Hoofdstuk 8

 

 

 

‘Wat is er met je gebeurd, Katie? Waar ben je geweest? Waarom heb je niet gebeld?’

Kate antwoordde niet, maar wrong zich stijf en met verwarde haren langs Carmen naar binnen.

‘Wat is er met je gebeurd?’ herhaalde Carmen.

Kate strompelde de woonkamer in, zag Nick en bleef staan. ‘O, je hebt visite.’

‘Kom mee naar boven, dan praten we daar.’

Haar zusje sloeg haar armen om zich heen en zei: ‘Ik kan het hier ook vertellen, zo’n drama is het niet. Mijn tasje is gestolen, met mijn telefoon erin. Dus ik kon niet bellen.’

‘Wanneer? Waarom heb je niet –’

‘Gisteravond, geloof ik. Of vanmorgen.’ Haar bravoure begon barstjes te vertonen. ‘Ik was, eh… bij vrienden.’

‘Waar?’

‘In een of ander vreselijk huis. Ik weet niet waar.’

‘Maar dat verklaart nog niet –’

‘Dat weet ik wel,’ viel Kate haar kwaad in de rede. ‘Ik had daar niet heen moeten gaan.’ Haar stem brak. Het was duidelijk dat ze behoefte had aan praten, besefte Carmen, en niet aan een kruisverhoor. ‘Heb je trek? Zal ik iets voor je maken?’ bood ze aan. ‘Warme chocolademelk?’

‘Zou je dat willen doen, Carmie?’ Kates stem beefde. ‘En ik wil douchen. Volgens mij was het een junkenpand of zo. Er was geen koelkast, laat staan een telefoon. En vies! Maar ik was gisteravond zo van de wereld dat het me niet was opgevallen.’ Ze beet op haar lip en knipperde haar tranen weg. ‘En mag ik er roerei en toast bij? Ik heb sinds gistermiddag niets meer gegeten.’

‘Met gebakken spek en gegrilde tomaten?’

‘O ja, allemaal lekker, wil je dat maken?’ Kate verdween naar boven.

‘Nick?’ zei Carmen vragend.

‘We kunnen aangifte doen van de gestolen tas.’

‘Zou dat het enige zijn? Ze zag er zo –’

‘Ze is ergens behoorlijk van geschrokken.’ Nick stond op. Hij had zich met opzet op de achtergrond gehouden terwijl Carmen en Kate praatten. ‘Ik zal een ei bakken, dan kun jij haar een schone pyjama geven en een beetje voor haar zorgen. Maar vraag niet te veel. Dan komt ze er vanzelf mee.’ Hij streelde haar rug.

Carmen wilde niets liever dan wegkruipen in zijn armen en hard huilen en hem bedanken, maar ze beheerste zich. ‘De bacon ligt in de koelkast,’ begon ze.

‘Ik vind het wel,’ zei hij. ‘Ga maar naar boven. Als ze je in vertrouwen wil nemen, moet je er wel zijn.’

‘Hoe weet je dit allemaal?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik ben rechercheur, ik zie dit vaker. Ga nu maar kijken of ze wil vertellen wat er is gebeurd.’

Carmen pakte een schone pyjama voor Kate. Terwijl haar zus onder de douche stond, verschoonde ze haar bed en stak een van de geurkaarsen aan die Kate op haar kamer had staan. Ze durfde verder niets op te ruimen, al was dat wel nodig. De ervaring leerde dat haar zusje daar altijd vijandig op reageerde.

Maar Kate gaf een kreet van vreugde toen ze in een badhanddoek gewikkeld uit de badkamer kwam. ‘Wat heerlijk, schone lakens!’ Ze omhelsde Carmen. ‘Ik ben zo dom geweest.’

Carmen moest op haar tong bijten om zichzelf ervan te weerhouden vragen te stellen. ‘Maar nu ben je weer lekker thuis. Ruik je dat spek?’

‘Verbrandt het niet?’

‘Nick zorgt voor het eten.’ Ze zweeg.

‘Toen ik wakker werd, wist ik niet hoe laat het was. Halverwege de middag, denk ik. Ik lag op een matras op de grond en naast me lag een jongen. Ik weet niet wie, Carmie. Ik weet niet eens of… Of ik met hem naar bed ben geweest. Ik had nog wel mijn ondergoed aan…’

Het kostte Carmen de grootste moeite, maar ze vroeg niets. De geur van gebakken spek werd sterker. Ze had zelf ook nauwelijks wat binnengekregen vandaag, besefte ze. De zorg om Kate had haar eetlust verdrongen.

