Hoofdstuk 14

‘Goedemorgen.’

De volgende ochtend begroette Zooey Jack vrolijk toen hij eindelijk de keuken binnen kwam. Zelfs de kinderen zaten al aan de tafel.

Misschien had de afgelopen nacht hem uitgeput, dacht ze met een glimlach. Hij was diep in slaap geweest, toen ze de kamer uit glipte. Het liefst was ze nog even blijven liggen, maar haar verstand had gewonnen met het oog op Jackie en Emily.

Ze zette het vuur laag onder de koekenpan waarin ze wentelteefjes bakte. Alhoewel ze amper tien minuten geslapen had, was ze opvallend opgewekt. Maar de adrenaline stroomde nog steeds door haar aderen.

De afgelopen nacht had ze ervaren als een droom die uitgekomen was. Jack was alles wat ze van een minnaar verwachtte. Teder, lief en haar genot volledig boven het zijne stellend. Bovendien was hij knap en succesvol, dus ze begreep niet waarom er geen hordes vrouwen achter hem aan liepen.

Vanaf dit moment, dacht ze toen ze hem zag binnenkomen, was het leven perfect. Ze zag dat zijn ogen in haar richting schoten. Iets wat klonk als ‘goedemorgen’ kwam over zijn lippen, maar hij had net zo goed zijn keel kunnen schrapen. Pas toen Emily voor de tweede keer iets tegen hem zei, omdat hij de eerste keer geen antwoord had gegeven, leek hij zijn kinderen te zien zitten.

‘Ik heb ontbijt klaargemaakt.’ Ze drukte hem een beker sterke koffie in handen en wees glimlachend naar de wentelteefjes. Het viel haar op dat hij zijn attachékoffertje bleef vasthouden.

‘Ik heb geen tijd,’ zei hij, haar blik ontwijkend.

Zijn aandacht leek te zijn gefixeerd op de achterdeur… op een ontsnapping. Wellicht was het leven toch niet zo perfect, verbeterde ze zichzelf inwendig. Maar goed, dat voor haar de aarde vannacht bewogen had, wilde nog niet zeggen dat dat voor hem ook gold. Alhoewel ze, tot dit moment, had kunnen zweren dat hij net zo overweldigd was door het gebeuren als zij.

‘Ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag zegt mijn lerares,’ zei Emily tegen hem.

‘En daar heeft ze gelijk in,’ beaamde Zooey. Met een oog keek ze naar Jack, die fronste. Het laatste wat ze wilde, was dat hij zou denken dat ze na gisteravond speciale privileges gekregen had, zoals hem te vertellen wat hij moest doen. ‘Maar soms hebben mensen geen tijd om aan tafel te ontbijten. Dan eten ze iets uit de hand.’ Misschien had hij haast omdat het maandag was. Daarom deed ze een wentelteefje met siroop in een luchtdicht bakje en gaf dat aan hem. ‘Alsjeblieft. En nu rennen.’

Jackies ogen begonnen te glimmen. ‘Rennen, papa. Rennen,’ riep hij enthousiast.

Hij zette zijn beker neer en keek naar het bakje. ‘Wat is dit?’

‘Je ontbijt,’ antwoordde ze simpelweg. ‘Ik dacht dat je misschien haast had.’

Hij had ook haast. Haast om weg te komen van de gevoelens die hem in zijn dromen hadden achtervolgd, hoe hard hij ook zijn best deed om ze te negeren. Gevoelens waar hij geen raad mee wist. Hij had geen idee wat hij ervan moest maken of hoe hij ermee om moest gaan. ‘Ja,’ mompelde hij. ‘Bedankt.’ Zonder verder iets te zeggen tegen haar of de kinderen liep hij de achterdeur uit naar de garage.

‘Tot vanavond,’ kon ze nog net zeggen, voor hij de deur dicht wilde doen.

‘Het kan laat worden.’

De manier waarop hij het zei, gaf haar het gevoel dat hij dat ook wilde.

En ze had gelijk.

Hij kwam niet thuis. Niet op de gebruikelijke tijd of nog later. Tegen elf uur besloot ze niet langer op hem te wachten. Ze zette de oven met daarin zijn avondeten uit en ging naar boven. Ondanks haar teleurstelling, hield ze vast aan het sprankje euforie dat om haar heen bleef hangen. Dit was heel normaal voor Jack, zei ze tegen zichzelf. Dat zou ze inmiddels toch moeten weten.

