Hoofdstuk 5

 

 

 

‘Eerst eten, dan praten,’ commandeerde Nick een halfuur later. Ze zaten op de bank in zijn woonkamer. Op de grond lag een berg kussens, op de achtergrond klonk muziek, en de geur van verse pizza vulde de kamer. Hij opende voor hen allebei een flesje bier en legde een stapel servetten op het lage tafeltje.

Carmen pakte een punt pizza en maakte met haar vingers de uitgerekte kaasdraden los. Ze nam een hap en proefde zout en kruiden en gebakken champignons. Uit haar ooghoek zag ze dat Nick het bierflesje aan zijn mond zette en goedkeurend toekeek terwijl ze haar vingers aflikte. Haar lichaam begon weer te tintelen.

Ze besefte dat hij in afwachting was van haar verhaal. Het was belangrijk dat ze de achtergrond van elkaars familieperikelen begrepen, wist ze. Anders zou het bij pizza, bier en de beste seks ooit blijven.

‘Mijn moeder is overleden aan borstkanker toen ik veertien was,’ begon ze. ‘Cormack was zestien, Melanie en Joe waren tien en acht. Kate was nog maar vier jaar.’

Nick knikte zonder zijn blik af te wenden.

‘Mijn vader kon er niet mee omgaan. Het verlies van mijn moeder, voor ons zorgen… Hij begon te drinken. Eigenlijk gaf hij het gewoon op. Ik moest zeuren tot hij me naar de winkel bracht zodat ik boodschappen voor het eten kon doen. Onderweg moest ik het verkeer voor hem in de gaten houden. Cormack vulde formulieren in voor school en sportclubjes en vervalste paps handtekening, want die was meestal zo aangeschoten dat hij geen pen meer kon vasthouden. Vaak was hij ook te dronken om in zijn auto te stappen, maar soms lukte het hem toch, ondanks dat Cormack en ik hem probeerden tegen te houden.’ Ze schokschouderde. ‘Ik zal je de details besparen, maar een jaar na de dood van mijn moeder is hij op een regenachtige avond met zijn auto van de brug af gereden. Hij had vijf keer zoveel gedronken als de wet toestaat. Ik ben nog steeds kwaad op hem. En als Kate weer eens onuitstaanbaar is, word ik nog kwader.’

‘Ook al wil je dat niet.’ Nick boog voorover en viste nog een punt pizza uit de kartonnen doos.

‘Nee,’ zei Carmen. ‘Daar heeft toch niemand iets aan? Maar ik raak die woede niet kwijt. Die broeit maar door vanbinnen, in afwachting van een grote uitbarsting. Die er waarschijnlijk nooit komt.’

‘Precies wat ik voor mijn ex voel.’

‘Ja, dat is ook moeilijk. Maar zij is tenminste…’

‘Niet dood?’

Met gesloten ogen knikte ze. ‘En mijn vader wel. Dus ik kan nergens heen met die boosheid.’ Ze voelde dat Nick een arm om haar schouders legde. Gelukkig zei hij niets. Ze had geen behoefte aan psychologie van de koude grond, hoe oprecht hij ook met haar begaan was. ‘Meestal gaat het allemaal best goed,’ vervolgde ze. ‘Maar dan komt er weer een slechte dag met Kate, of een rekening die we nauwelijks kunnen betalen, en dan ben ik zo kwaad op pap. Hoe kon hij zo’n risico met zijn leven nemen terwijl er niemand anders was om voor ons te zorgen? We smeekten hem om niet achter het stuur te gaan zitten. Wat heeft hij mijn moeder aangedaan? Hoe moet het voor haar voelen om ergens daarboven te moeten zien dat hij haar liefdevolle gezin om zeep heeft geholpen?’

‘Ze was zeker een goede moeder?’