‘En toen kon ik mijn tasje niet vinden,’ vervolgde Kate. Ik heb overal gezocht, dat was verschrikkelijk. Er lag in elke kamer wel iemand te slapen, helemaal van de wereld. Toen pas zag ik hoe vies het er was. Maar mijn tas vond ik niet. Ik kende geen van die andere mensen, en ze werden ook niet wakker. In een potje vond ik wat muntgeld, dat heb ik gepakt en toen ben ik naar buiten gegaan. Maar ik had geen idee waar ik was. Ik dacht in Newark. Het bleek Union City te zijn. Ik was helemaal in de war.’

‘Waarom heb je geen telefooncel gezocht?’

‘Die waren allemaal stuk. In eentje heb ik wat geld gegooid, maar ik kreeg geen verbinding. En ik wilde nog wat overhouden voor de bus.’

‘Je had toch een taxi kunnen nemen? Ik had hier voor je kunnen afrekenen.’

‘Het was een heel slechte buurt, Carmen, en ik zag eruit… Ik dacht niet dat iemand me mee zou nemen. Maar ik heb ook geen taxi gezien daar. Het was net alsof ik in een vreemd land was beland. Voor mijn gevoel heb ik urenlang rondgelopen en ik kon maar geen plan bedenken. Toen nam ik ook nog de verkeerde bus…’ Ze glimlachte geforceerd. ‘Maar goed, ik ben terug. Ik wilde alleen dat ik wist of ik seks heb gehad met die jongen.’

Carmen streelde haar haar. ‘Heb je het gevoel dat er iets is gebeurd?’

Kate schudde haar hoofd. ‘Mijn kleren had ik nog aan. Maar ik vind het vreselijk om het niet zeker te weten. Laat me nu maar even alleen, Carmie, dan kleed ik me aan.’

Zwaarder aangeslagen dan ze wilde toegeven, ging Carmen naar beneden. Ze vond Nick in de keuken.

‘Ik dacht dat jij ook wel trek zou hebben,’ zei hij terwijl hij het eten over twee borden verdeelde. ‘Hoe is het met haar?’

Carmen knikte en liet zich op een stoel vallen. ‘Ik denk niet dat ze me alles heeft verteld. Het had erger kunnen zijn, geloof ik, maar er zijn wel wat dingen die haar niet lekker zitten. Vind je het erg als ik niet alles vertel?’

‘Nee, als jij denkt dat ze eroverheen komt.’

Een paar minuten later verscheen Kate in de keuken. Zij en Carmen aten zonder veel te zeggen. Kate zei wel een paar keer hoe lekker ze het vond, rondkijkend waar Nick was, alsof ze hem wilde bedanken. Die had zich echter teruggetrokken in de woonkamer met zijn mobieltje, en Carmen dacht dat hij waarschijnlijk zijn collega’s belde om door te geven dat de lichtblonde vrouw van één meter zeventig terecht was.

Weer voelde ze een golf van dankbaarheid dat hij er was. Stel je voor dat ze hem boos had weggestuurd, en stel dat er iets ergers met Kate was gebeurd… ‘Wil je nog wat chocolademelk?’ vroeg ze aan haar zus, overspoeld door emoties die ze niet kon verwoorden. ‘Meer toast? Zullen we een dvd kijken?’

‘Ga je niet uit met Nick?’

Carmen lachte en zei plagerig: ‘Alsof ik jou ooit nog alleen laat.’

‘Eerlijk gezegd zou ik dat wel prettig vinden,’ zei Kate. De omslag in haar gedrag was typerend voor haar. ‘Wat mij betreft hoef je niet thuis te blijven, hoor. Je zit maar naar me te kijken alsof ik een insect in een potje ben.’

Carmen slikte. Kates avontuur had haar blijkbaar niet blijvend veranderd. ‘Nick moet zo naar huis, denk ik.’

‘Ik hoop dat hij je vraagt om mee te gaan.’

‘Luister, Katie, ik denk dat je toch graag wilt weten of je met die jongen… Zal ik niet even de dokter voor je bellen en –’

‘Hou op! Geen vertrouwelijkheden meer. Geen advies. Geen hulp. Ik wil nu echt even alleen zijn, Carmie.’ Sarcastisch voegde ze eraan toe: ‘Om mijn domme gedrag te overdenken en in te zien hoe fout ik zat. Helpt dat?’

‘Ik ga nergens heen vanavond,’ zei Carmen. ‘En als we toch op de sarcastische toer gaan: hoewel ik bijna moet huilen van opluchting dat je veilig terug bent, ben ik tegelijkertijd woedend omdat je ons zo in angst hebt laten zitten.’