Het laatste wat door haar hoofd speelde voor ze in slaap viel, was dat morgen alles beter zou zijn.

Maar dat was niet zo. En elke dag werd het erger. Jack ging de deur uit voor Zooey opstond en kwam terug wanneer ze al in bed lag. Enkel door de natte handdoeken in de badkamer en de vuile vaat in de gootsteen wist ze dat hij thuis geweest was.

Op de tweede dag had hij een voicemailbericht ingesproken om te zeggen dat hij met een belangrijke zaak bezig was die al zijn aandacht vergde.

In haar hart wist ze dat er meer achter zat. Misschien was hij inderdaad met een belangrijke zaak bezig, maar daarom was hij niet onzichtbaar geworden. Dat kwam door haar.

Ze dacht erover om op hem te wachten en te vragen wat er aan de hand was. Maar ze besloot het niet te doen. Ze zou het ook niet hoeven doen, dacht ze, haar tranen bedwingend. Na een vrijpartij met haar hoefde Jack Lever zich niet als een kluizenaar te gedragen.

Was ze zo slecht geweest, vroeg ze zichzelf op een avond af. Had het idee van een intieme relatie hem met zoveel afschuw vervuld?

Ze had geen antwoorden.

Het enige wat ze had, was een steeds groter verdriet. Ze kon het ook niet van zich af zetten of wachten tot het overging. Het deed te veel pijn om in hetzelfde huis te wonen, wetende dat Jack al het mogelijke deed om haar te mijden.

En daardoor zag hij ook zijn kinderen niet meer. En dat deed evenveel pijn.

‘Is papa op reis?’ vroeg Emily toen ze op vrijdagochtend samen met Olivia naar school werd gebracht.

‘Ja,’ antwoordde Zooey snel.

Ze kon beter dat zeggen dan uitleggen dat er iets gebeurd was waardoor haar vader wegbleef, want dan zou Emily ongetwijfeld de details willen horen.

‘Komt hij gauw terug?’ Haar toon gaf aan dat ze haar vader enorm miste.

Dit moest ophouden, zwoer Zooey, voordat de relatie met zijn kinderen helemaal verwoest was. ‘Ja, hoor,’ beloofde ze.

Ze kon maar één manier bedenken om ervoor te zorgen dat Jack weer op een normale tijd thuiskwam. Het was een drastische stap, maar ze had geen andere keus. Niet als ze een zuiver geweten wilde behouden. Er stond iets veel belangrijkers op het spel dan haar zogenaamde liefdesleven.

Frances Finnegan zat rustig achter haar bureau, zoals altijd wanneer ze geschokt was. Eindelijk stelde ze haar oudste dochter de vraag die ze liever niet had willen stellen.

‘Weet je het zeker, Zooey?’

‘Ja.’

Maar Frances geloofde haar niet. Ze kende haar dochter te goed, al dacht die van niet. ‘Maar je zei dat je hier niet wilde werken. Je bent zelfs een maand voor je afstuderen met je studie gestopt omdat je zei dat je niet in deze zakelijke wereld thuishoorde. En dit is de zakelijke wereld, realiseer je dat goed.’

Omdat Zooey niet wilde ingaan op haar redenen, zei ze: ‘Als je vindt dat ik een diploma nodig heb om hier te komen werken, kan ik de lessen’

Frances maakte een afwijzend gebaar. ‘Dat bedoel ik niet, Zooey. Je wilde pertinent niet in het familiebedrijf werken.’

Rusteloos liep ze door het kantoor. ‘Ik was nog jong.’

‘Je was een jaar jonger dan je nu bent,’ hield Frances haar lachend voor.

Diep ademhalend stopte ze haar handen in de zakken van haar spijkerbroek. Het holle gevoel dat haar achtervolgde, dat haar er deels toe had gebracht dit te doen, weigerde weg te gaan. ‘Een jaar is lang.’

Frances stond op en liep om het bureau heen naar haar dochter. ‘Zooey, wat is er gebeurd?’

‘Niets. Ik ben gewoon volwassen geworden.’

