Hoofdstuk 6

Het duurde een paar lange tellen voor ze haar tong weer had gelokaliseerd en daarna nog een paar voor ze hem kon gebruiken om iets te zeggen.

‘Een afspraakje?’

‘Ja. Met Rebecca Peters.’ Zelfs toen hij het zei, begon hij al te twijfelen.

Ze bleef hem aanstaren; wanneer was dit gebeurd? ‘Van iets verderop?’

‘Ja.’ Als hij zich ooit al minder op zijn gemak had gevoeld, dan kon hij zich dat niet meer herinneren. ‘Is dat een probleem?’

Ja, dat is een probleem, stomme idioot! ‘Nee.’ Ze dwong zichzelf te glimlachen. ‘Waarom zou het een probleem zijn?’ Maar haar stem klonk hol. Waarom vraag je mij niet mee uit als je zo graag met iemand uit wilt?

‘Gewoon, het leek alsof je…’ Hij schudde zijn hoofd. Hij kreeg de indruk dat ze geschokt was, maar misschien was dat een projectie van zijn eigen gevoelens. Hij wilde niet dat ze dacht dat hij het gevoel had dat zij zich tot hem aangetrokken voelde. Het was andersom, dat was het probleem. Zijn keel schrapend zocht hij wanhopig naar iets om het gesprek een andere wending te geven. ‘Je zei iets over gebraden rundvlees?’

Zoeven had ze nog gehoopt dat ze in alle rust samen een hapje zouden kunnen eten, maar ze had ineens geen trek meer. ‘Het staat in de keuken. Ik ga Emily even halen,’ mompelde ze.

Het was niet de bedoeling om de voordeur zo hard dicht te trekken, haar hand gleed gewoon van de deurgreep… Met gebalde vuisten, meer uit kwaadheid dan door de frisse oktoberavond en het feit dat ze zonder jas de deur uit was gelopen, stak ze de straat over. Achter zich hoorde ze gehuil; Jackie was wakker geworden. Ze zag de benauwde uitdrukking op Jacks gezicht bijna voor zich. Maar ze liep gewoon door. Mooi, bel je vriendin maar en vraag of zij je komt helpen.

Ondanks haar enthousiasme en levendigheid was Zooey altijd een goede pokerspeler geweest. Zelfs met winnende kaarten in de hand kon ze een uitdrukkingsloos masker op haar gezicht toveren. Dat talent kwam haar nu goed van pas. Ze zou Jack niet laten merken dat zijn sociale leven enig effect op haar had.

Dus de volgende drie dagen liep ze rond alsof hij geen bom op haar had laten vallen. Alsof ze niet hetzelfde had willen doen, letterlijk, op Danbury Way 4, waar Rebecca Peters woonde.

Ze had gehoopt, gefantaseerd, dat als Jack Lever zich zou losrukken van zijn werk, hij dat voor haar zou doen, niet voor een of andere ex-medewerkster van een modeblad, met bruine haren en blauwe ogen.

Natuurlijk had ze zichzelf voor de gek gehouden, maar toch had ze iets tussen hen gevoeld. Ze was er zeker van dat wanneer hij haar aankeek, hij het ook voelde.

Met haar lippen op elkaar geknepen keek ze omhoog naar het gebouw van vier verdiepingen waar ze tegenover geparkeerd stond en waarin de kantoren van Finnegan’s Fine Furniture waren gevestigd.

Uitstellen kon niet meer. Ze kon Jackie morgen wel meenemen, maar dan zou ze de dag voor Emily verpesten. En het meisje had het verdiend om ervan te genieten zonder haar onstuimige broertje op sleeptouw te nemen. Alhoewel Zooey van Jackie hield alsof hij haar eigen zoon was, wist ze dat hij behoorlijk lastig kon zijn.

Ze draaide zich om in haar stoel om naar het jongetje te kijken. ‘We kunnen hier niet de hele ochtend blijven zitten, hè?’

‘Nee,’ antwoordde Jackie. Het was zijn laatst geleerde lievelingswoordje.

Lachend schudde ze haar hoofd. Daarna keek ze weer naar het gebouw, terwijl ze haar veiligheidsgordel afdeed. Hoe kon de tijd zo snel zijn gegaan, vroeg ze zich af. ‘Goed, vooruit dan maar.’

‘Nee.’

‘Jij hebt makkelijk praten.’