‘De beste.’ Carmen slikte. ‘Waarschijnlijk vond mijn vader dat hij toch niet aan haar kon tippen. Misschien is het wel onterecht dat ik zo kwaad op hem ben. Maar door zijn nalatigheid kregen wij veel te jong een veel te grote verantwoordelijkheid op onze schouders. En daarom ben ik boos. Heb je een viool bij de hand? Dit is wel een goed moment voor een zielig strijkorkestje.’ Ze lachte. ‘Nog een bekentenis: ik vind het verschrikkelijk dat mijn levensverhaal zo dramatisch is, Nick.’

‘Je klinkt toch heel sterk als je erover praat.’

‘Zo voel ik me lang niet altijd.’

‘Wie wel? Maar je stond er toch niet helemaal alleen voor toen je vader overleed?’

‘Nee. In eerste instantie was er niemand die ons alle vijf kon opvangen. Er was ook geen geld. Pap liep achter met de hypotheek, dus nadat het huis was verkocht, was er bijna niets over. De broer van mam en de zuster van mijn vader zeiden allebei: “Wij nemen Kate wel”! Zij was immers lief en klein. Maar de rest van ons konden ze er niet bij hebben.’

‘En jullie wilden natuurlijk bij elkaar blijven.’

‘We hingen inderdaad erg aan elkaar, maar er was ook niemand die aanbood om een of twee van ons in huis te nemen – behalve Kate dan. De enigen die ons allemaal wilden opvangen, waren een oom en tante van mijn moeder. Tante Millie en oom Don waren zulke lieverds. Dus trokken we bij hen in. Ze hielden veel van ons en deden echt hun best, maar ze hadden nooit eerder voor kinderen gezorgd en nu hadden ze er ineens vijf. Het was hen duidelijk te veel. Dus toen al namen Cormack en ik een deel van de zorg op ons. Een paar jaar later stierven ze vrij kort na elkaar. Ze waren toen allebei ver in de zeventig.’

‘Verdorie, Carmen.’

‘Eerlijk gezegd denk ik dat we hen hebben uitgeput. Maar ze hebben ons nooit, nóóit het gevoel gegeven dat ze spijt hadden van hun aanbod om voor ons te zorgen. Kate heeft meer om hen gehuild dan om de dood van onze ouders.’

‘Omdat ze nu ouder was en besefte wat ze verloor.’

Carmen knikte. ‘Ik was inmiddels negentien, Cormack eenentwintig en Kate was acht jaar. Tante Millie en oom Don hebben ons hun huis nagelaten. Het was veel te klein toen we er met zijn zevenen woonden, maar nu is het precies goed voor Cormack, Kate en mij. Een simpel huis met een tuintje. Ze lieten ons ook wat geld na, maar niet genoeg om met ons vijven van te leven.’

‘En Kate was niet meer klein en schattig genoeg voor die andere familieleden.’

‘Nee, en bovendien wilden we nu zeker bij elkaar blijven. Op de een of andere manier werd besloten dat Cormack en ik oud genoeg waren om voor de rest te zorgen. Ik moest met mijn opleiding stoppen en bij Cormack gaan werken. Wat ons bij het heden brengt, met C&C Renovaties, een onuitstaanbare Kate en mijn belabberde opvoedstrategie. Ik weet alleen niet hoe ik het beter kan doen. Ze heeft in elk geval niet meer gebeld.’

‘Ja, doordat ik je telefoon uit heb gezet.’

‘O. Ik weet niet of ik nu boos moet worden of je moet bedanken.’ Het was een retorische vraag.

‘Misschien moet ze gewoon volwassen worden en is het een kwestie van tijd.’

‘Dat zegt Cormack ook. Hij maakt me soms zo kwaad met zijn vluchtgedrag. Dan doet hij me aan pap denken. Misschien heeft hij wel gelijk en moet Kate gewoon haar eigen fouten maken, maar ik vind dat een riskante aanpak. En ik ben niet zo van onnodige risico’s.’

‘Misschien is dit een risico dat wél nodig is.’

‘Ik zal eens in mijn kristallen bol kijken of je gelijk hebt,’ zei ze met een uitgestreken gezicht terwijl ze nog een punt pizza nam.

