Hoofdstuk 3

 

 

 

Na vier dagen hard werken, stapels versplinterd hout, wolken verfdamp, bergen sloopafval, incidentele hulp van Rob en weinig conversatie, klapte Carmen haar mobiele telefoon dicht en zei: ‘Dat was Cormack. Hij en Rob komen eraan met de keukenkastjes. Er was wat vertraging bij de leverancier, maar ze zijn er binnen een halfuur.’

‘Geen probleem,’ antwoordde Nick.

Hij leek elke dag meer relaxed te worden, vond Carmen. Zijn wond leek minder pijn te doen, en hij had haar verteld dat Ryan vanavond kwam. Het eerste weekend van de uitgebreide omgangsregeling. Ze zag dat hij zich erop verheugde, maar dat het hem ook nerveus maakte. Het afgelopen uur had hij al een paar keer op zijn horloge gekeken.

‘Voor mij is het tenminste geen probleem,’ voegde hij eraan toe. ‘Moet jij ergens naartoe?’

‘Nee, ik wacht wel hier. We zullen de kastjes vanavond niet meer kunnen plaatsen, maar het zal wel wat tijd kosten om ze uit te laden, en ik wil meteen controleren of het de goede zijn en of ze niet beschadigd zijn. Vind je het vervelend als we nog hier zijn als Ryan komt?’

Hij keek weer op zijn horloge. ‘Nee hoor.’

Ze zag echter dat hij fronste. Waarschijnlijk was de reactie van zijn ex-vrouw minder voorspelbaar.

De vrijdagmiddag liep op zijn eind, en het was al bijna donker. Koud ook, want alle ramen stonden open om de verflucht zo snel mogelijk uit het huis te krijgen.

Nick was zo goed als klaar met de serre. Met een roller op een stok schilderde hij de laatste muur.

Carmen zag hoe de spieren van zijn armen opbolden terwijl hij neuriënd de roller heen en weer bewoog. Ze herkende de melodie. Smoke on the Water van Deep Purple.

Keurend bekeek ze zijn werk. Hij deed het prima. De meeste amateurschilders sloegen de voorbereiding liever over. Ze hadden geen zin in schuren, gaatjes opvullen en ramen afplakken en zaten aan het eind van de rit met slordige randjes en ruwe plekken. Nick daarentegen had pas gisteravond de blikken verf geopend, nadat zij en Rob waren vertrokken. Hij moest gisteren nog uren aan het plafond hebben gewerkt, en vandaag had hij de muren een kleurtje gegeven: romig wit. Er zou nog een bleekblauwe rand omheen komen.

‘Ik vind het mooi,’ vertelde ze hem, vechtend tegen een geeuw die hij gelukkig niet leek te zien. Hij mocht dan de halve nacht hebben geschilderd, zelf had ze zich minstens zo lang druk zitten maken over Kate. Pas tegen twee uur ’s nachts had ze de onzekere tred van haar zus op de trap gehoord.

‘Echt?’ Hij draaide zich naar haar om. ‘Ik wilde het voorwerk secuur doen, zodat één laag verf genoeg zou zijn. Fijn dat het vandaag klaar is want…’ Hij zweeg. ‘Nou ja, ik wilde het vandaag af hebben. Wat vind je?’

‘Je moet het nog even nakijken bij daglicht, maar voor zover ik kan zien, zitten er geen lelijke plekjes op.’

‘Is het niet te geel?’

‘Helemaal niet,’ stelde ze hem gerust.

‘En niet te… je weet wel, te meisjesachtig?’

‘Niet wat mij betreft.’ Hij wilde het klaar hebben voor Ryan kwam, besefte ze. En het was belangrijk voor hem dat zijn zoon het mooi zou vinden. Dit was geen vrijgezellenhuis, dit werd een thuis. ‘Een serre moet er zonnig uitzien,’ ging ze verder. ‘En als je de kleuren te vrolijk vindt, kun je het dempen met donkerder meubilair. Maar het is zeker niet meisjesachtig.’

Zijn zorgen over Ryan herinnerden haar aan haar eigen zorgen. Ze moest Kate nog bellen dat ze later thuis zou zijn voor het eten vanwege Cormacks vertraging.

‘Je kunt er pas echt wat van zeggen als het randje erop zit en als de vloer is gedaan,’ besloot ze. ‘Het wordt hoe dan ook een fantastische kamer. Ideaal om een kindercomputer en een bureautje neer te zetten.’

