Hoofdstuk 6

 

 

 

‘Deze?’ vroeg Ryan.

‘Wat jij wilt, knul.’ Het was halfvier op een maandagmiddag, en ze waren in het plaatselijke asiel. Nick voelde zich uitstekend. Gul, ontspannen en verzoend met de wereld, zoals een man zich voelt nadat hij een half weekend in bed heeft gelegen met een fantastische vrouw.

Het halve weekend in bed en de rest van de tijd samen makkelijk eten, een plan maken voor de tuin, sport kijken op tv, samen douchen en naar de doe-het-zelfwinkel. Hij had nooit gedacht dat samen verf uitkiezen en planten kopen zo’n leuke date kon zijn. Gewoon samen dingen doen, geen dubbele agenda, geen familieproblemen. Ja, het was goed zo.

‘Ik wil deze,’ zei Ryan.

Verbaasd over het snelle besluit vroeg Nick: ‘Waarom?’

‘Omdat die ons leuk vindt,’ verklaarde Ryan. ‘Het is een mensenkat. Die rode ligt te slapen en die andere twee zijn bezig met elkaar. Deze kijkt zo nieuwsgierig naar ons.’

Het negen weken oude zwart met witte katje leek inderdaad zeer geïnteresseerd in Ryan en Nick. Hij zat vooraan in de kooi en snuffelde uitgebreid aan hun uitgestoken vingers.

‘Ik vind zijn tekening ook mooi,’ zei Nick. ‘Het is net een smoking, met die witte bef.’ Daar moest Ryan om lachen.

‘Volgens mij zijn we eruit,’ zei Nick tegen de medewerkster van het asiel, die hij vanmorgen ook al aan de telefoon had gehad. ‘Kittens zijn zo weg,’ had ze hem gewaarschuwd. ‘Ik heb er vier, dus wacht niet te lang.’

Daarom had hij Ryan meteen uit school meegenomen naar het asiel, compleet met de rugzak vol spullen die hij nodig had bij zijn vader thuis tot donderdag.

Nick pakte zijn creditcard om te betalen, maar plotseling voelde hij dat Ryan aan zijn arm trok.

‘Is dit het enige huisdier dat ik krijg?’

‘Hoezo? Wil je er twee?’ Hij gaf de vrouw zijn pasje.

‘Nee.’ Ryan aarzelde. ‘Maar ik denk dat ik misschien toch wel liever die pony wil.’

‘Welke pony?’ Verbaasd keek hij zijn zoon aan. Toen wendde hij zich tot de asielmedewerkster en zei: ‘Wacht even, alstublieft, er komt iets tussendoor.’

Een ander gezin kwam binnen, een moeder met twee blonde dochtertjes van ongeveer zeven en vijf jaar. ‘Waar zijn de katjes?’ vroeg de jongste. ‘Ik wil een zwarte!’

Het zwart met witte katje waar Ryan zijn zinnen op had gezet, leek daar het meest op, besefte Nick. Hij trok zijn zoon mee, op zoek naar wat privacy.

‘Ik weet niet of ik het wel echt wil,’ stamelde Ryan. ‘Ik heb met Jay op internet gekeken naar pony’s. Alleen geloof ik dat ik de Davey-manier toch prettiger vind.’

‘Proberen ze je nu om te kopen met een pony?’ flapte Nick eruit. ‘Allemachtig, ik dacht dat je een púppy zou krijgen als je goede cijfers haalde.’

‘De pony is niet voor goede cijfers,’ bekende Ryan.

‘Waar dan voor, knul?’

‘Om een Kruger te worden.’

‘Wat?’ Hij begreep er niets van. In de aangrenzende ruimte hoorde hij een van de meisjes zeggen: ‘Ik vind die langharige leuk, maar die zwart met witte ook.’

‘Om een Kruger te worden in plaats van een Davey,’ legde Ryan uit. ‘Als ik Ryan Kruger ga heten.’

Nicks nekharen gingen overeind staan. ‘Willen je moeder en Jay dat je je achternaam laat veranderen?’

‘Het heeft iets te maken met Harvard. Als ik Jays naam gebruik, heb ik meer kans dat ik word toegelaten.’

‘Dus als ik het samenvat,’ zei Nick voorzichtig, ‘hebben mam en Jay je verteld dat je een pony krijgt als je je achternaam verandert in Kruger en zo meer kans maakt om te worden toegelaten tot Jays oude school?’