Haar moeder legde haar handen op haar schouders. Ze wilde haar in haar armen nemen, net als toen Zooey klein was geweest en ze haar problemen met een paar troostende woorden had kunnen wegnemen. Maar ze wist dat Zooey daar nu niet op zat te wachten; het zou verward kunnen worden met medelijden. ‘Ik lees iets heel anders in je ogen.’

Heel rustig liep ze van haar moeder vandaan. ‘Echt, mam. Er is niets met me aan de hand.’ Daarna, omdat ze wist dat ze voor haar moeder een open boek was, voegde ze eraan toe: ‘Het is gewoon het beste.’

Voor wie, vroeg Frances zich af. ‘En die kinderen dan voor wie je zorgde?’ drong ze aan. ‘Emily en Jackie. Ze leken erg aan je gehecht te zijn.’

Hen achterlaten was misschien wel het moeilijkste wat ze ooit gedaan had. Maar het moest, voor hun bestwil. Want wie wist hoe lang Jack zijn huis zou mijden als zij er was? Dus mompelde ze: ‘Ze zijn jong. Ze hechten zich wel aan iemand anders.’ Makkelijker dan ik.

‘Wil je dat?’ vroeg haar moeder alsof ze haar gedachten kon lezen.

Omdat ze niet wilde dat haar moeder haar zou zien huilen, ging ze niet op die vraag in. ‘Mam, het was een simpele vraag. Is hier plaats voor me of niet?’

‘Er is altijd plaats voor je, dat weet je,’ antwoordde Francis met een arm om haar dochter. ‘Je vader zal dolblij zijn wanneer ik het hem vertel. En je oom ook. Wat ik ervan vind, behoeft geen betoog, maar –’

‘Goed, dan is dat geregeld,’ onderbrak Zooey haar.

Frances wist dat het geen zin had om nu met haar in discussie te gaan. Maar dat was niets nieuws. ‘Als jij het zegt, Zooey.’

‘Ga je weg?’

De maandagochtend erop kwam Jack de keuken binnen rennen met het briefje, dat ze die nacht onder zijn deur door geschoven had, verfrommeld in zijn hand.

Ze keek op van de roereieren die ze voor de kinderen maakte. Jackie zat in zijn kinderstoel en Emily zat keurig aan tafel. Verrast keken ze allebei op. ‘Ja,’ antwoordde ze rustig, de inhoud van de pan over twee borden verdelend. Zelf had ze geen trek.

Emily keek eerst verbijsterd, daarna geschokt. ‘Nee!’ schreeuwde ze, haar aanstarend.

‘Nee!’ echode Jackie, zonder te weten waarom.

Zooey wilde niet huilen, dus probeerde ze zich zo goed mogelijk te beheersen. ‘Het is tijd, liefje,’ zei ze tegen Emily.

‘Waarom?’ vroeg het meisje met tranen in haar ogen. ‘Dat kan niet. Je mag niet weggaan.’

Zooey kon nog net de pan neerzetten voor Emily naar haar toe vloog en haar armpjes rond haar middel sloeg.

‘Nee, ik laat je niet gaan.’

Dit is hartverscheurend, dacht Zooey, waarna ze neerhurkte. Het liefst had ze Emily dicht tegen zich aan gedrukt. Ze was zich er pijnlijk van bewust dat Jack niets zei, wat alleen maar bewees dat ze de juiste keuze had gemaakt. ‘Dat ik hier dan niet meer woon, wil niet zeggen dat ik jullie in de steek laat. Ik ben er altijd als jullie me nodig hebben,’ beloofde ze met hese stem. Uit haar broekzak pakte ze een visitekaartje met het bedrijfslogo erop. Ook haar mobiele nummer had ze alvast op het kaartje gezet. Ze legde het kaartje in de hand van Emily en sloot haar vingertjes eromheen. ‘Je hoeft me alleen maar te bellen, en ik kom.’

De tranen liepen over Emily’s wangen. ‘Dat is niet hetzelfde,’ fluisterde ze.

‘Nee, dat is zo,’ gaf ze toe. ‘Maar ik blijf dichtbij. Het is niet ver weg.’

‘Het is verder dan je kamer,’ snikte Emily.

Jack had nog steeds niets gezegd. Hij stond daar maar en keek haar aan.

Ze had gelijk gehad, dacht Zooey. Ze voelde zichzelf verloren, alleen. Hij wilde dat ze wegging, en wel zo graag dat hij niet eens bereid was een symbolisch protest te uiten voor Emily.

