Hoofdstuk 8

Toen ze eindelijk haar lippen weer kon bewegen en een deel van haar hersenen weer actief was, vroeg Zooey aan het meisje: ‘Wat zei je?’

‘Wil jij mijn mama zijn?’ herhaalde Emily op dezelfde toon.

Ze besefte dat het geen verzoek was. Het was een vraag in de trant van ‘Ben jij volgend jaar mijn onderwijzeres?’

Maar dan nog, waar kwam dit vandaan?

‘Waarom vraag je dat aan me, Emily?’ vroeg ze zacht.

Klaarblijkelijk vond het meisje het een heel logische vraag. ‘Omdat papa jou een zoen gaf, en jij gaf papa een zoen.’

Emily zou het ver schoppen, besloot Zooey. Als ze nu al zo opmerkzaam was, dan was ze benieuwd hoe scherpzinnig ze zou zijn wanneer ze ouder was. Ze wist ook dat Emily slim genoeg was om Jacks smoesje naast zich neer te leggen.

‘Mama’s en papa’s zoenen elkaar,’ zei Emily om haar punt duidelijk te maken. ‘Dat zie ik soms op het schoolplein.’

Heel even dacht ze over het idee na. Hoe zou het zijn om haar moeder te zijn? Soms had ze het gevoel dat ze al halverwege was. Het enige wat ontbrak, was Emily’s vader. ‘Mensen geven elkaar wel vaker een zoen, Emily. Als ze elkaar aardig vinden en het zo uitkomt, dan zoenen ze elkaar.’

‘Is dat wat er aan de hand was?’ vroeg ze gretig. ‘Vind je mijn papa aardig?’

Behoedzaam draaide ze eromheen door te antwoorden: ‘Je vader is een heel aardige man.’

Maar met zo’n vaag antwoord nam Emily geen genoegen. ‘Vindt papa jou aardig?’

Als die kus aangeeft hoe hij over me denkt, dan vindt hij me aardig, ja. Weer bleef ze vaag. ‘Hij vindt dat ik mijn werk goed doe.’ Uit het keukenkastje haalde ze de zak aardappels en zette die op het werkblad.

Voorlopig was Emily tevreden met haar antwoord. Het betekende in ieder geval dat Zooey zou blijven. ‘Mooi. Want de andere nanny’s vond hij niet aardig, en die zijn weggegaan.’ Op samenzweerderige toon en een blik op haar broertje om er zeker van te zijn dat hij niet meeluisterde, zei ze: ‘Ik vond de andere nanny’s ook niet aardig. Maar jou wel.’

Ontroerd drukte ze het meisje met een hand tegen zich aan, terwijl ze met de andere de aardappels uittelde op het werkblad. ‘En ik vind jou ook aardig,’ zei ze, waarna ze haar een kus op haar hoofd gaf. ‘Heel aardig.’

‘Ik ook?’ Jackie liet zijn vrachtwagen in de steek en wrong zich tussen hen in.

Geïrriteerd begon Emily haar broertje weg te duwen.

Zooey stopte met het tellen van aardappels, knielde tussen de twee in en drukte hen beiden tegen zich aan. ‘Ja, Jackie, ik vind jou ook aardig. Ik houd van jullie allebei.’

Met een kreetje van vreugde sloeg Emily haar armen om haar heen en knuffelde haar.

Het was een van die nachten waarin de slaap maar niet wilde komen. Normaal gesproken vielen Zooey’s ogen direct dicht. De laatste keer dat ze zo had liggen draaien, was ze op zoek geweest naar een manier om tegen haar ouders te zeggen dat ze van school ging.

Zuchtend staarde ze naar het plafond en dacht aan hoe goed alles verlopen was die dag. Tot op zekere hoogte.