‘Vind je?’ Hij grijnsde. ‘Ik zal in elk geval blij zijn als ik die vloerbedekking eruit kan trekken.’

‘Dat geloof ik graag.’ Ze liep naar buiten om Kate te bellen en kreeg de voicemail. ‘Hallo Kate, met mij,’ sprak ze in. ‘Wil jij vast koken als je thuiskomt? Er is pasta en voorgesneden sla. In de koelkast staat een bakje pastasaus van de traiteur. Cormack eet niet mee, ik wel, maar ik ben wat later. Wil je me even terugbellen als je dit berichtje hebt gehoord?’

Ze is achttien jaar, geen kind meer, sprak ze zichzelf toe. Het vertrouwde mantra als ze zich zorgen maakte. Het hielp niet. Niets hielp. Kate maakte er een zooitje van. Een maand geleden was haar relatie met Mitch verbroken, en al was hij een nietsnut, ze had nog steeds liefdesverdriet. Carmen vond het beangstigend. Hun gesprekken erover leken nergens toe te leiden.

Aan Cormack had ze niets op dit punt. Hij ontweek de problemen door de avond elders door te brengen en liet het graag aan haar over om hun zus tot de orde te roepen en nieuwe strategieën uit te proberen. Soms irriteerde dat Carmen mateloos, maar vanbinnen wist ze dat hij gelijk had. Kate moest haar eigen problemen oplossen en van haar fouten leren.

Rusteloos liep ze terug naar de serre, waar Nick de laatste stukjes van de muur stond te schilderen. ‘Zal ik helpen met het schoonmaken van de kwasten?’ Misschien zou dat haar afleiden. ‘Ik kan toch niets anders doen tot Cormack en Rob komen.’

‘Dat hoeft niet, hoor. Je ziet er moe uit.’

‘Ik hou niet van niksen.’ Dan ga ik me maar zorgen zitten maken over Kate, dacht ze. Of ik kan mijn ogen niet afhouden van Nicks strakke spijkerbroek.

Daar was het weer. Glad ijs.

Haar verstand adviseerde haar de benen te nemen. Ze had geen tijd voor een man in haar leven, zeker niet een met een negenjarige zoon. Niet nu Kate zoveel aandacht nodig had. En Melanie en Joe waren nog maar net het huis uit. Een ander stemmetje vroeg echter: is het geen tijd dat jíj eens iets leuks hebt in je leven?

Nick Davey zou zeker iets leuks zijn.

Naar wie zou ze luisteren? Naar haar verstand of naar het stemmetje dat zong dat ze haar gevoel moest volgen?

‘Als je echt wilt helpen, kun je met de kleine kwasten beginnen. Die heb ik niet meer nodig.’ Nick haalde ze uit het plastic dat zorgde dat ze niet uitdroogden. ‘Je kunt de gootsteen in de kelder gebruiken.’

‘Prima.’ Bij het aanpakken van kleverige kwasten plakten haar vingers vast aan zijn handen vol verf. Ze haastte zich niet om zich los te trekken. ‘Hoe snel droogt dat spul?’ grapte ze.

Hij grijnsde. ‘Snel. Je kunt het er maar beter snel af wassen.’ Hij liet zijn stem dalen en vervolgde: ‘Je handen zijn veel te mooi voor verfvlekken.’

Absoluut glad ijs, besloot ze.

In de kelder hield ze de kwasten onder de kraan en kneep de haren uit, wetend dat ze de komende dagen onder de verfvlekken zou zitten, ondanks de industriële reiniger die zij en Cormack gebruikten.

Het water dat van de kwasten af kwam, werd al helderder toen Nick naar beneden kwam lopen met de verfroller. Bij het horen van zijn voetstappen op de oude trap begon haar hart sneller te slaan. Het was schemerig hier beneden. Op de een of andere manier voelde het anders om hier alleen met hem te zijn, anders dan in de keuken. Of in de serre terwijl hij aan het werk was.

Ze deed een stap opzij om ruimte te maken.

Hij gebruikte haar bijna schone spoelwater om de verf uit de roller te drukken. ‘Die zijn wel klaar, denk ik?’

