen.’

Om vier uur stond een vergadering op de agenda. En de vrouw wist dat Zooey geacht werd daarbij aanwezig te zijn. ‘U kunt niet –’ Ze haastte zich om haar bureau heen om hen in te halen.

‘O, jawel,’ onderbrak Zooey haar terwijl ze al naar de lift liep. Voor het eerst in twee weken had ze weer zin om te lachen.

 

De heilige rust van advocatenkantoor Wasserman, Kendall, Lake & Lever werd verbroken op het moment dat de liftdeuren opengingen. In de hele gang werden deuren geopend door nieuwsgierige medewerkers die wilden zien wat er aan de hand was. Het klonk alsof er een buslading kinderen was aangekomen.

Zooey deed geen poging om Jackie zachter te laten praten en ging pas langzamer lopen toen ze bij het kantoor van Jack kwam.

Verloren in gedachten kwam Jack van achter zijn bureau vandaan en opende de deur toen het vaag bekende geluid steeds harder klonk.

Bijna kwam zijn gezicht in contact met de vuist van Zooey. Hij zou minder verbaasd zijn geweest als hij Noa bij de ark had zien staan om twee van alles te komen halen. ‘Zooey?’

Ze liet haar hand zakken, zette Jackie over de drempel en pakte daarna zijn hand en die van Emily en hield die omhoog. ‘Mis je niet iets?’ vroeg ze. De sarcastische vraag vroeg om een simpel antwoord, dat dacht ze in ieder geval. Maar het antwoord dat ze kreeg, kwam als een totale verrassing.

‘Ja,’ antwoordde hij kalm, toen hij eindelijk zijn tong weer gevonden had. ‘Jou.’

‘Wat zei je?’ Ze keek hem verbijsterd aan.

Zich bewust van het feit dat iedereen meeluisterde, trok hij Zooey en zijn kinderen zijn kantoor in en sloot de deur. ‘Wat doe je hier?’

Dat klonk meer als Jack, dacht ze. De andere had net een uittreding beleefd. Een andere verklaring kon er niet zijn voor wat ze net gehoord had. ‘Ik kom je zeggen dat je dan misschien een geweldige advocaat mag zijn, maar dat je absoluut geen kaas hebt gegeten van het vinden van een nanny voor je eigen kinderen.’ Het viel niet mee om boos op hem te blijven wanneer alles in haar naar hem verlangde. Waar was in hemelsnaam haar trots gebleven!

Omdat hij al die tijd alleen maar aan haar had gedacht, was het niet meer dan logisch dat hij dacht dat ze het over zichzelf had en niet over de saaie vrouw die hij inmiddels had aangenomen. ‘Ach, dat weet ik zo net nog –’

‘Nou, ik wel,’ onderbrak ze hem fel. Ze zou zich niet laten overbluffen door advocatenpraat. ‘Emily en Jackie zijn naar mijn kantoor toe gekomen… met een taxi!’ benadrukte ze verhit. ‘Emily vertelde dat de nanny sliep, iets wat ze kennelijk met grote regelmaat doet na wat gedronken te hebben.’ Haar ogen schoten vuur toen ze naar hem toe liep. ‘Trek je geen referenties na?’

Hij wilde haar kussen. Voor de eerste keer in twee weken had hij weer het gevoel dat hij leefde. Met moeite wist hij zich te beheersen. ‘Ze was er maar tijdelijk.’

Dat was een slap excuus, en dat wist hij, dacht Zooey. ‘Maar ze had de kinderen permanent kunnen beschadigen!’ Ze ademde een keer diep uit. ‘Het is duidelijk dat je hulp nodig hebt.’

Hij kon zijn ogen niet van haar af houden. Een deel van hem was bang dat ze dan zou verdwijnen als een droom. En dit moest wel een droom zijn, want zijn beide kinderen waren hier, en ze waren rustig, iets wat hij voor onmogelijk hield. ‘Ja,’ stemde hij met een gladgestreken gezicht in.

Weer nam ze impulsief een beslissing, een die ze al had willen nemen sinds ze bij hen weg was. ‘Goed, dan kom ik weer voor je werken tot je een nieuwe nanny hebt gevonden.’

Hij zette zijn beste pokergezicht op. ‘Dat kon wel eens lastig worden.’

Wilde hij niet dat ze terugkwam? Was hij zo boos dat ze ontslag genomen had? ‘Waarom?’

Zijn mondhoeken gingen iets omhoog. Of misschien verbeeldde ze zich dat weer.

‘Omdat ik geen nieuwe ga zoeken…’

Wilde hij dat zij dat zou regelen? Begreep hij dan niet hoe belangrijk het was om zich met het leven van zijn kinderen te bemoeien? De juiste nanny kiezen was cruciaal voor hun ontwikkeling, voor hun geluk. Ze moest zorgen dat hij dat ging inzien. ‘Ik weet dat je het druk hebt, Jack. Maar het zijn wel jouw kinderen.’

Alvorens te reageren haalde hij een keer diep adem. Niet om zich krachtig te kunnen opstellen, maar om zijn hoofd te vullen met haar luchtje. Hij had pas beseft hoe lekker hij de geur van jasmijn vond toen ze weg was. ‘Dat weet ik. Maar de kinderen willen geen nanny. Ze willen jou.’