Het winkelen was een groot succes geworden. Emily en Olivia konden het goed met elkaar vinden, en ook Zooey en Megan hadden het gezellig gehad. Tot vandaag had ze maar een paar woorden gewisseld met de tante van Olivia. Megan was erg aardig, in tegenstelling tot wat er gezegd werd; dat ze een intrigante of nog erger zou zijn. Ze had gevoel voor humor, hield van haar nichtje en je kon leuk met haar praten. Emily was niet de enige die er een nieuwe vriendin bij had gekregen.

Voor haarzelf was het hoogtepunt van de dag het bezoek geweest aan haar ouders voor ze de stad in waren gegaan. Ze had zich er zeker niet op verheugd. Sinds ze van school was gegaan, hadden zij en haar vader geen woord meer met elkaar gewisseld. Ze had verwacht dat het vandaag niet anders zou lopen, maar daar had ze zich in vergist.

Er was een moment van ijzige stilte gevallen toen haar moeder haar de werkplaats van haar vader binnen had geduwd. Maar het enige wat ze had hoeven zeggen, was ‘pap’, waarna hij haar in zijn armen had getrokken.

Het was alsof de stilte van het afgelopen jaar er nooit was geweest.

Zooey glimlachte. Dat vond ze allemaal geweldig, maar het was niet de reden dat ze de slaap niet kon vatten. De ware reden was dat ze wachtte tot Jack thuiskwam.

Maar stel dat hij niet alleen was? Stel dat hij Rebecca meenam? Of dat hij een deel van de nacht bij haar doorbracht? Ze zouden heus niet de hele nacht samen thee drinken en praten over bemesting van het gazon.

Ze draaide zich op haar buik en trok het hoofdkussen over haar hoofd. Verdorie, ze moest slapen, anders zou ze morgen uitgeput zijn! Ze moest het uit haar hoofd zetten: er was niets tussen haar en Jack, alleen haar ijdele hoop. Punt uit.

Geïrriteerd ging ze rechtop zitten en gooide het kussen op de grond. Ze had Jacks aanbod om de grote slaapkamer beneden te betrekken afgeslagen en sliep nu in de kleinere kamer op de eerste verdieping. Ze wilde dicht bij Emily en Jackie zijn, zodat ze het zou horen wanneer ze haar ’s nachts nodig hadden.

Dat betekende wel dat ze ingespannen moest luisteren om geluiden van beneden op te vangen.

Dit was gewoon zielig.

Ze had een boek nodig, iets waardoor ze in slaap zou vallen. De dekens van zich af duwend, stapte ze uit bed. De houten vloer voelde koud aan, en ze schoof haar tenen in een paar slippers. Daarna trok ze haar ochtendjas aan en liep naar beneden.

In gedachten verzonken deed ze geen moeite om de ochtendjas dicht te knopen. Ze was nog niet beneden of ze hoorde een sleutel in de voordeur. Heel even wilde ze weer naar boven rennen, maar hoe snel ze ook was, ze wist dat Jack haar zou zien wanneer hij binnenkwam.

Het alternatief was om naar de keuken te vluchten, maar dat zou wel erg laf overkomen. Dus bleef ze staan waar ze stond, een hand op de leuning, half verwachtend om Rebecca met Jack naar binnen te zien lopen.

Toen hij alleen binnenkwam, begon haar hart weer te kloppen.

Jack besefte niet dat hij niet alleen was, maar iets deed hem opkijken… Op dat moment zag hij Zooey onder aan de trap staan. Ze droeg een rugbyshirt dat minstens vijftien centimeter langer had moeten zijn, en een ochtendjas die dicht had moeten zijn. Voor hem, zo niet voor haar.

Het was toch ironisch. De korte strakke jurk die Rebecca had gedragen, had hem niet half zo opgewonden als het beeld van Zooey nu.

Zijn mond was droog, alsof hij een kopje zand had gedronken. Hij stopte zijn sleutel in zijn broekzak, in een poging afstand te nemen van zijn gedachten, zijn reactie. ‘Wat doe jij nog op? Is er iets mis?’