Inderdaad, ze waren schoon, zag ze met een blik op de kwasten. Ruim een minuut had ze zich staan afvragen waarom het zo prettig voelde om vlak bij Nick Davey te zijn en of een van hen een volgende stap zou wagen. Ze wist zeker dat hij de aantrekkingskracht ook voelde.

‘Hier is een lap om ze af te drogen.’ Hij hief zijn arm om een kapot T-shirt te pakken dat aan een spijker hing en draaide de kraan dicht. Zijn arm raakte die van haar.

Ze wilde het T-shirt aanpakken, maar hij liet het niet los. Toen ze eraan trok, gaf hij er een rukje aan. Verrast keek ze naar hem op.

‘Bedankt voor wat je zei over het schilderwerk.’

‘Geen dank,’ antwoordde ze. ‘Het ziet er echt goed uit. Ik snap wel waarom het zo belangrijk voor je is. Je wilt dat Ryan het mooi vindt.’

‘Ben ik zo doorzichtig?’

‘Misschien snap ik het wel zo goed omdat ik precies zo ben als het om mijn zusje gaat. Altijd bezig om het haar naar de zin te maken. Zij komt op de eerste plaats.’

‘Precies. Dat zeg ik ook altijd tegen mezelf. Met dezelfde woorden.’ Nog steeds had hij het T-shirt vast. Zonder zijn blik van haar af te wenden, droogde hij hun handen af met de zachte, versleten stof. Ten slotte gooide hij de doek in de gootsteen en bekeek hun schone, droge, roze handen. Die van hem, groot en sterk, omvatten haar kleinere, eeltige handen. ‘Veel mooier,’ zei hij zacht.

‘Nee hoor,’ stamelde ze. ‘Het zijn geen nette meisjeshanden. Er zitten altijd schaafwondjes op, en moet je die littekens zien. Ik gebruik wel crème, maar –’

‘Ze zijn ontzettend sexy,’ onderbrak hij haar.

‘Ja?’

‘Ja. Omdat ze zo echt zijn. De meest sexy meisjeshanden die ik ooit heb gezien.’ Om het te bewijzen, bracht hij ze naar zijn mond en kuste ze. Daarna vlocht hij zijn vingers door die van haar en kuste haar lippen.

Dit was de tweede keer in drie dagen dat ze elkaar omhelsden, maar dit keer werd er niet gehuild.

Hij liet hun handen zakken en streelde haar lippen met zijn mond. ‘Oké?’ vroeg hij zacht.

‘Ja,’ fluisterde ze. Het was ontzettend oké.

Meer aanmoediging had hij niet nodig. Het volgende moment trok hij haar stevig tegen zich aan en liet zijn tong tussen haar lippen glijden om haar helemaal te proeven en te voelen.

Haar mond tintelde terwijl hij haar kuste alsof de wereld morgen zou vergaan. Dit was precies zoals ze graag gekust werd. Voluit, schaamteloos.

Instinctief gleed ze met haar hand door zijn schone, zachte haar. Dit had ze een paar dagen geleden ook gedaan, met een andere reden, maar het had net zo prettig aangevoeld. Hoe kon dit gebeuren tussen twee mensen die nog niet veel meer hadden gedeeld dan een gezamenlijke klus, wat koppen koffie en gesprekken over schilderwerk?

Op de een of andere manier, dankzij tranen en schaamte, koffie en verf, had ze hem leren kennen, en het voelde goed. Zoals hij aanvoelde, smaakte, rook en haar met zijn lichaam verwarmde.

‘Maandagmorgen…’ mompelde hij tussen de kussen door, ‘…toen ik op je schouder stond uit te huilen, merkte ik al hoe prettig je aanvoelde. Dat ik je zo lastig heb gevallen met al die emoties…’

‘Maakt niet uit. Het overviel je gewoon.’

‘Je was fantastisch. Ieder ander was gillend weggelopen.’

‘Ik heb aardig wat ervaring met emoties.’

‘O ja?’

‘Familie.’

‘Waarom hebben we het hierover?’

‘We houden erover op.’

‘Mooi zo,’ antwoordde hij met zijn mond op die van haar. Hij kuste haar hard en liet zijn handen over haar rug naar haar billen glijden, haar vormen verkennend. Daarna gleden zijn handen onder haar haar, waar zijn duimen sensueel haar nek streelden.

Haar borsten werden platgedrukt tegen zijn borstkas, en ze voelde zijn groeiende opwinding ter hoogte van haar maag. Qua lengte pasten ze niet bij elkaar, maar dat maakte niet uit. Ze zorgden dat het paste doordat hij zich wat boog en zij zich uitrekte. Het klopte gewoon.