‘Ze zeiden dat ik het zelf moest beslissen.’

Nick was laaiend. ‘Vergeet die kat,’ zei hij fel. ‘Je krijgt een pony van míj! Dan is het meteen klaar.’

‘Mam zegt dat een pony voor jou budgettair niet haalbaar is. Dat betekent dat je het niet kunt betalen,’ legde hij uit. ‘Want een pony is duur. Je hebt stallingskosten, het beslaan, de voeding en de rekeningen van de veearts. Ik heb gezegd dat jij genoeg geld hebt, omdat politiewerk heel belangrijk is, maar mam zei…’ Ryan zweeg.

‘Zei wat?’ Nick besefte dat zijn zoon van zijn moeder iets anders te horen had gekregen. Waarschijnlijk dat het een uitzichtloze carrière was voor mensen met meer spieren dan hersenen. Dat had hij zelf vaak genoeg van Terri te horen gekregen. Hij had echter niet gedacht dat ze het ook tegen hun zoon zou zeggen. Wat had ze hem nog meer ingefluisterd? En hoe durfden zij en Jay een negenjarige zo’n besluit te laten nemen zonder overleg met de man wiens naam hij al sinds zijn geboorte droeg?

In de ruimte naast hen hoorde hij de moeder van de meisjes zeggen: ‘Het duurt misschien nog wel heel lang voor ze een gitzwarte hebben, dus laten we gewoon een van deze uitkiezen. Ze zijn toch allemaal schattig?’

Hij hervond zichzelf en zei: ‘Laten we nu gewoon een katje meenemen. Als jij nog steeds die Smoking-kat wilt, kunnen we beter aan die meisjes gaan vertellen dat hij vergeven is. Anders zijn ze straks teleurgesteld.’ Met zijn creditcard nog op de balie had hij recht op het katje, vond hij, maar hij wist niet zeker of een vijfjarig meisje er ook zo over zou denken.

‘Heet het katje echt Smoking?’

‘Als we hem mee naar huis nemen, kunnen we hem noemen zoals we zelf willen.’ De achternaamkwestie ging hij voorlopig uit zijn hoofd zetten, besloot hij. Hij had al te veel van zijn ware gevoelens over dit onderwerp laten zien en dat was niet netjes. Even vroeg hij zich af waarom hij zo graag netjes wilde zijn als het om Terri ging, die immers… Maar hij wist precies waarom. Omdat ze de moeder van zijn zoon was. En hij was niet van plan om naar haar niveau af te dalen.

‘Die langharige is zo zacht,’ jubelde het oudste meisje. ‘Die willen we.’

Opgelucht dat hij niet hoefde te vechten om Smoking rekende Nick af. Thuis lieten ze het katje het zachte mandje zien waarin hij mocht slapen en gaven ze hem vis op een schoteltje. Het diertje leek tevreden in het half verbouwde huis. Net als zijn kleine baasje.

Dat gold niet voor Nick. Hij had behoefte om zijn gal te spuwen, bij voorkeur bij iemand die niet Terri’s kant zou kiezen, die hem niet zou bedelven onder goed advies en zich niet ongemakkelijk zou voelen bij zoveel emotie.

Zijn vrienden, collega’s, ouders en zusters kwamen dus niet in aanmerking. Carmen O’Brien wel.

Ongeveer twintig procent van zijn woede ebde al weg bij de gedachte aan haar. Nog eens tien procent verdween zodra hij de telefoon pakte. Het kwam echter allemaal terug toen Cormack O’Brien opnam en hem vertelde: ‘Ze is met Kate naar de film en daarna gaan ze ergens eten.’

Al was dat goed nieuws voor de harmonie in Huize O’Brien, hem persoonlijk kwam het slecht uit. En het zou vaker gebeuren, besefte hij, dat familiebelangen en die van hem tegengesteld waren.

‘Kan ik je misschien ergens mee helpen?’ vroeg Cormack. Eind vorige week had hij zijn werk aan de keuken afgerond, en Carmen zou woensdag een paar uur besteden aan de afwerking. Het toilet beneden was gestript en het wachten was op de bestelde tegels en dergelijke, die over een paar weken zouden arriveren.