‘Bedankt voor de nieuwsflits, zusje.’ Kate pakte haar lege bord en dat van Carmen, liep naar de gootsteen en spoelde ze af. ‘Ik zal Alicia bellen en vragen of ze hierheen kan komen,’ zei ze over haar schouder. Ze opende de vaatwasser en draaide zich om naar Nick, die de keuken in kwam. ‘Neem haar alsjeblieft mee. Dan heb ik even rust.’

‘Ze geeft om je, Kate,’ zei hij vriendelijk.

‘Dat zal wel, en het is ook heel lief, maar ik kan er nu niks mee. Volgens mij heb ik meer aan een wodka-jus op dit moment. Of zes. En bourbon om het weg te spoelen.’

Nick wisselde een blik van verstandhouding met Carmen. ‘Ga je mee?’ zei hij zacht. ‘Mee naar mijn huis?’

Ze knikte zwijgend. ‘Als Kate Alicia heeft gebeld.’ Ze was niet bang dat haar zus zich echt ging bedrinken, maar ze wilde niet dat ze alleen achterbleef.

Op dat moment hoorden ze Cormacks auto.

Kate liep naar het raam om te kijken of het inderdaad haar broer was en draaide zich daarna met kwaadaardige triomf om. ‘Ben je nu tevreden, Carmen? Cormack zal de drank en de centjes wel verstoppen voor stoute Kate. En met hem hoef ik in elk geval niet te práten.’

 

‘Dit is de eerste keer, besef je dat wel?’ zei Carmen toen ze een halfuur later in Nicks huis waren.

‘O ja?’ Hij zag de ondeugende glinstering in haar ogen en was benieuwd wat er zou volgen.

‘Ik heb een tandenborstel gekocht.’

‘Een nieuwe tandenborstel?’

‘Ja. Gisteren gekocht.’

‘Is die voor hier?’

‘Ja.’

‘Wow,’ zei hij. ‘Je gaat ervoor.’

‘Ik weet het. Heel eng. Met hoeveel lieve rattenbaby’s moet ik je huis delen?’

‘Ben je bang, Carmen?’ Dat was ze zeker, zag hij zodra hij de vraag had gesteld. Hij vervloekte zichzelf omdat hij er een grap van had gemaakt. Ze keken elkaar aan, en het enige wat hij wilde was haar aanraken, omhelzen. Haar de hele nacht naakt in zijn armen houden zonder te denken aan de toekomst, hun familie of wat dan ook. ‘Je hoeft niet bang te zijn.’ Onhandig nam hij haar in zijn armen en kuste haar. Hij miste haar mond, maar dat gaf niet. Elke vierkante centimeter was hem even dierbaar.

‘Dat hoeft wel,’ sputterde ze tegen. ‘En jij bent ook bang, geef het maar toe.’

Hij stond op het punt om ontkennend te antwoorden, tot hij besefte dat ze gelijk had. Er was meer dan genoeg om bang voor te zijn, zoveel manieren om het te verpesten. ‘Wil je erover praten?’ vroeg hij, terwijl hij dacht: zeg nee, zeg nee. Kus me en trek je kleren uit.

Haar kleren hield ze aan, maar haar handen gleden naar de knoopjes van zijn overhemd. ‘We moeten er wel over praten,’ zei ze, de knoopjes losmakend. ‘Maar niet nu. Kunnen we vanavond iets anders doen? Een andere vorm van therapie?’ Ze streelde zijn borstkas.

Hij kreunde. ‘Je bent fantastisch, Carmen.’

‘Nee hoor, gewoon eerlijk. En niet zo dapper.’

Daar was hij het niet mee eens. Een zaak beginnen met je broer was dapper. Een lastig zusje opvoeden ook. Maar toen hij dat probeerde te zeggen, kwam alleen een zucht over zijn lippen. ‘O ja, ga door.’

‘Smoking heeft je gisteren goed te pakken gehad.’

‘Ja, ik kon wel gillen van pijn. Maar dan had hij me nog harder gekrabd.’

‘We moeten hier iets op doen,’ vond ze, met haar vingers over de krassen strelend. ‘Doet het geen pijn?’

‘Nu niet,’ zei hij hees. Hoorde ze het verlangen in zijn stem? Blijkbaar wel, want plotseling dwaalden niet langer haar vingers over zijn borstkas maar haar lippen. Ze maakten zachte, vochtige afdrukken die zijn zenuwen tot leven brachten. Op de pijnlijke plaatsen, maar ook op plaatsen waar Smoking hem niet had geraakt. Overal. Ze wist precies wat ze deed. Haar mond raakte zijn tepel, die onmiddellijk hard werd, en trok een spoor over zijn borst naar zijn andere tepel. Zijn lichaam schokte van ongeduld terwijl alleen haar lippen hem aanraakten. Steeds opnieuw. Op allerlei plaatsen. Alsof ze zich het gebruik van haar handen niet toestond.