Met haar vingers op de deurgreep, bleef ze nog even zitten. Voor alles was een eerste keer, peinsde ze. Ze had nooit last van zenuwen gehad, zeker niet om haar eigen moeder te zien. Maar goed, ze had ook nog nooit op het randje van vervreemding gebalanceerd.

Nadat ze was uitgestapt, liep ze om de auto heen om Jackie uit zijn zitje van de achterbank te halen. Het was fris die ochtend, dacht ze, terwijl ze haar schouders optrok. Of misschien had ze het gewoon koud omdat ze zenuwachtig was.

Nadat ze hem had losgemaakt, plantte ze hem stevig op haar heup. Ze wist dat het beter voor hem was om hem aan de hand mee te nemen, maar ze had haast.

Ze liep het gebouw binnen en keek langzaam de hal rond. Een handjevol schilderijen hing aan de muur. Alles zag er nog precies zo uit als in haar herinnering. Zoveel tijd was er nou ook weer niet verstreken, maar om de een of andere reden had een deel van haar verwacht dat het er anders uit zou zien. Omdat ze zichzelf anders voelde. Wijzer.

Ze knikte naar de man van de beveiliging en liep door naar de lift. Aan het gezicht van de oude man te zien, zag ze dat hij haar tevergeefs probeerde te plaatsen. Zelfs toen thuis alles nog koek en ei geweest was, kwam ze hier niet veel.

De lift bracht haar naar de eerste verdieping. Een receptioniste zat achter een balie die de helft van de hal in beslag nam. Het zag er allemaal zo stijlvol uit. Ze kon zich de tijd nog herinneren dat er vanuit de garage gewerkt werd. Ze kon niet ouder dan Emily nu geweest zijn. In zeventien jaar kon er veel veranderen.

Haar ouders hadden het goed gedaan, besefte ze. Het trotse gevoel verbaasde haar, en ze genoot ervan.

‘Neem me niet kwalijk, hebt u een afspraak?’ zei de jonge vrouw tegen Zooey, die langs haar liep in de richting van de kantoren.

‘Is niet nodig,’ antwoordde ze over haar schouder.

‘Nee!’ riep op dat moment Jackie uit.

‘Precies,’ zei ze lachend.

Direct stond de receptioniste op en liep achter haar aan. ‘Wacht,’ riep ze. ‘U kunt niet naar binnen gaan zonder een afspraak. Mrs. Finnegan, het spijt me,’ hijgde ze, ‘maar ze –’

Frances Finnegan keek op van het computerscherm. Een gevoel van verrassing doorstroomde haar toen ze haar dochter zag staan. Zooey was wel de laatste die ze had verwacht binnen te zien lopen. En wat moest ze met een baby? Nauwgezet bekeek ze het kind. Ze zag geen gelijkenis. Niet met Zooey of haar andere kinderen toen die zo oud waren geweest. Leek hij op zijn vader? Was Zooey getrouwd met een man die kinderen had? ‘Het is goed, Liz.’ Langzaam stond ze op. Haar ogen lieten haar dochter en het jongetje dat op haar heup op en neer bewoog niet los. ‘Dit is mijn dochter, Zooey.’

‘O.’ De vrouw keek alsof ze met een vinger omver te duwen zou zijn. ‘Dan is het goed,’ mompelde ze, terwijl ze achteruit liep.

‘Je ziet er goed uit, mam,’ zei Zooey nadat de receptioniste de deur achter zich had dichtgedaan.

‘Jij ziet er mager uit,’ weerkaatste Frances. ‘Je eet te weinig.’ Het was geen kritiek, maar een constatering. Inmiddels stond ze voor Zooey. ‘Mag ik?’ vroeg ze.

‘Natuurlijk, maar kijk wel uit,’ waarschuwde ze haar moeder toen die Jackie van haar overnam, ‘het is een druk baasje.’

Frances keek haar dochter aan. Ze hield echt van Zooey. Heel veel. En ze had haar gemist de laatste maanden. Ze had het verschrikkelijk gevonden om Zooey de ruimte te geven die ze wilde. ‘En dat was jij niet?’

‘Dat kan ik me niet meer herinneren,’ antwoordde ze met een nonchalant schouderophalen.

‘Geloof me,’ verzekerde Frances haar met warme stem, ‘dat was jij ook. Hoe heet hij?’

‘Jackie.’