Nick besefte dat Carmen en hij binnenkort privé moesten afspreken, anders zouden ze elkaar niet meer zien. ‘Nee,’ zei hij vlug tegen Cormack. ‘Geen probleem.’

‘Ze zijn pas een halfuur geleden vertrokken, dus ze zitten vast nog niet in de bioscoop. Wil je haar mobiele nummer? Misschien staat haar telefoon nog aan.’

Dat was niet het geval. Nick kon geen kant op met zijn frustraties. Het kon weleens een lange avond worden.

Hij dwong zichzelf een avondmaaltijd in elkaar te draaien met pasta en een salade in de nieuwe, ruime keuken. Na het eten keken ze tv, en om kwart over acht bracht hij zijn zoon naar bed.

Ryan had gevraagd of Smoking, de naam was gebleven, bij hem op de kamer mocht slapen. Nick zag dat het mandje zelfs op zijn kussen stond, maar hij kon het niet over zijn hart verkrijgen er iets van te zeggen.

Toen hij een halfuurtje later even bij ze ging kijken, waren de jongen en het katje in dromenland. Het puntje van Smokings staart lag op Ryans wang, die glimlachte in zijn slaap. Ze zagen er allebei zo onschuldig uit. Hij moest voorkomen dat ze verstrikt raakten in het conflict dat hij met Terri had.

‘Een nieuwe golf woede overspoelde hem. Zijn ogen begonnen te prikken, en plotseling overviel de herinnering aan de schietpartij hem weer. Het kind dat haar moeder kwijt was. De zinloosheid van haar dood. Maar dit keer was Carmen er niet om hem te troosten.

In plaats daarvan ging hij achter zijn computer zitten. Jay Kruger had miljoenen verdiend op de aandelenmarkt. De man kon tientallen raspaarden kopen zonder een deuk in zijn bankrekening. Hoe durfde hij een negenjarige zo te manipuleren met een pony? ‘Als Jay geld kan verdienen met aandelen, kan ik het ook,’ mompelde hij. Hij had nog een paar duizend dollar over uit de erfenis van zijn oom. Hij kon nu meteen een rekening openen om te handelen in aandelen. Terwijl hij de aanwijzingen volgde, hield hij zich doof voor het stemmetje in zijn achterhoofd dat hem waarschuwde voor de risico’s. Dit was een positieve stap, hield hij zichzelf voor.

 

‘Wát heb je gedaan?’ vroeg Carmen.

Het was donderdagavond, en ze zaten in een Italiaans familierestaurantje, niet ver van haar huis. Dampende borden met lasagne en een caesarsalade stonden op tafel.

‘Ik heb online een aandelenrekening geopend.’

‘Waar is dat goed voor?’

‘Jij maakt van je hart ook geen moordkuil, hè?’

‘Dat vind je toch juist zo leuk aan mij?’ Met een verontschuldigende glimlach streelde ze zijn hand.

Hij sprak haar niet tegen. Het was inderdaad een van de dingen die hij leuk vond aan haar. Die hij nodig had. Net als haar donkere ogen die vol aandacht naar hem keken en haar vrouwelijke rondingen in dat strakke, zwarte topje. ‘Ik was gewoon zo kwaad,’ legde hij uit.

‘Maar denk je dat je winst kunt maken in die handel? Ik weet zeker dat ik er niets van zou snappen.’

‘Ik vind het nu al dodelijk saai, dus als dat een indicatie is…’

‘Ja, en niet zo’n positieve,’ vond ze.

Haar bezorgdheid deed hem goed. ‘Ik ben niet gek, Carmen. Ik zie dat ze mijn zoon beetje bij beetje van mij losweken door denigrerend over mij en mijn werk te praten. Ik moet toch iets doen om dat tegen te houden?’

‘Knok dan voor hem op je eigen manier, niet op die van hen. En vertrouw op Ryans beoordelingsvermogen.’

‘Wat zou je zeggen als ik je dat advies gaf over Kate?’

Ze zuchtte. ‘Dat het niet zo simpel ligt.’

Nick zweeg. Hij had geen zin om verder te praten over aandelen en zijn angst om Ryan kwijt te raken. Daarom vroeg hij: ‘Hoe was het maandagavond met Kate?’

