Hoofdstuk 5

Een kwartier later drong het plotseling tot Zooey door dat ze ouderlijke gevoelens begon te koesteren voor de kinderen van Jack Lever. Met name voor Emily.

Ze had met het kleine meisje te doen wanneer die zich eenzaam leek te voelen of wanneer ze naar wat aandacht van haar vader verlangde. En gaandeweg was ze zich er bewust van geworden wat haar eigen moeder had moeten doorstaan toen ze haar opvoedde. Hoe haar moeder zich gevoeld moest hebben. Wat er door het hoofd van haar moeder moest zijn gegaan toen die wilde dat ze in het familiebedrijf zou stappen.

Zooey had nooit enige woede gevoeld voor haar ouders, of was nooit door zo’n “ikhaatjullie-fase” gegaan zoals sommige tieners. Desondanks was ze niet de gemakkelijkste geweest om mee om te gaan. De laatste jaren was ze behoorlijk tegendraads geweest. Ze had niet hetzelfde pad als haar ouders willen bewandelen. En nog steeds wilde ze het familiebedrijf niet in. Maar nu ineens begreep ze dat haar ouders daar niet op hadden aangedrongen omdat ze gemeen wilden zijn of niet geïnteresseerd waren geweest in haar dromen; ze wilden gewoon wat ze dachten dat het beste was voor háár.

Die openbaring ging gepaard met een schuldgevoel. Ze had spijt van bepaalde woorden, spijt dat ze mensen gekwetst had. Deel van het probleem was dat ze wist dat ze nooit zou kunnen voldoen aan wat er van haar werd verwacht. Ze had haar perfecte ouders niet willen teleurstellen. En de beste manier om niet teleur te stellen was door het niet te proberen. Door niet betrokken te raken bij dat wat zij wilden.

Dus had ze overal de brui aan gegeven – school, Connor, alles – om hen voor de ultieme teleurstelling te behoeden: een dochter die op alle fronten faalde.

‘Sorry, mam,’ mompelde ze in zichzelf, terwijl ze in de achteruitkijkspiegel keek.

Emily zat in het midden, met Jackie in zijn stoeltje aan de ene kant en Olivia aan de andere kant, achter de bestuurdersstoel.

De bange uitdrukking was van haar gezicht verdwenen, zag Zooey. Mooi. Ze had haar al zelfs wat tegen Olivia horen zeggen. En wat nog belangrijker was, Olivia had ook wat teruggezegd, heel spontaan. Zo spontaan zelfs, dat ze binnen een paar minuten aan het kletsen waren.

Inwendig lachend concludeerde ze dat haar opzet lukte. ‘Zeg, Olivia?’ Ze verhief haar stem om boven het geklets uit te komen, en toen Olivia direct haar mond hield, feliciteerde zichzelf met het feit dat ze een goed vriendinnetje voor Emily had uitgekozen. ‘Emily en ik waren van plan dit weekend te gaan winkelen.’

‘Te gaan winkelen?’ herhaalde Olivia de woorden smachtend.

‘Je weet wel, om wat nieuwe kleren voor de herfst te kopen.’ Omdat ze zich niet wilde omdraaien, keek ze weer in het spiegeltje. Emily leek verrast, maar Olivia straalde. ‘Zouden jij en je moeder of je tante Megan het leuk vinden om mee te gaan?’

Emily had vooralsnog geen interesse ontwikkeld voor nieuwe kleren, maar Zooey had een sterk vermoeden dat Olivia nu al een shopper was.

‘Nou en of,’ antwoordde ze enthousiast. ‘Ik zal het aan mijn moeder vragen.’ Ze draaide zich naar Emily. ‘Ze zegt toch ja, dat weet ik zeker.’

Emily knikte. Het ging allemaal een beetje te snel voor haar. Ze had nog nooit een vriendinnetje gehad, maar heel langzaam verscheen er een glimlach rond haar lippen.

Toen Zooey dat zag, ging er een gevoel van triomf door haar heen. ‘Geweldig, dan gaan we zaterdag op stap,’ zei ze tegen Olivia.

Nu hoefde ze alleen nog maar de goedkeuring van Jack te krijgen, dacht ze toen ze de school naderde.