Ze schudde haar hoofd. Bewegen was makkelijker dan praten. Het was laat, maar hij was in ieder geval thuis. Zonder Rebecca. ‘Ik wilde even een boek pakken.’

‘Een boek?’ Hij keek naar boven en luisterde of hij een van zijn kinderen hoorde. Maar hij hoorde niets. ‘Om de kinderen uit voor te lezen?’

‘Om mezelf uit voor te lezen,’ antwoordde ze glimlachend. Was het afspraakje tegengevallen? O, wat hoopte ze dat. ‘Ik kon niet slapen.’ Terwijl ze het zei, moest ze een gaap onderdrukken. Boos op zichzelf lachte ze gegeneerd. ‘Ik geloof dat ik vermoeider ben dan ik dacht.’

Ze kon of een boek pakken of zich omdraaien en weer naar boven gaan, maar ze deed geen van beide. Haar keel schrapend en met haar handen in de zakken liep ze naar hem toe. ‘En,’ begon ze, ‘hoe was je afspraakje?’ Ze probeerde haar stem vrolijk te laten klinken.

Hij had niet verwacht om uitgehoord te worden door de nanny van zijn kinderen. ‘Weet je, ik zou je kunnen vragen of je mijn moeder was, alleen stelde mijn moeder nooit zulke vragen.’

Zachtjes grinnikend herinnerde zij zich tal van genante voorvallen thuis. ‘Bofkont. Mijn moeder stelde altijd zulke vragen. Hoe laat ik ook thuiskwam.’

‘Zo’n bofkont was ik niet,’ verzuchtte hij. ‘Jouw moeder dacht tenminste aan je.’

Ze wist dat het haar niets aanging, maar het lag niet in haar aard om niet door te vragen. ‘Die van jou niet?’ vroeg ze verrast.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik heb het nooit gemerkt.’

‘Misschien wilde ze alleen die indruk wekken, om je ruimte te geven.’

Ja, hij had een heel continent aan ruimte gehad. ‘Ze gaf me mijn ruimte vanaf de andere kant van de oceaan.’ Hij zag dat ze hem bevreemd aankeek. ‘Toen ik op de middelbare school zat, was mijn moeder bijna altijd op tournee door Europa.’

Ze zag de cynische uitdrukking op zijn gezicht, en ze wist zeker dat daarachter woede zat. ‘Om op te treden?’

‘Wie weet? Misschien.’ Zijn moeder ging graag om met beroemde mensen, mensen van hoge komaf. Misschien was ze wel met een paar naar bed geweest. ‘Maar het officiële verhaal luidde dat ze “op vakantie was”. Mijn stiefvader was vaak weg, ik geloof dat hij zich niet eens realiseerde dat ze er niet was.’

Dat klonk vreselijk. Maar haar medelijden hield ze voor zichzelf, dat zou hij niet waarderen. ‘Niet echt een huiselijk leven.’

Ze liep naar de keuken, en omdat ze aan het praten waren, liep Jack automatisch achter haar aan.

Nadat ze de kan van het koffiezetapparaat had gevuld met water, zette ze hem weer terug in het apparaat. Omdat ze kruidenthee voor hem wilde zetten, pakte ze geen koffiefilter of koffie. ‘Dus daar komt het vandaan,’ mompelde ze. ‘Dat verklaart veel.’

Zittend op een kruk keek hij haar aan. Zijn fantasie ging met hem op de loop toen hij haar open ochtendjas langs de contouren van haar lichaam zag bewegen. ‘Wat komt waarvandaan?’ vroeg hij indringend. ‘Zooey, wat bedoel je daarmee?’

Het koffieapparaat begon sissende geluiden te maken toen het water door de machine liep.

‘Je imiteert een patroon. Het enige patroon dat je ooit gekend hebt. Je stiefvader was dag en nacht aan het werk, en dat ben jij nu ook.’