Plotseling voelde hij haar tanden en tong, terwijl ze zacht op zijn tepel beet. Geen enkele vrouw had hem ooit zo aangeraakt. Niemand had zijn borst behandeld alsof die net zo gevoelig was als een vrouwenborst. Maar dat was hij wel. Hij had het nooit geweten. ‘Niet stoppen,’ hijgde hij. Zijn lichaam stond in vuur en vlam.

‘Ik moet wel stoppen,’ zei ze hees. ‘Ik kan hier niet mee doorgaan terwijl er nog zoveel moet gebeuren.’

‘Wat?’ vroeg hij dom.

Ze lachte schor. ‘Ik heb nog niet besloten wat precies. Er is geen plan, Nick, ik ben aan het ontdekken…’ Haar stem daalde verder. ‘Ik vind het leuk dat je je ogen dicht hebt. Doe ze niet open.’

‘Oké.’ Haar speelse machtsspel was opwindend. Nu gebruikte ze ook haar handen, voelde hij. Ze gleden over zijn borstkas, die nog vochtig was van haar kussen. Ze pauzeerde, en hij hoorde het geluid van stof over naakte huid. Plotseling trok ze langzaam zijn opengeknoopte overhemd over zijn schouders en hield het op zijn rug vast zodat hij tegen haar aan gedrukt werd.

Haar volle borsten gleden over zijn borstkas alsof ze zeiden: pak ons. Voel die stijve tepels. Voel hoe warm en zwaar we zijn. Raak ons aan.

Hij wilde niets liever. Maar het overhemd hield zijn handen gevangen achter zijn rug. Hij moest zijn mond gebruiken. Gulzig hapte hij naar haar borsten. Het kwam niet eens in hem op zijn ogen te openen.

Zijn mond vond de vallei tussen haar borsten. Hij kuste die terwijl haar volle rondingen tegen zijn gezicht drukten. Zijn handen jeukten om haar te betasten, maar hij had alleen zijn mond. Zijn zoekende mond, die al snel haar tepel vond en er hard op zoog. Zelfs met zijn ogen dicht wist hij hoe ze eruit hadden gezien toen hij met haar vree. Donker en hard.

Naar adem happend bewoog Carmen heen en weer. Toen bevrijdde ze zijn handen en gooide het overhemd opzij.

Onmiddellijk omvatten zijn handen haar borsten. ‘Wacht jij maar, Carmen, wacht jij maar.’ Hij bracht haar tepels naar zijn mond en opende eindelijk zijn ogen. Daar stond ze, net zo hulpeloos als hij daarnet was geweest. Hijgend, haar hoofd opzij zodat haar gezicht schuilging achter een donkere massa haar.

Hij nam haar in zijn armen en voelde haar beven. Even overwoog hij de mogelijkheid de kortste weg te nemen. Om meteen over te gaan tot bevrediging van zijn primaire behoefte. Hij wist hoe fijn het was om in haar te zijn, en hij kon eigenlijk geen moment langer wachten.

Alsof ze zijn gedachten had geraden, wat niet zo moeilijk was omdat hij aan de tailleband van haar rok begon te friemelen, liet ze zich op haar knieën op het tapijt vallen en klemde haar armen om zijn middel. Haar mond vond zijn navel. Vlug maakte ze zijn broek los en trok in één beweging zijn jeans en boxershort naar beneden.

Nick hapte naar adem toen hij besefte dat ze haar mond ging gebruiken. Zijn lichaam trilde van verwachting en zijn begeerte groeide toen hij de eerste vochtige aanraking van haar tong voelde. Ze omsloot hem met haar lippen en bewoog heen en weer. Zijn vingers woelden door haar haar, puur om hem op aarde te houden. ‘Je kunt daar maar beter mee stoppen,’ hijgde hij.

‘Wie zegt dat?’

Hij kon niet meer antwoorden, zo dicht was hij bij het hoogtepunt. Op het laatste moment duwde hij haar hoofd opzij en trok haar overeind, bevend van de inspanning om zich te beheersen.

‘Nee?’ fluisterde ze, zijn nek kussend.

Hij zag dat ze nog steeds die verdraaide rok aanhad. Ze leek wel een zeemeermin, met haar naakte bovenlichaam en donkere haar dat als een waterval over haar schouders stroomde. ‘Dan is het toch niet leuk voor jou?’