‘Het begon goed. We hebben gelachen bij de film, en het eten was gezellig. Maar toen we thuiskwamen, was er een berichtje van Courtney of Kate meeging om ergens iets te drinken. Toen ik haar eraan herinnerde dat ze de volgende dag vroeg moest werken, vond ze me weer te streng. Ik zou haar het liefst opsluiten en pas vrijlaten als ze volwassen is. Ze is pas over drie jaar meerderjarig! Het valt inderdaad niet mee om het los te laten en haar te vertrouwen. Je wilt toch wat dóen. Heeft Ryan trouwens al ja gezegd tegen de pony en de naamswijziging?’

‘Hij denkt erover na. Pony’s vindt hij fantastisch, hij heeft ook al rijles. Ik merk dat het een moeilijke beslissing voor hem is.’

‘Sommige kinderen zouden meteen hebben ingestemd.’

‘Denk je?’

‘Het is een prima joch, Nick. Je hebt hem goed opgevoed.’

‘Wil je hem ontmoeten dit weekend?’

‘Je bedoelt: als ik hem niet wil zien, zie ik jou ook niet?’

Hij knikte en keek haar aan. Ze wisten allebei wat hij vroeg. Haar antwoord was bepalend voor hun relatie.

‘Ik wil jullie graag zien, Nick,’ zei ze zacht, vechtend tegen de lichte paniek die de kop opstak bij de gedachte aan de verplichting die ze zojuist was aangegaan.

 

Ryan moest maandag een boekverslag inleveren, maar hij was het boek vergeten. En hij was pas halverwege.

‘Waar ligt het?’ vroeg Nick. ‘Op school?’

‘Thuis,’ antwoordde Ryan, waarna hij zichzelf snel verbeterde: ‘Mijn andere thuis, bij mam en Jay.’

‘Moet je nog veel? Kun je het uitlezen als je zondagavond weer daar bent?’

‘Ik moet nog tweehonderd bladzijden.’

‘Tweehonderd? Waarom heb je zo’n dik boek gekozen?’

‘Het is een Harry Potter, die zijn altijd dik. Maar dat maakt niet uit, je wilt toch doorlezen, want ze zijn superspannend.’

‘Is het heel erg als je het een paar dagen later inlevert? Als je tegen je leraar zegt dat het boek nog bij je moeder lag terwijl je bij je vader was?’ Dat moest toch vaker voorkomen in deze tijd van ingewikkelde omgangsregelingen?

‘Misschien kan dat wel.’

Nick hoorde aan Ryans stem dat zijn zoon deze opdracht graag goed wilde doen. Uitzonderlijk, want huiswerk was over het algemeen niet zijn hobby. Reden genoeg om hem te helpen, ook als dat betekende dat hij Terri moest bellen terwijl Carmen elk moment kon arriveren.

Het zou geen lang bezoek worden, alleen de middag en het begin van de avond. Ze zou vertrekken voordat Ryan, en zijn kat, naar bed gingen. Ze hadden afgesproken dat ze niet bleef slapen als Ryan er was. Voorlopig. Tot ze wisten hoe serieus dit allemaal was. Om de boel niet te compliceren.

Terri’s reactie op zijn telefoontje maakte alles juist wel ingewikkeld. ‘Ik moet vanmiddag toch nog wat boodschappen doen, ik breng het boek wel even langs.’

‘Hoe laat? Ongeveer?’

‘Moet ik dat precies doorgeven? Ik kom toch geen bedrijfsgeheim afleveren? Mocht je er niet zijn, dan kan ik het best bij de achterdeur neerleggen zonder gevaar dat het wordt gestolen.’

Nick slikte zijn irritatie in. ‘Prima, leg maar bij de achterdeur,’ zei hij op neutrale toon. ‘Ik weet nog niet wat we gaan doen vanmiddag.’

‘Het zou geen kwaad kunnen als je eens van tevoren iets plande. Iets cultureels of een wandeling, in plaats van voor de tv hangen.’

Een kind kan zich ook prima vermaken in een royale achtertuin, dacht hij. En wie zegt dat hij hier veel tv kijkt? Hij zweeg echter.

 

Carmen bracht de lunch mee. Knapperig brood, verse vleeswaren en salades, koud vruchtensap, een mini-fles champagne en kleine vruchtengebakjes als dessert. Alles wat ze nodig hadden voor een picknick voor drie personen in de achtertuin op deze prachtige meidag. Smoking zou voor het eerst naar buiten mogen, en dan konden ze het katje goed in de gaten houden.