Ergernis kroop in hem omhoog. Hij wilde protesteren, maar de woorden kwamen niet over zijn lippen, omdat hij wist dat ze gelijk had. Alhoewel hij zijn tienerjaren vreselijk had gevonden, deed hij zijn kinderen precies hetzelfde aan als zijn ouders hem hadden aangedaan. En allemaal onder het mom dat hij voor hen zulke lange uren maakte.

In feite deed hij het voor zichzelf. Om zichzelf nuttig te voelen. Om het gevoel te hebben dat hij een klein deel van zijn leven onder controle had. Hij haalde een hand door zijn haren. Hij vond het niks dat ze gelijk had, maar dat veranderde niets.

Toen ze de kopjes uit het kastje pakte, schoof haar korte shirt naar boven, en in hem begon een vuur te branden. ‘Waar was je ook weer in afgestudeerd?’ mompelde hij.

‘Nergens in.’ Nadat ze in elk kopje een theezakje had gedaan, goot ze er heet water overheen. ‘Net voor het eindexamen ben ik van school gegaan.’

Hij kromp ineen, alsof hij een klap in zijn gezicht had gekregen. En zo zou hij het hebben ervaren als Emily hem dat zou hebben geflikt. ‘Ik wed dat ze daar thuis niet zo blij mee waren.’

‘Die weddenschap zou je winnen.’

‘Waarom ben je van school gegaan?’

‘Omdat dat kon,’ antwoordde ze. ‘Omdat ik me de wet niet wilde laten voorschrijven, zelfs niet door mijn familie. Zeker niet door mijn familie,’ corrigeerde ze zichzelf. ‘En misschien ook,’ concludeerde ze rustig, ‘omdat ik bang was.’

‘Bang?’ Hij kon zich niet voorstellen dat zij ergens bang voor was. Ze kwam over als een onverschrokken iemand. ‘Jij?’ spotte hij. ‘Waarvoor?’

Aangezien ze wist dat hij geen melk of suiker gebruikte, zette ze het kopje zo voor hem neer. Voor haarzelf kon er niet genoeg melk of suiker in zitten. ‘Voor wat er van me verwacht werd wanneer ik eenmaal mijn diploma had,’ zei ze tegen hem. Tot dit moment had ze dat niet eens aan zichzelf toegegeven. ‘Zonder diploma konden ze niet verwachten dat ik hetzelfde zou zijn zoals zij. Namelijk perfect.’

‘Dus als ik het goed begrijp, besloot je om je ouders niet teleur te stellen ze gigantisch teleur te stellen.’

Het klonk wel erg stom zoals hij het zei. Ze grijnsde en trok nonchalant haar schouders op. ‘Ik ben niet op mijn best als ik me wanhopig voel.’

Toch leek het hem jammer dat ze zoveel energie in iets gestoken had om er net voor het einde mee te stoppen. Hij nam een slokje thee, maar bleef haar aankijken. ‘Waarom ga je je diploma niet alsnog halen?’

‘Misschien. Maar ik kan niet terug naar school. Ik heb namelijk een heel leuke baan, en de man rekent erop dat ik voor zijn kinderen zorg.’

Jack lachte. Dat was hij echt niet vergeten, en het was ook niet zo dat hij wilde dat ze wegging. ‘Je kunt ook naar de avondschool.’

‘Dan zorg ik ook voor de kinderen,’ zei ze met een uitgestreken gezicht.

‘Ja, maar dat zou de man ook kunnen doen.’

Haar ogen ontmoetten de zijne. Dit was nieuw voor haar. Meestal moest ze hem smeken om ’s avonds een keer in de kamer van zijn kinderen te kijken. ‘Dan zou hij toch moeten proberen om eerder thuis te komen.’

Jack werd nu directer. ‘Ik zou eerder thuis kunnen komen. Het zou voor een goed doel zijn.’

Het was een heel gevecht om zich niet gevleid te voelen. Ze wist dat hij het niet zo bedoelde, maar toch kreeg ze een warm gevoel vanbinnen. ‘En je werk dan?’

Hij lachte; ze gaf zich niet zomaar gewonnen. ‘Heb je nooit gehoord van je werk mee naar huis nemen?’