Op dat moment hoorde ze autobanden op het grind aan de zijkant van het huis, vlak naast de ramen boven de oude gootsteen. Cormack en Rob waren er met de keukenkastjes.

Nick mompelde iets onverstaanbaars in haar haar, en als het een vloek was, kon Carmen daar volledig mee instemmen. Ze wilde hier niet mee stoppen. Hoe kon ze nu stoppen? Het geluid van de auto leek echter als een mes door hun omhelzing te snijden, en ze voelde dat Nick haar begon los te laten, al bemerkte ze zijn tegenzin om op te houden met waar ze mee bezig waren. Zijn handen verplaatsten zich van haar rug naar haar heupen, en zijn mond trok een spoor van kussen van haar mond langs haar kaak naar haar nek.

Alleen dankzij de belofte die uit zijn kussen sprak, kon ze het opbrengen hem los te laten. ‘Dat moet Cormack zijn,’ zei ze ademloos.

Misschien was Cormacks timing eigenlijk wel zo goed, want plotseling drong tot haar door wat deze kus voor consequenties kon hebben. De afgelopen minuten had ze naar haar gevoel geluisterd en er niet aan gedacht hoe ze het ooit konden laten werken tussen hen. Met Ryan die voor hem op de eerste plaats kwam en Kate en haar problemen die voor haar op de eerste plaats kwamen. Wat ze op dit moment het liefst wilde, was ontheven worden van al die verantwoordelijkheid.

‘Ik denk het,’ zei hij, reagerend op haar opmerking over Cormack.

‘Ben je klaar met het schoonmaken van die verfroller? We zullen wel even bezig zijn met uitladen.’

Hij pakte haar hand en ze keken elkaar enkele ogenblikken hulpeloos aan.

‘Nick, misschien moeten we –’

‘Ga maar naar boven,’ onderbrak hij haar. ‘We kunnen nu niet praten.’

‘Ja, ik weet het.’ Haar lichaam zinderde van verlangen terwijl ze zich de trap op haastte. Vlug deed ze haar haar goed en trok haar T-shirt recht. Aan haar rode wangen en stralende ogen kon ze niets veranderen, maar als die Cormack zouden opvallen, zou hij eerder denken dat ze een lastige klant hadden dan dat ze net had staan zoenen in de kelder. Want lastige klanten kwamen vaker voor dan klanten met de zoenvaardigheid van Nick Davey.

Zou haar broer vragen stellen?

Beheers je, sprak ze zichzelf toe. Zorg dat hij niet merkt dat er iets is gebeurd.

Ze ging meteen naar de zijdeur waar Cormack en Rob zouden moeten staan. Daar was niemand, dus liep ze binnendoor naar de hal en rukte de grote, klemmende voordeur open.

Daar stond een kleine, tengere blondine met blauwe ogen en een ongeduldige trek om haar mond die verraadde dat ze het wachten beu was.

Aha. ‘Jij moet Terri zijn.’ Carmen was zich ervan bewust dat ze kortaf klonk. Dit was Nicks ex-vrouw, besefte ze, en achter haar stond een jongen met Nicks donkere haar en hetzelfde slanke maar gespierde lichaam als zijn vader. Een rugzak bungelde aan zijn schouder. Dit was Ryan. De jongen die op de eerste plaats kwam voor Nick. ‘Kom binnen,’ zei ze tegen moeder en zoon.

Terri kneep haar lippen nog steviger op elkaar terwijl ze Carmen van top tot teen opnam. ‘Nick heeft niet verteld dat hij bezoek had.’

Ze sprak het woord bezoek uit alsof ze call-girl bedoelde, of scharrel. Maar Carmen begreep de bezorgdheid van een moeder wel die een nieuwe geliefde dacht te ontdekken in het leven van de vader van haar kind. Vlug legde ze uit: ‘Ik ben geen bezoek, het enige wat ik hier doe, is de keuken verbouwen.’ Ze hoopte dat haar brandende wangen haar niet zouden verraden. ‘Ik dacht eigenlijk dat de rest van het team voor de deur stond met de nieuwe kastjes.’