Nick verwelkomde haar met de telefoon in zijn hand. Blijkbaar was hij klaar met zijn gesprek, want hij zei er niets over. In plaats daarvan trok hij haar naar zich toe voor een klapzoen. Daarna keek hij haar aan met een blik die haar vertelde dat hij net zo’n zin had in de picknick als zij.

Wie had ooit gedacht dat ze zich nog eens zou verheugen op een picknick in een rommelige achtertuin in het gezelschap van een negenjarige jongen en een jong katje? Maar de gedachte eraan alleen al zorgde dat het bloed door haar aderen zong.

‘Wat heb je meegebracht?’ vroeg Nick met een blik op de tassen met eten die ze op de grond had gezet.

‘Ik zet het buiten op het kleed, dan zul je het zien.’

‘We hebben geen kleed nodig. Ik heb vanmorgen bij een garageverkoop wat tweedehands tuinmeubilair gekocht. Het moet wel opgeschuurd en gelakt worden, maar ik heb het al schoongemaakt en het ziet er prima uit.’

Plagerig streelde ze zijn wang. ‘Misschien heb ik toch liever een kleed.’

‘Echt?’

‘Kunnen we lekker gaan liggen als we slaperig worden van de champagne, terwijl Ryan speelt met Smoking. Misschien leg ik dan wel mijn hoofd op je schouder.’

‘Mmm, je hebt champagne meegebracht?’

‘Een half flesje maar. Ik voelde me… bruisend.’

Zacht kuste hij haar lippen. ‘Ik ben dol op bruisend.’

‘Zeker weten. En Kate is bijna gezellig de afgelopen dagen. Heb ik je overtuigd over dat kleed?’

‘Jazeker.’

Ryan had trek. Carmen stalde het eten uit, en ze aten gedrieën zonder veel te zeggen.

Uiteraard was Ryan het eerst klaar. ‘Mag ik Smoking nu naar buiten laten?’ vroeg hij aan zijn vader.

‘Ja, maar je weet wat we hebben afgesproken: je houdt hem goed in de gaten. Hij is pas tien weken oud.’

‘Doe ik. Hij durft binnen al overal naartoe, hij is niet bang meer.’ Ryan verdween in het huis.

Nick maakte van de gelegenheid gebruik om zich naar Carmen toe te buigen en de champagne van haar lippen te kussen. ‘Je hebt gelijk,’ zei hij. ‘We hebben allebei maar één glas op en toch word ik slaperig zo in de zon.’

‘Te slaperig om mij te kussen?’

‘Daar ben ik nooit te slaperig voor.’

Ryan kwam naar buiten. Voorzichtig zette hij Smoking op het gras, waar het katje begon rond te snuffelen. De jongen schaterde toen het dier een neerdwarrelend blaadje besprong. Na een minuut of tien was het tijd voor een nieuwe uitdaging. ‘Mag ik hem de rest van de tuin laten zien?’ vroeg hij.

‘Natuurlijk. Als je hem maar in het oog houdt.’

‘Ik let goed op,’ beloofde Ryan. Jongen en kat verdwenen om de hoek van het huis.

‘Mijn geheime plan werkt,’ zei Nick tevreden. ‘Ik kus je liever zonder publiek. Katjes zijn zulke voyeurs.’

Hun privacy duurde niet lang, want Carmen herkende het geluid van Terri’s auto. Had Nicks ex-vrouw een ingebouwde radar voor hun intieme momenten?

Grommend kwam Nick overeind. ‘Terri zou vanmiddag Ryans boekverslag afgeven dat hij heeft laten liggen.’ Hij haastte zich naar haar toe alsof hij onbewust wilde voorkomen dat zijn ex zou zien dat hij gezelschap had.

Te laat. Terri was uit haar auto gestapt en liep over het gras naar hen toe. Over de schouder van haar ex zag ze op een kleed tussen de veelzeggende resten van een picknick de vrouw liggen die zijn keuken had verbouwd. ‘Waar is onze zoon?’ vroeg ze stijfjes.

‘Die speelt naast het huis met Smoking.’ Hij bedacht te laat dat hij dit beter niet had kunnen zeggen.