‘Jawel hoor.’

‘Hoe maak ik het fijn voor jou? Zeg maar wat je wilt, Carmen. Alles wat je wilt.’

‘Doe maar wat jíj wilt. Verras me.’

Hij lachte. ‘Misschien verras ik ons allebei wel.’

‘Maar vond je het lekker?’ Ze kuste zijn mond, zijn ogen, zijn wangen. ‘Zeg me dat je het fijn vindt.’

‘Heerlijk. Nog nooit zo fijn…’

Ze keken elkaar recht aan, en de aarde stond stil. In haar ogen zag hij precies wat hij zelf voelde. Dit was belangrijk. Ze waren niet zomaar twee mensen die elkaar tegenkwamen, het goed konden vinden en weer afscheid namen. Dit was groot en echt, diep en breekbaar. Dit zou een echte relatie worden, tot de dood ons scheidt, of ze zouden elkaar ontzettend kwetsen. Welke mogelijkheid het zou worden, was nog onduidelijk.

Dat besef benam Nick de adem. Zijn knieën voelden slap aan, en hij moest bijna huilen. Tegelijkertijd voelde hij de kracht groeien. De wetenschap hoe belangrijk dit kon worden, zorgde dat hij plotseling leek te weten welke kant het uit moest. Niet elkaar kwetsen. Je best doen voor elkaar omdat je weet hoe waardevol het is.

Je hebt een keer eerder gefaald, Nick, sprak hij zichzelf toe. Met Terri. Verpest het niet nog een keer. ‘Nog nooit zo fijn…’ herhaalde hij, terwijl hij haar zo stevig vasthield dat ze allebei nog maar met moeite konden ademhalen.

Maar die verdraaide rok. Zoals die om haar heupen gedraaid zat, kon hij nooit bij de rits. En zij ook niet. Terwijl zij hem open probeerde te maken, vond zijn mond opnieuw haar borsten en haar tepels, en hij kuste haar tot ze hulpeloos en smekend in zijn armen lag.

‘O ja Nick, o, alsjeblieft, ja daar, alsjeblieft…’

Hij vond het heerlijk als ze smeekte, met die hese stem. ‘Wat? Is dit wat je wilt?’ vroeg hij plagend.

‘O, niet doen…’ Ze lachte en hijgde en beefde tegelijkertijd terwijl ze hem betastte.

Eindelijk wist hij de rok los te krijgen en duwde hij zijn hand tussen haar gloeiende dijen. Haar hoog opgesneden slipje was nauwelijks een obstakel. Hij omvatte haar stevige billen en genoot van hun gewicht. Wat moest een man met een vrouw zonder weelderige vormen? Zonder al deze rondingen om te betasten met zijn begerige handen?

Schaamteloos drukte ze zich tegen hem aan, heet en vochtig, om hem te laten voelen hoe haar lichaam naar hem verlangde.

‘Verdorie, nu hebben we weer hetzelfde probleem,’ kreunde hij. ‘Wij beneden, het bed boven.’

‘Je bent wel een beetje geobsedeerd door bedden.’

‘Het gaat me niet om het bed, maar wel om wat ik in mijn nachtkastje bewaar. Die kleine pakketjes?’

Nu kreunde zij ook. Vervolgens deed ze iets magisch met haar handen en haar dij en plotseling was hij in haar. Het slipje had ze eenvoudig opzij geduwd. ‘Even maar,’ mompelde ze. ‘Heel eventjes, alsjeblieft?’

Haar smeekbede was onweerstaanbaar, net als het gevoel wanneer ze haar heupen bewoog. Ze wist blijkbaar niet hoe dichtbij hij al was. Met uiterste zelfbeheersing trok hij zich uit haar warmte terug. ‘Naar boven, anders sta ik niet voor mezelf in,’ gromde hij.

Ze redden het. Bijna.

‘Alsjeblieft, o, alsjeblieft Nick, schiet op, houd je niet in,’ smeekte ze bijna snikkend.

Terwijl hij in het nachtkastje vond wat ze nodig hadden, rukte ze haar rok van haar heupen en stak haar armen naar hem uit. Binnen een paar seconden bereikten ze een hoogtepunt.

Na afloop, liggend in haar armen terwijl hij luisterde naar haar kalme, tevreden ademhaling, voelde hij zich zo zeker van haar, zo overtuigd dat ze samen oud zouden worden en elkaar niet zouden kwetsen, dat hij in slaap viel met een grijns op zijn gezicht en een hart dat overliep van vreugde.