Terri leek niet geïnteresseerd in nieuwe keukenkastjes en al helemaal niet in Carmen, nu de vrouw een ingehuurde klusser bleek te zijn. ‘Is hij thuis?’ Zonder op antwoord te wachten, ging ze naar binnen. ‘Nick?’ riep ze liefjes. ‘Dit is wel een beetje ongepast, vind je niet?’

Ongepast. Het beleefde woord klonk uit Terri’s mond alsof het in azijn gedrenkt was. Carmen begreep plotseling heel goed waarom Terri en Nick gescheiden waren. Ze keek naar Ryan. Wat leek de jongen ontzettend op zijn vader. Zelfs de uitdrukking op zijn gezicht: een mengeling van verwachting en behoedzaamheid. Haar hart smolt. Dit was ook voor hem een nieuw begin in de relatie met zijn vader. Niet verwonderlijk dat hij op zijn hoede was. ‘Hoi,’ zei ze opgewekt. Ze wist alles van gezinsleden die een nieuwe start moesten maken. ‘Ik ben Carmen. Wil je je rugzak niet afdoen en onder aan de trap zetten? Hij ziet er behoorlijk zwaar uit.’

Terri draaide zich naar haar om. ‘Zei je niet dat je aan de verbouwing van de keuken meewerkt?’

‘Ja, dat klopt,’ bevestigde Carmen vriendelijk. Blijkbaar was ze daarnet niet duidelijk genoeg geweest.

‘Hm.’ De blik in Terri’s ogen zei dat het al net zo ongepast was dat een bouwvakker suggereerde waar de negenjarige zoon des huizes zijn rugzak kon neerzetten als dat diezelfde bouwvakker de voordeur opendeed als er werd aangebeld.

Nick kwam de hal in. ‘We dachten dat jullie de keukenkastjes waren,’ zei hij tegen Terri.

‘Ik had toch gezegd dat we er om zes uur zouden zijn?’

Hij keek op zijn horloge. ‘Het is nu kwart over zes en zo laat zouden Cormack en Rob komen met de kastjes.’

Carmen hoorde een auto buiten. ‘Daar zijn ze.’ Ze ging naar buiten en zag dat Terri’s auto de oprit blokkeerde. Het was wel zo handig als de vrachtwagen kon worden uitgeladen bij de zijdeur.

Ze ging terug naar binnen en zei: ‘Eh, Terri, tenzij je nu meteen verder gaat, moet ik je vragen of je je auto even weg wilt zetten.’

Ongeduldig stak Terri haar hand uit met daarin haar autosleutels. ‘Heb je ooit in een BMW gereden?’ Op haar gezicht was te lezen dat ze het betwijfelde, maar zonder op antwoord te wachten, draaide ze zich alweer om.

Carmen pakte de sleutels aan en dacht sarcastisch: natuurlijk, ik doe niet anders. Schakelbak en automaat, BMW’s in alle kleuren van de regenboog.

Het was nu officieel. Ze mocht Nicks ex niet.

De verleiding om te antwoorden dat ze ook erg handig was met de Mercedes en de Lamborghini was groot, maar ze wist zich in te houden.

Terri leek haar valse gedachten echter te hebben gelezen, want terwijl Carmen naar buiten liep om de auto te verplaatsen, hoorde ze haar zeggen: ‘Ik vind het echt niet gepast dat je werklui over de vloer hebt als Ryan hier is.’

‘Het is vrijdagmiddag kwart over zes. Ze zijn zo weg.’

Buiten gebaarde Carmen naar Cormack en Rob dat ze de auto ging verplaatsen. Ze reed achteruit, langs de brievenbus en zette toen met een scherpe bocht de BMW op het ongemaaide gras voor het huis.

Cormack en Rob reden de vrachtwagen om het huis en begonnen de kastjes uit te laden, die ze vervolgens naar de eetkamer droegen. Hoewel Cormack nog medicijnen moest slikken, was hij veel beter dan in het begin van de week.

Binnen waren Terri en Nick nog steeds in gesprek. Carmen hoorde Terri zeggen: ‘Ga maar naar boven, Ryan, liefje.’ Zodra de jongen verdwenen was, wendde ze zich op geheel andere toon tot Nick. ‘Deze omgangsregeling kan meteen veranderd worden als het niet werkt, Nick. Ik hoop dat je daarvan doordrongen bent.’

‘Jazeker, en dat geldt voor beide kanten.’

‘Wat bedoel je daar in vredesnaam mee?’