Voor de verandering kwam Jack eens wat eerder thuis. Hij voelde zich uitgeput, maar ook gespannen. De confrontatie met Zooey van die ochtend had hij ondanks verwoede pogingen niet uit zijn hoofd kunnen zetten. Er leek iets te kriebelen vanbinnen, en daar zat hij niet op te wachten.

Maar hij kon haar ook niet uit de weg gaan. Hij woonde hier. Een man zou zich niet ongemakkelijk moeten voelen wanneer hij ’s avonds thuiskwam. Niet ongemakkelijk door wat er op hem wachtte, maar door waar hij misschien toe verleid zou kunnen worden.

Toen hij zijn straat in reed, zag hij Bo Conway aan de auto sleutelen die op de oprit stond van het huis van Carly Anderson. Binnenkort zou het huis ook van Bo zijn, wist hij. Het huis werd door de andere bewoners van Danbury Way het McMansion genoemd, omdat het twee keer groter was dan de andere huizen in de straat.

Toen Carly en haar man er waren komen wonen, was het huis net zo groot geweest als alle andere. Ze hadden het huis ernaast ook gekocht, omdat Carly haar zinnen gezet had op een grote woning. Bo Conway was de laatste aannemer die aan het huis had gewerkt. Toen Carly’s echtgenoot met de plotse mededeling kwam dat hij bij haar wegging, omdat hij niet meer van haar hield, was haar wereld ingestort. Volgens de roddels had ze alle hoop verloren, alle vertrouwen dat het leven haar iets anders te bieden had dan ledigheid. Toen had Bo haar gebroken hart gerepareerd en haar geknakte gevoel van eigenwaarde opgevijzeld.

Jammer dat er niemand rondliep met een toverstokje om hem te helpen, mijmerde Jack toen hij zijn auto de oprit op reed en hem op de handrem zette. Want hij voelde zich net zo beschadigd als Carly destijds.

Zijn enige antwoord was werken. Hij was goed in wat hij deed. Maar dat gold niet voor zijn privéleven. Zijn huwelijk was voor het ongeluk al voorbij. Hij was vol hoop geweest toen hij met Patricia trouwde. Nu besefte hij dat het valse hoop was geweest.

In feite had hij geen idee hoe hij van iemand moest houden, hoe hij een bevredigende relatie moest onderhouden. Hij had geen voorbeeld gehad en had geen flauw idee.

Het enige wat hij kon, was werken. Dus hij had zichzelf in zijn werk begraven, alleen om nu te horen te krijgen dat hij te weinig aandacht aan zijn kinderen besteedde!

Hij stapte de auto uit en zwaaide naar Bo. De lange gespierde bruinharige man was alles wat hij niet was: warm en vriendelijk. Van wat hij gehoord had, kwam Bo uit een hecht gezin. Zelf had hij geen idee hoe dat voelde of wat dat betekende, maar hij was er wel jaloers op. Tot zijn verbazing gebaarde Bo hem even te komen. Blij met de afleiding liep hij naar hem toe. ‘Hallo, wat is er aan de hand?’

Zijn handen afvegend aan zijn spijkerbroek ging Bo iets dichter bij hem staan en vroeg toen op zachte toon: ‘Kun je een geheim bewaren?’

Vreemde vraag… Ze waren kennissen, maar om nou te zeggen dat ze een hechte band hadden, nou nee. ‘Ik ben advocaat, dus ik word geacht mijn mond te kunnen houden.’

‘Jawel,’ mompelde Bo grijnzend. ‘Maar deze informatie valt in een heel andere categorie.’

Omdat hij niet wist wat hij moest verwachten, verklaarde hij op ernstige toon: ‘Ja, ik kan wel een geheim bewaren.’

Bo keek nog een keer om zich heen voor het geval iemand meeluisterde, maar voor de verandering was er niemand te zien op Danbury Way. ‘Carly en ik gaan trouwen.’

‘Ik wil je niet teleurstellen,’ zei Jack lachend, ‘maar dat is geen geheim, Bo. Dat verwacht iedereen hier.’

‘Nee, ik bedoel volgende week.’ Hij ging nog zachter praten, alhoewel het duidelijk was dat hij moeite had zijn enthousiasme in te houden. ‘We trouwen in het geheim.’

‘In het geheim?’ herhaalde hij de laatste woorden sceptisch. ‘Weet je zeker dat Carly dat wil?’