Nick volgde haar voorbeeld en zei: ‘Als je toch bezig bent, kijk dan ook even of mijn zoon een puppy heeft.’

‘Ga je ervoor knokken?’

‘Hij is zo gek op dieren; hij zit ook op paardrijles. Het is gewoon een fantastisch kind dat geen vlieg kwaad doet, en ik snap niet waarom hij een huisdier moet verdienen.’ Nick fronste.

Carmen dacht even na. ‘Je zegt net dat hij dol is op dieren. Moet zijn huisdier echt per se een hond zijn? Heeft je ex-vrouw bijvoorbeeld iets gezegd over katten?’

‘Nee, ze had het alleen over een hond.’ Hij keek haar aan, en een langzame grijns verlichtte zijn gezicht. ‘Tjonge, dat is vals. Maar wat een fantastisch idee! Je hebt gelijk, Ryan zou net zo blij zijn met een jong poesje. En als ik het diertje hier laat wonen, is het van mij en kan Terri er niets van zeggen.’ Hij liet zich lachend achterover vallen op de bank.

‘Mag je wel zoveel plezier hebben om zo’n gemeen plannetje?’

‘Nee,’ zei hij grinnikend. ‘Maar ik heb het toch.’ Ernstiger vervolgde hij: ‘Ik wil maar één ding, Carmen, en dat is het beste voor Ryan. Terri en Jay manipuleren hem, zoals ze ook mij manipuleren. Ik heb er een hekel aan, ik verzet me en probeer Ryan ertegen te beschermen. Maar deze ene keer bestrijd ik hen met hun eigen wapens. Bedankt. Maandag komt Ryan weer, dan gaan we naar het asiel om er eentje uit te zoeken. Ik zal van tevoren even bellen om te informeren of er jonge katjes zijn.’

Tevreden nam hij een slok bier, ontspande zijn schouders en keek opzij. Plotseling was er weer die spanning tussen hen. ‘Dat was fijn, vond je niet?’

‘De beslissing om een katje te nemen?’

‘Met elkaar praten. Vertellen wat er speelt in ons leven, zodat we weten wat we aan elkaar hebben.’

‘Ja, dat was…’ Ze zweeg toen de implicatie van wat hij zei tot haar doordrong. Dat ze mogelijk samen een toekomst hadden. Haar hart maakte een sprongetje. Toen hij zijn arm uitnodigend op de rugleuning legde, ging ze zonder aarzeling vlak naast hem zitten. Het gevoel dat ze hier hoorde, was overweldigend. Ze legde haar hoofd tegen zijn schouder en voelde zijn warmte en zijn ademhaling, rook zijn mannelijke geur van zeep, katoen en bier.

Nadat ze enkele ogenblikken zo hadden gezeten, vroeg hij: ‘Maakt het jou wat uit dat ik een kind heb?’

‘Alsjeblieft!’ zei ze met een plagerige glimlach. ‘Gewoon veel luchtverfrisser spuiten en hem een beetje uit mijn buurt houden, dan vind ik het prima. Eigenlijk een beetje alsof je een tamme rat als huisdier hebt. Zeg Nick, vind je dit zelf ook niet een beetje –’

‘Het is geen domme vraag,’ viel hij haar in de rede. ‘Ryan komt voor mij op de eerste plaats. Daarover valt niet te onderhandelen. En ik zou me kunnen voorstellen dat jij even genoeg hebt van kinderen om je heen nadat je twaalf jaar een surrogaatmoeder bent geweest. Er is al eens eerder een relatie stukgelopen omdat ik hier niet duidelijk over was. Zij wilde zo min mogelijk met mijn kind te maken hebben. Dus vanaf nu vraag ik het gewoon.’

Carmen respecteerde zijn instelling en ze was het met hem eens. Allebei konden ze zich niet lichtzinnig in een relatie storten. Daarvoor hadden ze te veel bagage.