Het maakte echter niet uit, want Terri wist al van het katje. ‘O ja,’ zei ze, ‘Smoking. Ik hoor de hele week al niets anders dan verhalen over dat verdraaide beest.’

Carmen begon de picknickspullen op te ruimen. Ze vond het vervelend voor Nick en Ryan dat ze hierbij betrokken werd. Als ze onopvallend had kunnen verdwijnen, had ze dat gedaan. Want hoewel Terri haar stemgeluid had getemperd, kon ze tot haar spijt alles verstaan.

‘Die kat is bedoeld om zijn beslissing over de pony te beïnvloeden, nietwaar?’

‘Nee, hij heeft een kat gekregen omdat ik vind dat hij geen hond moet hoeven verdíenen. Ik wist niks over die pony toen we de kat gingen halen. Die pony is een rotstreek, Terri. Echt onder de gordel.’

‘Ik begrijp niet wat je bedoelt.’ Ze bloosde.

‘Heeft Ryan het verkeerd begrepen? Het klonk toch als een duidelijke afspraak. Als hij voortaan Ryan Kruger heet in plaats van Ryan Davey, krijgt hij een pony.’

‘Zo simpel ligt het niet, verdorie! En misschien kun jij me vertellen waarom jouw keukenklusser daar –’

‘Mijn keukenklusser heet Carmen. Ze is mijn vriendin. En ik geloof niet dat levenslange onthouding een voorwaarde was voor de omgangsregeling. Leg me nu alsjeblieft uit wat er zo ingewikkeld is.’

‘Het is… Ach, jij snapt toch niet hoe dat werkt.’

‘Omdat ik niet zo’n chique opleiding heb gevolgd?’

Terri sloot haar ogen. ‘We willen dat Ryan wordt toegelaten op de juiste school.’

‘Jij en ik hebben ook niet op zo’n school gezeten.’

‘Precies. En moet je jezelf nu eens zien.’

‘Moet je mij zien? Ik knap een fantastisch huis op, ik heb werk waar ik trots op ben en ik heb veel tijd voor Ryan. Ik ben gelukkig, Terri.’

‘Je kunt maar net de touwtjes aan elkaar knopen en je onthoudt onze zoon een betere toekomst met je trots.’

‘Natuurlijk ben ik trots op mijn leven. Het is prettig en fatsoenlijk. Ik hoef geen roem en rijkdom.’

‘Ik wil een beter leven voor hem. Hem de kans geven om echt iemand te zijn. Om invloed te hebben. Succes.’

‘Terwijl ik hem normen en waarden wil bijbrengen. En daar hoort familie-eer bij. Het verbaast me trouwens, Terri, dat je de naam Davey zo lang hebt gedragen als je je er zo voor schaamt.’

‘Ik was jong en naïef. Net als jij.’

‘Naïef? Jij? Je hebt anders wel verdacht snel een rijke manager aan de haak geslagen.’

Terri snoof. ‘Jij en ik waren al uit elkaar toen ik iets met Jay kreeg.’

‘O ja, wel een hele week. Denk je dat jou niets te verwijten valt omdat je technisch gesproken geen overspel hebt gespeeld? Nou, ik niet.’

‘Laten we hiermee ophouden.’

‘Goed idee.’

‘En wat betreft die naamswijziging: Jay en ik laten die beslissing volledig aan Ryan over. Zonder enige druk.’

En die pony als beloning dan, dacht Carmen. Tot haar opluchting slikte Nick zijn woede in. Hij moest zich niet verlagen tot Terri’s niveau.

Geef Ryans huiswerk aan zijn vader en verdwijn, wilde ze roepen. Dit is zíjn weekend! Ze zag dat Terri zich omdraaide om naar haar auto te lopen.

‘Pap! Páp! Smoking, niet doen!’

Alle drie hoorden ze de paniek in Ryans stem. Carmen sprong overeind, Terri draaide zich om en Nick sprintte in zijn richting.

‘Smoking, niet doen!’ gilde Ryan. ‘Kom terug! Zo kan ik je niet meer pakken.’

Terri hapte naar adem. ‘Lieve hemel, wat is er gebeurd?’ Wankelend op haar hoge hakken rende ze achter Nick aan. ‘Nick, als hem iets…’ De rest van haar zin bleef dreigend in de lucht hangen.