Bo was een nuchter type, maar iedereen wist dat Carly wel van toeters en bellen hield. Als iets op grote of kleine schaal gedaan kon worden, dan zou zij voor het eerste kiezen. Jack had van Patricia begrepen dat er twaalf bruidsmeisjes aanwezig waren geweest toen Carly met Greg was getrouwd. Maar Bo leek het heel anders te willen aanpakken.

‘Absoluut. Ze wil het totaal anders doen dan bij haar eerste huwelijk. We willen alleen een predikant en wat getuigen van de straat,’ zei hij. ‘Zou jij op het huis willen letten wanneer we weg zijn? Ik heb een alarmsysteem geïnstalleerd, maar je weet het nooit. Inbrekers lijken je altijd een stap voor te zijn.’

Jack vond het vreemd dat Bo dit aan hem vroeg in plaats van aan Molly Jackson of Rebecca Peters, hun directe buren. Maar misschien vond Bo het prettiger om het aan een man te vragen. ‘Ik ben niet veel thuis, maar natuurlijk houd ik een oogje in het zeil als ik er ben. Ik vraag wel of Zooey de post voor jullie wil verzamelen.’ Hij bedacht dat hij de hulp van Zooey aanbood alsof ze een stelletje waren en hoopte dat Bo er geen verkeerde conclusie aan zou verbinden.

‘Geweldig.’ Bo knikte enkel tevreden. ‘Ik wist dat ik op je kon rekenen. Ik zou een souvenir van Maui voor je kunnen meenemen, maar ik denk dat Carly en ik de slaapkamer niet vaak uit komen.’ Met een brede grijns keek hij Jack aan. ‘Er is niets mooiers dan de liefde, Jack.’

‘Ik zou het niet weten,’ verzuchtte hij.

‘Omdat je ook alleen maar aan het werk bent. Je moet vaker op stap gaan, vriend.’

Jack wist dat Bo het goed bedoelde. Mensen die verliefd waren, wilden dat de rest van de wereld het ook was, maar het laatste waar hij behoefte aan had, was advies op het gebied van de romantiek. ‘Ja, nou ja…’ Zijn stem stierf weg.

Blijkbaar was Bo niet van plan om het onderwerp zo snel te laten vallen. ‘Ik weet zeker dat Rebecca ja zegt als je haar eens mee uit zou vragen.’

‘Rebecca?’ Het viel hem nooit op als vrouwen naar hem keken, maar hij zou wel blind moeten zijn als hij niet had gezien dat de freelance fotografe interesse in hem had wanneer ze elkaar tegenkwamen.

‘Natuurlijk.’ Bo knikte naar haar huis. Na hem was ze ‘de nieuweling’ in de wijk. Ze kwam uit New York City en viel behoorlijk uit de toon. Ze bewoog snel, praatte snel, kortom, het was een snelle meid. ‘Heb je niet gezien dat ze bijna loopt te kwijlen wanneer je langsrijdt?’ Bo knipoogde naar hem. ‘Ze is nu thuis. Waarom vraag je niet of ze zin heeft om eens een kop koffie te gaan drinken?’

Dit ging wel heel snel. ‘Ik weet het niet.’

‘Dat is juist het probleem. Dat kun je ook niet weten totdat je er iets aan hebt gedaan.’

Maar Jack wist niet eens of hij überhaupt wel met Rebecca uit wilde. Zeker, ze was een zeer aantrekkelijke vrouw, op een bedwelmende sexy manier. Maar eigenlijk viel hij niet op dat type. Ach, hij wist niet eens wat dan zijn type wel was. De laatste tijd voelde hij zich aangetrokken tot Zooey… De nanny, in hemelsnaam! En veel ervaring had hij ook niet. Na de middelbare school was er alleen Patricia geweest. Tijdens zijn studie was hij te druk geweest met zijn carrière om te feesten. En na zijn afstuderen was hij serieus aan het werk gegaan.

Bo raapte twee doeken op van de grond en legde die op de voorbumper. ‘Volgens mij heb je lood in je schoenen, dus ik loop wel even met je mee.’

Hem aanstarend zei Jack: ‘En wat moet ik dan doen? Op haar deur kloppen en haar mee uit vragen?’ Aan de uitdrukking op Bo’s gezicht te zien was dat inderdaad het plan.