Frances knikte. Het was lang geleden dat ze een kind in haar armen had gehad. Iedere moederlijke vezel in haar lichaam werd wakker en genoot van het contact met dit zachte beweeglijke bundeltje. ‘Jackie,’ herhaalde ze. Het kereltje begon weer te bewegen bij het horen van zijn naam. ‘Hallo, Jackie,’ mompelde ze glimlachend. Daarna keek ze haar dochter weer aan. ‘Van wie is hij? Niet van jou, toch?’

Bij het horen van een spoor van verlangen in haar moeders stem voelde ze zich een beetje schuldig. Als ze met Connor was getrouwd zoals haar ouders gehoopt hadden, had ze hen misschien binnenkort hun eerste kleinkind geschonken. ‘Nee, hij is niet van mij.’ Ze streek over zijn haren. Het was best lang, dacht ze afwezig. Het werd tijd voor een bezoekje aan de kapper. ‘Ik zorg alleen voor hem.’

De stem van Frances klonk emotieloos, maar haar ogen verraadden haar. ‘Werk je tegenwoordig als babysitter?’

Toen ze van school was gegaan, had ze geprobeerd te accepteren dat ze een teleurstelling voor haar ouders was. Toch deed het pijn om in dezelfde kamer te zijn als die teleurstelling, om hem vorm te zien krijgen. ‘Als nanny, mam. Dat klinkt iets professioneler.’

‘Als nanny…’ herhaalde Frances. ‘Met een IQ dat grenst aan het geniale.’ Het was beter dan honden uitlaten en serveren, maar wanneer ze dacht aan de verwachtingen die ze had gehad voor Zooey, de dromen… Maar dit was niet de manier waarop ze met haar dochter wilde omgaan. ‘Sorry. Ik had mezelf beloofd dat ik niet meer over je zou oordelen.’ Ze keek weer naar beneden naar Jackie. ‘Is dit je manier om het goed te maken? Door me een baby te laten vasthouden?’

‘Nee baby!’ riep Jackie verontwaardigd.

Met geamuseerde ogen keek Frances Zooey weer aan.

‘Hij is twee.’

‘O, dat verklaart alles.’

Haar moeder was hier geknipt voor, dacht Zooey, terwijl ze naar haar keek. Grappig dat ze dat nu pas zag. ‘Ik vroeg me af of je op hem zou kunnen passen.’

‘Nu?’ Haar toon gaf aan dat het kon, als het antwoord ja zou zijn.

‘Nee,’ zei Zooey snel, en ze keek naar het gezicht van haar moeder. ‘Het is maar voor een paar uurtjes. Aankomende zaterdag.’

‘Waarom vraag je dat aan mij?’

‘Omdat jij de meest geschikte persoon bent,’ antwoordde ze eerlijk. Er was nog veel meer wat ze moest zeggen. Vele jaren om haar excuus voor aan te bieden. Maar ze wist niet waar ze moest beginnen. Na diep adem te hebben gehaald, zei ze: ‘Luister, mam. Ik doe dit werk nu al een tijdje…’

Nieuwsgierigheid kreeg de overhand bij Frances. ‘Hoelang is een tijdje?’

‘Tien maanden. En in die tijd heb ik iets geleerd.’

Frances gaf de sleutels van haar Porsche aan Jackie, die ze direct fascinerend vond. Met glanzende ogen pakte hij ze beet met zijn mollige handjes. ‘Om geduld op te brengen?’ raadde ze, terwijl ze haar dochter over zijn hoofdje aankeek.

‘Onder meer,’ stemde ze in. ‘Maar hoofdzakelijk heb ik geleerd dat jij en pap heel wat hebben doorstaan om me groot te brengen. Naast Kim, Ethan en Tyler,’ voegde ze eraan toe, zodat haar moeder niet dacht dat ze hen buitensloot. ‘En…’ Ach, ze kon hier nog uren over doorgaan. Maar om er geen lang verhaal van te maken, besloot ze direct te zijn. ‘Luister, mam, het spijt me.’

Verbluft hield Frances op met het trekken van grappige gezichten naar Jackie en keek haar dochter aan. ‘Wat zei je?’

‘Het spijt me,’ herhaalde ze, deze keer met meer gevoel. ‘Het spijt me dat ik jullie verdriet heb gedaan, en dat ik het jullie zo moeilijk heb gemaakt.’

Frances geloofde haar oren niet. Zo kende ze haar koppige eigenwijze dochter niet, dus ze bleef voorzichtig. ‘Betekent dit dat je terugkomt? Dat je in het familiebedrijf komt werken?’