‘Niks. Laat maar.’

‘Nee, ik eis een uitleg van je!’

‘Laat ik het zo zeggen: als jij naakte moddergevechten gaat organiseren in je tuinhuisje, zou ik kans maken op volledige voogdij.’

‘Dat is belachelijk! Een zeer ongepaste opmerking.’

‘Nee, het is een grap. Ik probeer het een beetje luchtig te houden. Terri, ik denk echt niet dat de aanwezigheid van werklui die hier op vrijdagmiddag even wat keukenkastjes uitladen onze zoon zal traumatiseren.’

‘Nee, maar het zorgt dat je geen tijd voor hem hebt.’

‘Dat is precies waar jij sinds de scheiding drie jaar geleden voor hebt gezorgd. Dat ik geen tijd met hem kan doorbrengen. Dus gebruik dat niet als argument.’

Carmen wilde net de nieuwe, roestvrijstalen gootsteen uit de vrachtwagen halen toen haar mobiele telefoon ging. Kate. Ze liep door naar de voorkant van het huis en ging op het bordes zitten. Zo opgewekt mogelijk zei ze: ‘Ha, Katie!’

‘Ik ben net thuis en er is niks te eten dus –’

‘Heb je mijn berichtje niet gehoord?’ viel ze haar zus in de rede. ‘Ik kom zo naar huis, en er is verse pasta. Met die romige saus die je zo lekker vindt.’

‘Daar ga ik niet op wachten. Ik ga uit. Courtney haalt me zo op. Nou ja, haar vriendje.’

‘Haalt de vriend van Courtney je op? En waar gaan jullie naartoe?’

‘Uit.’

‘Wat zijn de plannen dan?’

‘We gaan gewoon uit, Carmen!’

‘Wacht op mij, oké? Ik ben er binnen tien minuten.’ Het zou zeker twintig minuten duren, maar als ze dat eerlijk zei, kon ze er zeker van zijn dat Kate niet eens zou overwegen om op haar te wachten. Aan de andere kant: als ze haar zusje niet de waarheid vertelde, waar was ze dan mee bezig? ‘Nou ja, het duurt misschien iets meer dan tien minuten voor ik thuis ben. Maar ik wil graag samen met jou eten.’ Dat was in elk geval de waarheid. En ik wil niet dat je uitgaat en alcohol drinkt op een lege maag, dacht ze. Het duurt nog twee jaar en tien maanden voor je officieel alcohol mag drinken! Dat was ook eerlijk, maar het zou averechts werken om dit hardop te zeggen. Dus slikte ze haar opmerking in.

‘Ik heb een hekel aan koken,’ zeurde Kate. ‘Jij bent er niet, het huis is koud en nou moet ik nog eten maken ook. Ik heb de hele dag hamburgers lopen serveren.’ Kate was enkele maanden geleden met haar opleiding gestopt en werkte nu bijna fulltime in het plaatselijke fastfoodrestaurant. Ze moest het hebben van de fooien. ‘Ik stink ernaar. Als ik niet binnen dertig seconden onder de douche sta, moet ik overgeven. En ik blijf niet thuis om met jou te eten. Ik ga uit. Je wilt me alleen tegenhouden omdat je Courtneys vriend niet mag.’

‘Dat is niet waar!’ Ze hoorde voetstappen achter zich.

‘Pardon, mag ik even?’ zei Terri snibbig.

Carmen schoof een stukje opzij zodat Terri er langs kon. ‘Kate, waarom maak je het zo ingewikkeld terwijl het zo eenvoudig is? Laten we even samen eten voordat je uitgaat, goed? Ik houd van je.’ Ze zag dat Terri zich omdraaide op de oprit en haar nog een afkeurende blik toewierp. Blijkbaar was dit telefoongesprek ook niet gepast. Vanwege de emotionele toon? Omdat ze op het bordes zat? Of hield ze haar telefoon misschien tegen een ongepast oor?

‘Luister,’ zei ze tegen haar zus terwijl de BMW wegreed, ‘ik vertrek over drie minuten, ik zal de pasta koken en ik zal mijn tien-minuten-tiramisu als toetje maken.’ Beschaamd sloot ze haar ogen. Wat zeiden de opvoeddeskundigen over omkoperij? En dan hadden ze het meestal over tweejarigen. ‘En als je er niet bent als ik thuiskom, houd ik toch van je.’