‘Ik vraag je algemene mening over dit onderwerp, niet of je mijn zoon per definitie het leukste kind ter wereld vindt. Even voor de duidelijkheid.’

‘Dat snap ik, Nick.’ Langzaam vervolgde ze: ‘Als ik echt om iemand geef, accepteer ik alles wat nodig is om deel uit te maken van zijn leven. Of dat nu een kind is, een handicap of een heks van een schoonmoeder. Waar het om gaat, is de relatie en de man zelf, niet de bagage.’

Nick zweeg even. ‘En die tamme rat?’ vroeg hij luchtig.

‘Ik zou zelfs de tamme rat accepteren.’

‘Echt?’

‘Als ik zag dat die tamme rat heel belangrijk was.’

‘Ik heb je namelijk nog niet verteld over Pinkie en zijn rattenwijfje, Peaches, en hun negentien aanbiddelijke rattenbaby’s.’

Ze kneep in zijn arm en deed alsof ze boos was. Het was voor haar echter net zo duidelijk als voor hem dat ze zojuist enkele diepe waarheden hadden uitgewisseld.

‘Zijn we nu klaar met het onderzoeken van onze ziel?’ informeerde hij.

‘Nou ja, ik moet nu natuurlijk even nadenken over die negentien rattenbaby’s.’

‘Het is inderdaad een hele verantwoordelijkheid.’ Hij sloeg zijn arm steviger om haar heen en kuste haar wang. Zachte, tedere kussen die eerder vriendschap en dankbaarheid uitdrukten dan passie.

Hij voelde zich veilig bij haar, merkte ze tot haar vreugde, net zoals zij zich veilig voelde bij hem.

Het tedere moment duurde niet lang. Al snel vonden zijn lippen haar mond. ‘Ik wil je,’ fluisterde hij, terwijl hij haar lippen proefde. ‘Laten we ophouden met denken, praten en ons druk maken. Geen familieproblemen. Geen aanbiddelijke rattenbaby’s. Ik wil iets wat fijn voelt.’

‘Ja,’ hijgde ze. ‘Ik ook.’

‘Je voelt zo ontzettend lekker aan, Carmen.’

‘Raak me dan aan. Kus me.’

Kreunend verdiepte hij zijn kus. Zijn tong vond hongerig die van haar terwijl hij haar op de bank duwde en zijn dij over haar benen schoof.

Ze voelde zijn groeiende begeerte en genoot van zijn gewicht terwijl hij half op haar lag. Dit was fijn.

Zodra hij stopte met kussen, probeerde ze zijn hoofd weer naar zich toe te trekken. Ze hapte naar adem terwijl hij langzaam een spoor van hete kussen naar haar nek trok.

‘Niet goed?’ vroeg hij hees. ‘Wil je dit niet?’

‘Jawel, ga door.’ Ze maakte haar rug hol en gooide ongeduldig haar hoofd in haar nek.

Hij trok haar T-shirt omhoog en verborg zijn gezicht tussen haar borsten. Zijn hete adem streelde haar naakte huid en haar tepels werden hard van opwinding. Met zijn duimen ging hij er stevig overheen.

Ze genoot van zijn directe aanpak. Het hoefde niet keurig netjes allemaal, ze wilde hem. Nu.

‘Uitkleden, Carmen,’ beval hij.

‘Alleen als jij het ook doet.’

‘Natuurlijk.’ Hij kwam overeind, trok in enkele efficiënte bewegingen zijn T-shirt, spijkerbroek, schoenen en ondergoed uit en liet zich vallen tussen de kussens op de bank. Daar wachtte hij tot zij ook zo ver was. Hij keek toe hoe ze knoopjes losmaakte en met haar heupen draaide om haar broek te laten zakken. Hoe haar borsten omhoog wipten toen ze haar armen boven haar hoofd hief om het elastiekje uit haar haar te halen, dat daarna als een waterval rond haar gezicht viel.

Voor Carmen was zijn hongerige blik terwijl ze zich uitkleedde een van de meest erotische ervaringen ooit.