Hoe had ze zich zo in iemand kunnen vergissen?

Het was haar verdiende loon. Omdat ze had gedroomd, gehoopt. De perfecte man bestond niet, net zomin als het perfecte moment. Daar had Jack haar net aan herinnerd.

En hij bleef zwijgen. Niet vertrouwend op zijn stem, zijn emoties. Hij wilde dat ze bleef. Maar hij had geweten dat dit moment eraan zat te komen. Het was het logische gevolg van wat er op de avond van Halloween gebeurd was. En hij kon het alleen zichzelf kwalijk nemen. Er was direct een spanning tussen hen ontstaan. Dat had hij wel gevoeld. Want die ene nacht had aangetoond wat er in zijn leven ontbrak. En dat hij meer wilde. Dat alles had Zooey voor een vreselijk dilemma gesteld. Haar ‘baas’ was met haar naar bed geweest, en dat wilde hij nog een keer. Als ze dat deed, deed ze dat dan omdat ze haar baan niet kwijt wilde? Omdat ze bij de kinderen wilde blijven? Of omdat ze gevoelens voor hem had?

Jack was meer overtuigd van het laatste. Dus hoe sterk hij ook naar haar verlangde, hij had haar zoveel mogelijk ruimte gegeven. Zodat ze wist dat hij zich niet zou opdringen, geen herhaling zou eisen als ze dat niet wilde.

En toch ging ze weg. Ongetwijfeld omdat ze bang was dat hij wat zou proberen. Haar angst dat hij zich op een avond misschien aan haar zou opdringen, moest wel enorm groot zijn. Hij wist hoeveel ze van de kinderen hield.

Dus hoe graag hij ook haar briefje wilde verscheuren, zijn handen waren gebonden. Hij kon haar niets opdringen. Het was het beste voor haar als hij haar zou laten gaan.

‘Hoe snel?’ vroeg hij eindelijk met emotieloze stem.

Hemel, hij kon niet wachten tot ze weg was, dacht ze, haar tranen bedwingend. ‘Zodra je iemand voor de kinderen hebt gevonden,’ antwoordde ze even emotieloos.

‘Maak je daar geen zorgen over.’ Hij kon eerst iemand van een uitzendbureau inhuren. ‘Ik wil je plannen niet in de war schoppen.’ Daarna zweeg hij en keek haar onderzoekend aan. Misschien was dit een of andere truc. ‘Je hebt al iets anders geregeld, toch?’

‘Ja.’ Het kwam er venijnig uit. Ze had ook zin om de koekenpan voor iets anders te gebruiken dan roereieren. Met moeite wist ze haar kalmte te bewaren. ‘Ja, ik heb al iets anders.’

‘Goed,’ zei hij, met kalme afstandelijke stem, ‘dan zet ik alles in werking, zodat je morgen kunt vertrekken.’

Haar maag draaide om. Ze werd er zo goed als uitgezet. Waarom? Vond hij het zo walgelijk om nog met haar om te gaan? ‘Perfect,’ zei ze kort.

Hij had nog gehoopt dat ze op het laatste moment van gedachten zou veranderen. Dat ze zou zeggen dat ze meer tijd nodig had. Dat ze hem een teken zou geven dat ze wilde blijven. Bij de kinderen. Bij hem.

Maar omdat ze bijna gretig ja had gezegd, wist hij dat hij zichzelf voor de gek had gehouden. Ze wilde weg. En snel.

Het was zijn verdiende loon. Omdat hij had toegegeven aan zijn impulsen. Omdat hij zo verwaand was geweest om te denken dat iemand die zo slim en extrovert was als Zooey, voor iemand zou kiezen die zo gesetteld en zo vastgeroest was in gewoontes zoals hij.

‘Als je een referentie nodig hebt…’ begon hij.

‘Die heb ik niet nodig,’ snauwde ze hem toe. Ze hief haar kin op. Met een arm nog steeds om Emily wenste ze dat ze de kinderen mee kon nemen. Jack verdiende het niet om kinderen te hebben. ‘Ik ben klaar om te gaan.’

Hij knikte en pakte zijn attachékoffertje op. ‘Dan geloof ik dat hiermee alles is gezegd.’

‘Precies,’ beaamde ze op dezelfde toon.