Hoofdstuk 1

Nick was halverwege het trage proces van zich aankleden toen hij zijn mobiele telefoon hoorde. Het toestel lag beneden op de koffietafel. Blootsvoets en met zijn T-shirt nog in zijn hand rende hij vloekend de trap af. Hij maakte de draai halverwege te ruw en botste met zijn schouder tegen de muur, zodat hij hardhandig werd herinnerd aan de wond in zijn linkerzij.

Dubbelgeklapt van de pijn nam hij met zijn vrije hand de telefoon op. Terri. Hij verwachtte haar telefoontje al. Hij had eraan gedacht toen hij vannacht wakker had gelegen en de slaap niet meer kon vatten.

‘Sorry, heb ik je wakker gebeld?’ koerde ze.

Hij hoorde de verhulde afkeuring in haar stem. Het was maandagochtend half acht. Terri’s níeuwe echtgenoot stond elke dag om zes uur op, ging een uur naar de sportschool, werkte een krachtontbijt naar binnen en kreeg het toch voor elkaar om nog voor de lunch een paar miljoen te verdienen.

‘Net onder de douche vandaan,’ zei hij. Hij kon er toch niets aan veranderen hoe zijn ex-vrouw over hem dacht. En wat zij dacht was meer dan duidelijk geworden tijdens de afwikkeling van hun echtscheiding.

Het enige wat er nog toe deed in hun verhouding, was Ryan. Ontzettend veel. Ryan kwam op de eerste plaats.

Nick ademde voorzichtig in en uit en ijsbeerde over de oude, hardhouten vloer in de hoop dat de pijn zou afnemen. Het voelde alsof door zijn botsing met de muur de hechtingen hadden losgelaten. Hopelijk was aan zijn stem niet te horen dat hij pijn leed.

Terri wist dat hij net uit het ziekenhuis was, maar hij had het verslag van de gebeurtenissen voor haar wat afgezwakt. Wat haar betreft waren politieagenten met sterke verhalen geen helden, wist hij. Ze haalden het in elk geval niet bij Wall Street-piraten met een dikke bankrekening.

Zo was ze niet geweest toen ze op hun twintigste trouwden, veertien jaar geleden. Maar nu ze had besloten dat ze niet meer van hem hield, leek dat een vrijbrief te zijn om het spel zo vuil mogelijk te spelen.

‘Hebben Jay en jij vergaderd?’ informeerde hij.

‘Familieberaad,’ corrigeerde Terri hem snel.

Alsof dat iets uitmaakte. In Nicks ogen benaderde Jay Kruger zijn nieuwe gezin als een bedrijfsovername, compleet met vergaderingen, agenda’s en powerpointpresentaties. Al zag Terri dat heel anders.

Hij wachtte, niet van plan te laten merken hoe graag hij wilde weten wat de uitkomst van hun gesprek was.

‘Ja, dat hebben we gehad…’ Ze liet haar stem wegsterven om de spanning op te voeren.

Nick klemde zijn kaken op elkaar. Hij kende haar trucje. Ze wilde niets liever dan dat hij erom smeekte. ‘Voor de draad ermee, Terri,’ snauwde hij.

‘Ik geloof niet dat ik het prettig vind, zoals jij erover praat, Nick. Dit is geen spelletje.’

‘Dat weet ik.’

‘We hebben het hier over ongelofelijk serieuze zaken.’

‘Van dat feit ben ik doordrongen. Vertel maar wat jij en Jay hebben besloten.’

‘Aan die agressieve toon heb ik toch zo’n hekel. Ik vraag me echt af of we wel de juiste beslissing hebben genomen…’

Nicks hart maakte een sprongetje. De juiste beslissing? ‘Vertel me alsjeblieft gewoon wat je te zeggen hebt en houd me niet aan het lijntje.’ Daar dan, nu had ze hem toch zo ver dat hij bedelde om informatie.

‘Dat doe ik zo, maar ik wil dat je weet hoe we tot ons besluit zijn gekomen. Dit was geen eenvoudige beslissing, Nick.’ Enkele minuten lang wijdde ze uit over het proces van besluitvorming, haar gevoelens en haar prioriteiten. ‘Wij vinden het belangrijkste in deze kwestie, het állerbelangrijkste,’ mocht hij daar nog aan twijfelen, ‘Ryans welbevinden.’