‘Veel beter,’ zei hij.

‘Een man van weinig woorden.’

‘Wat wil je horen? Dat ik helemaal gek word als je zo met halfgesloten ogen naar me kijkt? Dat ik het heerlijk vind dat je niet van die magere modellenbenen hebt? Dat ik je grote, donkere tepels prachtig vind?’

‘O…’

‘Ik houd van je geur,’ ging hij door. ‘Ik wil over ongeveer drie minuten in je zijn, en dan wil ik je horen kreunen en smeken. Ik wil dat je mijn naam hijgt. Wil je dat ik dat soort dingen zeg?’

‘Nee,’ zei ze met een trillende stem. ‘Doe het maar.’

‘Zie je wel? Wij hebben geen woorden nodig.’ Hij trok haar naar zich toe. Gulzig omvatte hij haar zachte borsten en bewerkte haar tepels met zijn tong totdat ze naar adem hapte en zich op hem liet zakken.

De bank was te smal voor hen beiden. De kussens vielen op de grond, en ze voelde dat hij zijn adem inhield toen ze de plek rond zijn litteken raakte. ‘Zullen we naar boven gaan, Nick? Ik wil je geen pijn doen.’

Hij gaf geen antwoord, maar stond op en trok haar ook overeind. Zijn handen vlogen over haar lichaam.

Zijn aanraking zorgde dat ze niet meer kon nadenken. Ze wankelde, struikelde over een kussen, gooide zijn halfvolle flesje bier om dat nog op het tafeltje stond en viel vervolgens lachend met haar hand, elleboog en borst in de plas bier.

‘Verdorie Carmen,’ mompelde hij. ‘Was dat mijn schuld?’

‘Absoluut!’ zei ze grinnikend, terwijl ze zijn hand pakte en overeind kwam. ‘Nee hoor, niks aan de hand.’

‘Je plakt.’

‘En ik ben ook nat en koud. Met prik.’

‘Daar weet ik wel wat op.’ Hij boog zich voorover en likte het spoor van bier van haar buik en haar borsten.

Ze greep zijn hoofd om niet om te vallen van het lachen, zo kietelde dat.

‘Je smaakt fantastisch. Ik zou je wel helemaal willen aflikken.’

‘We kunnen nog wat bier over me heen morsen. Ik vind het heerlijk als je me aflikt.’

‘Ik zou je overal willen likken,’ herhaalde hij.

‘Laat me jou ook aflikken,’ fluisterde ze. Ze likte aan zijn kleine, harde tepels, zijn zachte borsthaar, de zijdezachte huid op zijn ribben.

‘Mijn beurt.’ Nadat hij haar op de bank had geduwd, knielde hij tussen haar benen. Met zijn handen streelde hij haar dijen terwijl zijn mond de zoete warmte tussen haar benen vond en haar liet kronkelen van genot.

Op het moment dat ze bijna over de rand tuimelde, kwam hij overeind en gleed in haar terwijl ze nog fluisterde: ‘Alsjeblieft Nick, alsjeblieft…’ Hij kuste haar hals en haar borsten en bewoog zijn heupen.

Ze wilde niets liever dan kijken naar dat prachtige ritmisch bewegende mannenlijf dat over haar heen gebogen was. Maar al na enkele harde stoten verloor ze de controle, net als hij, en sloot ze haar ogen om te genieten van zijn aanraking en zijn smaak. Geven en nemen gingen gelijk op, tot ze uiteindelijk ademloos en gelukkig in elkaars armen lagen.

Traditioneel was het de taak van de man om meteen in slaap te vallen, maar Carmen was nu eenmaal gewend aan mannenwerk. Een aangename soezerigheid nam bezit van haar terwijl Nicks lichaam ontspande in haar armen.

Wat later voelde ze dat er een plaid over haar heen werd gelegd. Blijkbaar was Nick wakker geworden en had hij haar toegedekt. Ze opende haar ogen en zag hem staan. De kamer was donker, alleen een baan licht uit de eetkamer bescheen zijn naakte lichaam.