‘Natuurlijk. Waarom niet? Zo doet iedereen het.’

Ongetwijfeld, maar toch voelde hij zich niet prettig bij het idee. ‘Misschien, maar ik niet.’

Met een serieus gezicht keek Bo hem aan. ‘Misschien moet je daar dan eens mee beginnen.’

‘Misschien vraag ik het als ik haar tegenkom,’ zei Jack. ‘Maar als ik naar haar huis moet, nee, dat komt niet ontspannen over. Ik…’

‘Drie keer raden.’ Bo grijnsde.

‘Wat is er?’ Terwijl hij het vroeg, wist hij al wat er ging komen.

Met een hand op de schouder van Jack, draaide Bo hem om.

Rebecca was naar buiten gekomen en stond met haar handen op de heupen om zich heen te kijken. De frisse herfstwind waaide sensueel door haar haren.

Met zijn hoofd naar Jack gebogen, zodat zijn stem niet ver zou dragen, zei Bo: ‘Ze is net naar buiten komen lopen, is dat ontspannen genoeg voor je?’ Daarna ging hij met een tevreden gezicht rechtop staan. ‘Dit is voorbestemd, man,’ verzekerde hij hem.

Misschien, dacht Jack. Had hij niet lopen denken aan een afleiding, iets om zijn gedachten van Zooey af te leiden? Als hij met iemand anders uitging, verdwenen die inwendige kriebels misschien.

Het was het proberen waard.

Voor de tiende keer in tien minuten keek Zooey naar de deur. Toen die nog steeds niet openging, zuchtte ze.

Toch wist ze zeker dat ze tien minuten geleden Jacks auto gehoord had. Wat was hij aan het doen? Ze wilde niet de indruk wekken dat ze smachtend zijn komst afwachtte, maar aan de andere kant, stel je voor dat er iets was gebeurd? Stel dat hij buiten bleef omdat hij iets tegen haar wilde zeggen, maar niet wist hoe?

Die ochtend had er wel degelijk een zekere spanning tussen hen gehangen. Maar geen van beiden had actie ondernomen.

Had hij het vervelend gevonden? Had hij spijt dat hij haar had gevraagd bij hen te komen wonen? Of wist hij gewoon niet hoe hij moest reageren, zoals zoveel mannen?

Misschien was het iets veel eenvoudigers en had het te maken met de kinderen. Was ze te drammerig geweest die ochtend? Ze had hem bijna de trap op gejaagd om gedag te zeggen tegen zijn kinderen. Misschien verwachtte hij wel dat zij haar excuses zou aanbieden.

Op haar onderlip bijtend dacht ze na. Ze was niet van plan haar excuses aan te bieden omdat ze wilde dat hij zich meer met zijn kinderen ging bemoeien. Ze was hun nanny, ze werd verondersteld hun belangen te behartigen!

Verdorie, waar bleef hij?

Ze had een excuus om naar het raam te lopen, zei ze tegen zichzelf. Ze wilde hem vertellen over de vooruitgang die Emily vandaag had geboekt en dat ze zaterdag misschien zouden gaan winkelen.

Een lach verscheen rond haar mond. Technisch gezien had ze zijn toestemming nodig, helemaal omdat ze zijn geld zou uitgeven om nieuwe kleren voor Emily te kopen.

Met grote vastberaden stappen liep ze naar de deur. Net toen ze die wilde opendoen, hoorde ze dat er een sleutel in het slot werd gestoken. Direct daarna stapte Jack over de drempel. ‘Hallo.’ Met een warme glimlach pakte ze zijn koffertje van hem over en zette het onder de kapstok, zoals hijzelf altijd deed. ‘Je bent vroeg vandaag. Heb je mijn advies ter harte genomen of hadden jullie ineens een tekort aan cliënten?’

‘Geen van beide.’ Hij trok zijn jas uit en hing hem op. ‘We waren vroeg klaar.’

‘Heb je trek?’ vroeg ze, terwijl ze al naar de keuken liep. ‘Ik heb rundvlees gebraden.’