Verdorie, hij gaf haar alleen maar een rotgevoel. Ze schudde haar hoofd. ‘Dat wordt niets,’ zei ze serieus.

‘Waarom niet?’ Hij was vast van plan om het tegendeel te bewijzen, koste wat kost.

Ze besloot hem de waarheid te vertellen. ‘Omdat ik niet voor een man kan werken die er nooit is.’ Aangezien hij geen contact met haar had opgenomen, ging ze ervanuit dat hij blij was dat ze er niet meer was. En als hij opgelucht was dat ze weg was, zou hij weer verstoppertje gaan spelen als ze terugkwam. Dat wilde ze niet voor zichzelf, en zeker niet voor de kinderen.

Met een kort knikje gaf hij aan dat hij het begreep. ‘En stel dat ik beloof meer thuis te zijn?’

Ze liet zich niet inpakken. ‘Hoeveel meer?’

Een grijns onderdrukkend legde hij de bal weer bij haar neer. ‘Hoeveel meer zou je willen?’

Peinzend bedacht ze dat hij zeer toegevend overkwam. Misschien had ze zich in hem vergist, en was hij toch gek op zijn kinderen. ‘Normale tijden zou leuk zijn. Om je ’s ochtends even te zien en ’s avonds op een normale tijd, zodat Emily en Jackie niet vergeten hoe je eruitziet.’

‘Afgesproken.’

Hij had niet eens getwijfeld. En dat vertrouwde ze niet. ‘Daar ga je zo mee akkoord?’

‘Ja,’ verzekerde hij haar. ‘Ik ben bereid alles te doen om je weer in ons, in mijn leven te krijgen.’ Hij zag de verrassing op haar gezicht. Maar als hij wilde dat ze terugkwam, moest hij zeggen wat ze wilde horen. Hij moest haar zeggen wat hij werkelijk voelde, niet wat hij dacht dat goed klonk.

‘In jouw leven,’ herhaalde ze, ervan overtuigd dat ze het verkeerd verstaan had.

Terwijl zijn kinderen toekeken, pakte hij haar hand. ‘In mijn leven.’

‘Heb jij ook een nanny nodig?’ Ze dacht dat de kinderen dat wel grappig zouden vinden, maar deze keer hoorde ze Emily niet giechelen. In plaats daarvan hoorde ze dat het meisje haar adem inhield.

‘Ik weet niet of ik een nanny nodig heb,’ antwoordde hij, ‘maar ik weet wel dat ik jou nodig heb.’

Hallucineerde ze nu? ‘Je hebt mij nodig…’ herhaalde ze verward.

Zijn ogen lieten de hare niet los. ‘Ja.’

‘Waarvoor?’

‘Om ’s ochtends de zon op te laten komen.’ Hij hield nog steeds haar hand vast, bang dat ze hem weer in de steek zou laten als hij die losliet. ‘De kinderen hebben een moeder nodig. Ik heb een vrouw nodig…’

Haar hart sloeg tegen haar borstkas. Het kostte haar moeite een normale zin te formuleren. ‘Dat klinkt als een “gevraagd-advertentie”.’

‘De kinderen willen je terug. En ik ook. Ik houd van je, Zooey. Ik kan aan niets anders denken sinds je weg bent.’

Ze was bang om het te geloven. Bang om weer gekwetst te worden. ‘Je wist waar ik was. Dat was geen geheim. Emily had het kaartje met het adres,’ bracht ze hem in herinnering.

‘Ik wilde niet dat je iets deed wat je niet zelf wilde.’ Hij had haar wensen voor die van hem gesteld, maar daarmee had hij kostbare tijd verspild. Want blijkbaar waren dat haar wensen helemaal niet geweest.

Ze grinnikte. ‘Een nobele advocaat… geweldig!’

‘Ja,’ stemde hij in, terwijl hij haar in zijn armen nam. Tot zijn opluchting trok ze zich niet terug. Wat voelde het heerlijk om haar weer in zijn armen te houden. ‘Maar nobelheid is ook niet alles. Toen ik je net met de kinderen zag, besloot ik dat ik niet meer nobel wilde zijn.’

Een glimlach speelde rond haar lippen. ‘Wat wil je dan zijn?’

‘Getrouwd.’ Daarna voegde hij er ter verduidelijking aan toe: ‘Zooey, wil je met ons trouwen?’

Tranen brandden in haar ogen. ‘Ik ben altijd al een fan geweest van package deals.’

‘Dus je zegt ja?’ riep Emily uit.

‘Absoluut.’

‘Dan moet je papa nu een kus geven. Dan is het officieel.’

‘Hoe weet jij dat?’ vroeg ze grinnikend.

‘Ik kijk naar de televisie,’ antwoordde het meisje op een toon die geen tegenspraak duldde.

‘Papa kus geven,’ echode Jackie.

‘Daar heb ik niets op tegen,’ mompelde Zooey, en ze sloeg haar armen om Jacks hals. ‘Ik houd ook van jou,’ fluisterde ze, waarna ze deed wat de kinderen haar hadden opgedragen.