Ze lichtte de deken op. ‘Kom hier, je krijgt het koud.’ Ze maakte ruimte voor hem op de smalle bank, ging dicht tegen hem aan liggen, haar borsten tegen zijn rug, en viel bijna weer in slaap.

‘Denk je dat ik nu weer ga slapen?’ mompelde Nick.

‘Niet?’

‘Geen denken aan.’ Hij pakte haar hand en leidde hem langs zijn lichaam naar beneden, waar ze ontdekte dat hij de waarheid sprak.

Dit keer bedreven ze de liefde langzaam, met aandacht voor elkaar. Carmen genoot van de ruwheid van zijn werkhanden en de intuïtieve manier waarop ze over haar lichaam dwaalden. Hij leek precies te weten waar ze graag werd aangeraakt en reageerde vol passie op haar liefkozingen. Hij gebruikte bescherming zonder er een woord aan vuil te maken en was er zo handig mee dat het korte oponthoud de stemming niet bedierf.

Ze ging boven op hem zitten en bepaalde het ritme terwijl hij afwisselend haar rug vasthield, haar borsten streelde en haar kuste.

Kreunend kwam hij bij haar binnen, steeds opnieuw, terwijl hij haar naam fluisterde.

Dit keer waren ze na afloop geen van beiden slaperig. Ze kletsten nog wat tot Carmen zag dat hij steelse blikken op de tv wierp. ‘Je wilt zeker honkbal kijken?’ raadde ze. Zonder op antwoord te wachten, pakte ze de afstandsbediening van het tafeltje en gaf die grijnzend aan hem. ‘Ga je gang.’

‘Je bent echt een vrouw uit duizenden,’ zei Nick dankbaar. ‘Weet je dat?’ Plotseling keek hij haar achterdochtig aan. ‘Of krijg ik dit straks op mijn brood?’

‘Je bedoelt dat ik ga zeggen: “Als je niet snapt waarom ik overstuur ben, ga ik het je ook niet vertellen”. Of: “Natuurlijk mag je tv kijken, geen probleem”, en je dan zes maanden droog laten staan.’

‘Wow!’ Hij streek het haar uit haar gezicht en keek haar vol ontzag aan. ‘Ik krijg er kippenvel van. Zou je echt zes maanden geen seks met me hebben?’

‘Maximaal twee minuten. En dan moet ik wel heel boos zijn.’

Hij lachte.

‘Weet je, Nick?’ Ze streelde zijn brede schouders. ‘Ik ben gewoon te lui voor dat soort spelletjes.’

‘Te lui om nijdig te worden?’‘

‘Om er doekjes om te winden. Ik ben te gemakzuchtig om jou te laten raden naar mijn gevoelens. Als ik boos ben, of wat dan ook, zeg ik dat tegen je. Luid en duidelijk.’

‘En wat ben je nu?’

‘Lui. Heel lui. Ik wil best tv kijken. Niks ingewikkelds, gewoon iets luchtigs waarbij ik niet te veel hoef na te denken. Ik ben wel in de stemming voor, eh… honkbal?’

‘Zei ik een vrouw uit duizenden? Uit een miljoen!’ Hij kuste haar met het enthousiasme van een jonge hond, drukte op een knop van de afstandsbediening en nestelde zich in haar armen om naar de wedstrijd te kijken.

Op dat moment besefte Carmen dat ze tegen hem had gelogen. Daar ging haar preek over geen spelletjes spelen en eerlijk zijn over gevoelens. Geen denken aan dat ze hem zou vertellen wat ze nu voelde, want plotseling beangstigde het haar. De heftigheid. De intensiteit. De kwetsbaarheid. De onbekende toekomst en de onbeantwoorde vragen. De wetenschap waar dit toe zou kunnen leiden en de valkuilen die op hen wachtten.

Voor nu was de zoete tevredenheid van in zijn armen liggen veel te prettig.