Ineens wist hij wat er anders was dan anders: het was stil in huis. Elke keer dat hij vroeg thuiskwam – in zijn wereld betekende dat voor zeven uur – duurde het ongeveer vijf seconden voor hij omringd werd door kleine mensjes. Maar deze keer hoorde hij geen rennende beentjes, en geen kinderstemmen die ‘papa’ riepen. ‘Waar zijn de kinderen?’ Hij keek Zooey vragend aan.

‘Jackie viel na het eten direct in slaap, dus ik heb hem al naar bed gebracht.’ Met een liefdevolle glimlach voegde ze eraan toe: ‘En Emily is nog bij Olivia.’

De naam zei hem niets. ‘Wie is Olivia?’

‘Het kleine meisje van de overkant. Haar moeder heet Angela Schumacher. Haar tante is Megan Schumacher, de vriendin van Greg Banning. De ex van Carly Anderson,’ voegde ze er voor de duidelijkheid aan toe.

Zooey was beter op de hoogte van de roddels in de wijk dan hij. Daarna herhaalde hij haar woorden in zijn hoofd. ‘Is Emily bij iemand anders? Sinds wanneer is dat aan de orde?’

‘Ze speelt daar,’ vertelde Zooey triomfantelijk. Daarna krabbelde ze iets terug. ‘Is het je niet opgevallen hoe verlegen Emily is?’

‘Ze is een klein meisje,’ mompelde hij met een nonchalant schouderophalen. Zover hij wist, omdat hij geen ervaring had, waren alle kleine meisjes verlegen.

‘Zoveel kleine meisjes ken je blijkbaar niet, hè?’ concludeerde ze lachend. ‘Ze zijn verlegen tot ze je leren kennen en dan barsten ze los. Emily is voorlijk. Thuis is ze druk, maar als ze bij meisjes van haar eigen leeftijd is, is ze pijnlijk verlegen.’

Hij volgde het niet meer. ‘Wat doet ze dan bij iemand anders thuis?’

Zooey schudde een kussen op dat Jackie eerder plat had gedrukt. ‘Hopelijk komt ze over haar verlegenheid heen. Vanochtend heb ik aangeboden om Olivia naar school te brengen. Ze zitten in dezelfde klas,’ voegde ze eraan toe, ervan uitgaande dat hij dat waarschijnlijk niet wist. ‘Na school hebben ze hier samen huiswerk gemaakt, wat gegeten en daarna zijn ze naar Olivia gegaan om te spelen.’ Het kostte haar moeite om niet triomfantelijk te klinken. Tot zover ging alles goed. ‘En aanstaande zaterdag, gaan we met z’n vieren winkelen.’

‘Winkelen?’ Hij fronste. Hij ging nog liever naar de tandarts. ‘Ik ga niet mee.’

‘Sorry, ik bedoelde niet óns vieren…’ Ze wees naar hem en daarna naar zichzelf. ‘Maar Emily, Olivia, haar tante Megan en ik,’ legde ze uit.

Waarschijnlijk zou hij zaterdag nog even naar kantoor moeten. Dat kon niet als er niemand thuis was om op zijn zoon te passen. ‘En Jackie?’

‘Daar wordt over nagedacht,’ stelde ze hem gerust. Ze was niet van plan hem te vertellen dat ze aan haar moeder wilde vragen of zij op hem wilde letten, niet totdat ze zeker wist dat het kon. Ze had haar moeder tien maanden geleden voor het laatst gesproken, net voor ze die baan in de koffieshop had aangenomen. Het had tot een enorme ruzie geleid, waarop ze woedend het huis was uit gerend. Daar had ze nu spijt van.

Nieuwsgierig keek ze hem aan. ‘Je klonk onvermurwbaar toen je net zei dat je niet met ons mee ging. Heb je net als zoveel mannen een hekel aan winkelen in het algemeen of ketenen ze je dit weekend aan de rechtbank vast?’

‘Geen van beide. Ik moet in de vroege middag nog wat werken, en daarna…’ Hij zweeg en zocht naar de juiste woorden, maar toen zei hij tegen zichzelf dat hij zich aanstelde. Wat hij wel of niet deed met zijn sociale leven zou haar geen fluit uitmaken. Ze hield gewoon het gesprek gaande. ‘Ik heb zaterdagavond een afspraakje.’

Het overkwam haar niet vaak, maar nu stond ze toch echt met haar mond vol tanden.