Daar had ze wel van gehoord, maar ze had niet verwacht dat hij dat zou doen. Hij had het namelijk nog nooit gedaan. Ze zette haar kopje neer en ging naast hem op een kruk zitten. ‘Zou je dat doen? Voor mij?’

Wat had ze mooie ogen. Dat zag hij nu pas voor het eerst. Hij vond het moeilijk om zich op het gesprek te concentreren. ‘Je had wel gelijk. Ik zou meer tijd met de kinderen moeten doorbrengen,’ gaf hij toe. ‘En als ik dan toch thuis ben, zie ik geen reden waarom je niet een paar lessen zou kunnen volgen.’

Lachend schudde ze haar hoofd. Dit was wel het laatste wat ze van hem verwacht had. ‘Mijn moeder zou je echt graag mogen. Ze is al dol op Jackie,’ voegde ze eraan toe. Haar moeder had hem aan het eind van de dag zelfs niet willen meegeven.

Vragend keek hij haar aan, wachtend op uitleg.

‘Ik heb Jackie bij haar gebracht, zodat ik kon gaan winkelen met Emily en Olivia.’

Hij knikte. Dat was hij bijna weer vergeten. Hij nam nog een slokje thee, maar er was meer dan kruidenthee voor nodig om wat er inwendig in hem omging de kop in te drukken. ‘Emily leek een stuk gelukkiger dan ik haar in lange tijd heb gezien.’

Dat vond ze fijn om te horen. ‘Nou ja, ze heeft ook een nieuwe vriendin en een nieuwe garderobe. Voor een meisje van zeven kan de wereld dan niet meer stuk.’

‘Bedankt.’ De woorden kwamen uit het niets.

Ze probeerde te raden waar hij op doelde. ‘Voor de thee?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Voor het feit dat mijn dochter zo gelukkig is.’ Haar aankijkend voegde hij eraan toe: ‘Je bent echt heel bijzonder, Zooey.’

Ze werd altijd verlegen van complimentjes en wist niet wat ze moest zeggen. En om nou te zeggen nee, hoor’ leek haar ook niet echt gepast. Toch vroeg de situatie om een reactie. ‘Je kinderen maken het me erg gemakkelijk.’

Voor Jack maakte dat haar alleen maar unieker. ‘De andere nanny’s vonden de kinderen onmogelijk. Natuurlijk waren ze ook niet zo te spreken over mij. Ze vonden me te veeleisend en “te onzichtbaar”,’ zei hij, een van de vrouwen citerend. ‘Wat dat ook moge betekenen.’

Leunend met haar kin in een hand keek ze hem aan. ‘Voor mij ben je vrij zichtbaar.’ Daarna pakte ze een servet uit de servettenhouder, sloeg die om haar wijsvinger en veegde langs een hoek van zijn mond. Toen hij zijn hoofd terugtrok, zei ze: ‘Roze staat je niet.’ Ze hield de servet met sporen van lippenstift omhoog.

Hij schraapte zijn keel. ‘Rebecca gaf me een kus.’

‘Ik ging er ook niet van uit dat ze geprobeerd heeft je te brandmerken.’

Ze zat te dichtbij. Erg veel langer zou hij haar niet kunnen weerstaan. Langer dan een paar minuten zou hij zijn nieuwsgierigheid om te weten hoe ze er onder dat shirt uitzag, niet kunnen bedwingen. Zijn schouders rechtend stond hij op. ‘Ik ga naar bed,’ zei hij abrupt.

‘Ik ruim hier eerst nog eventjes op,’ mompelde ze, meer tegen zichzelf dan tegen hem. Met een zucht hoorde ze hem de trap op lopen.

Peinzend bedacht ze dat na elke stap die ze voorwaarts behaalde, een stap achterwaarts volgde. En uiteindelijk stond ze dan weer op dezelfde plek als waar ze begonnen was. Geen cent wijzer.