Het ergerde Nick dat ze net deed alsof ze hier een geheel nieuw inzicht presenteerde. In werkelijkheid was dit precies de mening die hij zelf al drie jaar was toegedaan en waar nooit naar werd geluisterd. Hij had te maken gehad met manipulaties en regelrechte leugens. Pas zes maanden geleden had hij als laatste redmiddel gedreigd met een rechtszaak.

‘Wij vinden dat het niet in Ryans belang is om hem te laten getuigen in de rechtszaal.’

Neeeeee, dacht Nick zuur, werkelijk? Was dat niet in Ryans belang? Wat een inlevingsvermogen! Hij hoorde een autoportier dichtklappen en moest zich concentreren om zijn ex te verstaan.

‘En ook Jay wil jouw wens inwilligen om betrokken te blijven bij Ryans leven,’ besloot Terri.

Las ze dit soms voor uit een slecht filmscript? ‘Oké,’ zei Nick behoedzaam, in afwachting van de adder onder het gras. De pijn in zijn linkerzij begon iets af te nemen.

‘Daarom hebben we besloten je te geven wat je wilt.’

Hij geloofde zijn oren niet. Hem geven wat hij wilde? Zomaar?

‘Ryan mag om het andere weekend bij jou zijn,’ zei Terri. ‘Van vrijdagmiddag tot zondagavond. En drie weekdagen, maandag tot en met woensdag, om de andere week.’

Daar was de adder onder het gras. Vijf dagen per veertien dagen, opgesplitst in twee porties. Nick had gevraagd om zeven dagen achter elkaar, zodat Ryan minder vaak zijn pyjama en huiswerk hoefde in te pakken. Hoe dan ook was dit aanbod meer dan hij had verwacht, dus hij zou maar niet aandringen op zeven opeenvolgende dagen.

Eindelijk zou hij zijn negenjarige zoon weer op een normale manier kunnen zien. Hij had serieus gedacht dat Terri zou vasthouden aan de irritante bezoekregeling van een weekend per maand, tenzij hij haar voor de rechter sleepte. Hij had de zaak tussen hen niet op de spits willen drijven vanwege hun zoon. Dus dit was echt ontzettend goed nieuws.

Plotseling voelde hij zijn knieën slap worden. De combinatie van doorwaakte uren en nachtmerries, de kloppende pijn in zijn zij en nu dit bericht van Terri, eisten hun tol. Zijn ogen begonnen te prikken.

Zijn begeleidster op het bureau had al gezegd dat hij op zeker moment zou breken. Volgens haar kropte hij zijn emoties op, en die moesten er een keer uit. Niet nu. Hij was niet van plan die kurk uit de fles te laten springen terwijl zijn ex hem kon horen. ‘Fantastisch, Terri,’ wist hij uit te brengen. Hij liep in de richting van de keuken. Water. Een glas water om het brok in zijn keel weg te slikken. Hij hoorde een deur opengaan.

‘Maar we zullen de precieze details nog moeten uitwerken,’ zei Terri.

Ze klonk als een moeder die haar kind waarschuwt dat hij eerst zijn huiswerk moest maken, vond Nick. ‘Natuurlijk,’ mompelde hij. De emoties verstikten hem, en de pijn sneed als een mes in zijn zij.

‘Ik haal hem donderdag van school, want dan heeft hij vioolles,’ legde Terri uit. ‘En ik moet dan met zijn leraar het oefenschema bespreken.’ Ze beschouwde dat duidelijk als iets wat Nick boven de pet ging.

‘Zullen we dit op een ander moment bespreken?’ stelde hij voor, zijn kiezen op elkaar geklemd van de pijn.

‘Och, je moet je natuurlijk nog aankleden.’

‘Zoiets, ja.’ Hij verbrak de verbinding en liep de keuken in, vast van plan boven de gootsteen te gaan hangen om even flink te grommen en te vloeken. Misschien zou hij zelfs de kurk uit de fles laten springen.

Er stond echter een onbekende vrouw in zijn keuken die een aftandse gereedschapskist op zijn al even aftandse keukentafel had gezet. Zodra ze hem zag, liet ze een stuk gereedschap in de kist vallen, legde haar vuist tegen haar borst en slaakte een kreet. ‘O, ik had je niet gehoord!’

Nick slikte moeizaam, legde de telefoon op het aanrecht en zei: ‘Eh, hallo.’ Waarom was er een vrouw in zijn keuken? Vandaag zou Cormack O’Brien beginnen met het werk aan de keuken en de badkamer, herinnerde hij zich. Niet dit kleine ding met vrouwelijke rondingen in een strak rood T-shirt en een korte spijkerbroek. Te koude kleding voor een ochtend in april, te oordelen naar het kippenvel op haar blote armen. Haar rode oorbellen zwierden heen en weer zodra ze haar hoofd bewoog. Ze had donkere krullen, bruine ogen en een licht getinte huid. Ook had ze een gealarmeerde blik in haar ogen, zag hij.

Hij wilde niet dat ze getuige zou zijn van, nou ja, van de kurk die uit zijn fles sprong. Met een laatste krachtsinspanning rechtte hij zijn schouders, schudde het verfrommelde T-shirt in zijn hand uit om het aan te trekken en deed zijn best er normaal uit te zien.

‘Jij bent Nick,’ zei Carmen, terwijl ze veiligheidshalve een grote stap achteruit deed. Haar hartslag versnelde bij de aanblik van de nieuwkomer in de keuken. Ze hoopte maar dat deze man met het ontblote bovenlijf werkelijk Nick was, de eigenaar van het huis, want ze betwijfelde of ze hem aankon, mocht hij een ongewenste indringer zijn. Hij was lang en sterk, en met zijn naakte borstkas, gespierde bovenarmen en dat verfrommelde kledingstuk in zijn hand zag hij eruit alsof hij ieder moment zijn verstand kon verliezen.

‘Ik ben Carmen O’Brien, Cormacks zus,’ zei ze snel. ‘De andere C in C&C Renovaties. Cormack is ziek en kan vandaag niet komen werken.’

‘Juist,’ zei hij. ‘Juist.’

Hoewel zij de indringer was, leek het eerder alsof híj degene was die hier niet hoorde, vond ze. ‘En jij bent Nick.’

‘Ja, dat klopt.’ Hij liet het T-shirt zakken dat hij net wilde aantrekken.

Ze zag dat de knopen van zijn broek nog niet dicht waren. Zijn donkere haar zat in de war, en hij had zich duidelijk al een paar dagen niet geschoren. Zijn ogen waren koel en grijs, met vertrouwenwekkende lachrimpeltjes bij de hoeken. Hij leek echter niet van plan te lachen. Toen zag ze het verse litteken. Aha. Meteen vroeg ze zich af wat er aan de hand was. Had hij pas een openhartoperatie ondergaan? Zag hij er daarom zo serieus uit?

‘Sorry,’ zei hij, ‘mijn zij is nogal pijnlijk.’

‘Geen probleem. Ik ben ook niet degene die je verwachtte. Ik bedoel daarnet, toen we elkaar lieten schrikken.’ Ze had zelf ook niet verwacht ontvangen te worden door een goedgebouwde, halfnaakte dertiger die eruitzag als een bom die op het punt stond te ontploffen.

‘Je wilt natuurlijk aan de slag, ik eh…’

‘Haast je niet. Al zou hard werken me wel helpen wat warmer te worden.’ Ze wreef over haar koude armen.

Hij knikte vaag en keek langs haar heen.

‘Gaat het wel?’ informeerde ze.

‘Prima. Het gaat prima met mij.’

Ze bestudeerde zijn strakke gezicht en toegeknepen ogen en zag dat hij die pertinente leugen nauwelijks over zijn lippen kreeg. ‘Ik geloof eigenlijk niet dat het prima gaat,’ zei ze zacht.

Toen gebeurde het. Zijn bovenlijf begon te schokken, en hij drukte het T-shirt tegen zijn gezicht om de geluiden te smoren die uit zijn mond kwamen.

Hij huilde. Met diepe, gepijnigde snikken.

Vijftien jaar familieverdriet zorgde dat Carmen instinctief reageerde. Zonder na te denken, deed ze een stap naar hem toe, nam zijn grote, warme lichaam in haar armen en liet hem uithuilen op haar schouder.