‘Nee,’ antwoordde ze lachend. ‘Het betekent dat ik geen vreemde meer voor jullie wil zijn.’

Nadat ze Jackie net zo handig op haar heup geschoven had als Zooey had gedaan, legde ze haar vrije arm om de schouders van haar dochter en gaf haar een kus op haar voorhoofd. ‘Dat was je ook niet. Je vader en ik gaven je gewoon de ruimte die je zo graag wilde.’

‘En dat waardeer ik,’ zei ze eerlijk. ‘Maar ik heb niet zoveel ruimte nodig als ik dacht.’

Verbaasd en blij staarde haar moeder haar aan.

‘Ik weet dat jullie alleen het beste voor me willen.’

Jackie had de ketting van Frances te pakken, en voorzichtig maakte ze zijn vingertjes los en hield die vast. Ze was stomverbaasd over de onthulling die haar dochter net had gedaan. ‘Het moet wel een geweldige baan zijn die je hebt.’

‘Het heeft zijn goede momenten.’ Ze wilde Jackie van haar moeder overnemen, ervan uitgaande dat die hem waarschijnlijk wel lang genoeg had gehad voor de eerste keer. Maar tot haar verrassing schudde Frances haar hoofd. Haar moeder had meer geduld dan ze zich kon herinneren.

Na tien maanden geen contact te hebben gehad, wilde Frances de details horen. ‘Om hoeveel kinderen gaat het?’

‘Twee. Jackie en zijn zus Emily. Zij is zeven en erg verlegen. Ik probeer haar een beetje losser te maken.’

‘Je kunt kinderen nergens toe dwingen.’

‘Dat weet ik.’ Ze besefte wat het was om zeven te zijn, maar kon zich niet herinneren hoe het was om verlegen te zijn, aangezien ze dat nooit geweest was. ‘Maar een meisje uit haar klas woont bij haar tegenover. Morgen ga ik met ze winkelen. Daarom heb ik iemand nodig die op de baby let.’ Daarna streek ze Jackie weer over zijn haren.

‘Waarom kunnen zijn ouders niet op hem passen?’ vroeg Frances heel nuchter. Ze ging ervan uit dat ouders graag wat tijd willen doorbrengen met de kinderen die ze op de wereld hebben gezet. Zelf had ze ook altijd gewerkt en toch steeds de tijd gevonden voor haar vier kinderen.

‘Zijn ouder,’ corrigeerde Zooey haar. ‘Hij heeft er maar eentje.’ Nu zag ze nieuwsgierigheid in haar moeders ogen.

‘Gescheiden?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Weduwnaar.’

‘Dus je werkt voor een alleenstaande vader?’

‘Ja.’ Ze kende haar moeder. Ze moest snel wat over hem vertellen voor Frances haar fantasie de vrije loop zou laten gaan. ‘Hij is partner in een advocatenkantoor. Hij is strafpleiter,’ voegde ze eraan toe, niet wetend of dat een positief punt was in de ogen van haar moeder. Bij het zien van diens lichte frons had ze het antwoord.

‘Ik hoop dat hij zijn werk niet mee naar huis neemt.’

‘Hij is zelf zelden thuis,’ verzuchtte ze.

‘Woon je dan bij hen in huis?’

‘Ja,’ antwoordde ze langzaam. Ze vroeg zich af of dat een probleem was voor haar moeder.

Jackie gooide de sleutels op de grond, en Frances raapte ze op en legde ze weg, ondertussen het kind zacht heen en weer bewegend om hem rustig te houden. ‘En hoe heet die strafpleiter?’

Nee, ze was toch niet van plan om een privédetective in te schakelen, hè! ‘Mam, ga me nou niet bemoederen!’

‘Daar ben je toch voor gekomen?’ vroeg Frances met een serene glimlach.

‘Ik ben gekomen om het goed te maken en je om je hulp te vragen. In beperkte mate,’ voegde ze er nadrukkelijk aan toe. ‘Het is een heel aardige man, mam.’

Nu verscheen een spoor van argwaan in Frances’ ogen. ‘Hoe aardig is hij precies?’

‘Aardig naar jouw maatstaven,’ antwoordde ze. En omdat ze zag dat ze haar moeder meer moest zien te overtuigen, voegde ze eraan toe: ‘Zoals Connor, alleen zonder de hebzucht.’

Frances kwam altijd op voor mensen die ze mocht, en ze was nog niet uit haar droom geholpen wat de ex-verloofde van haar oudste kind betrof. ‘Connor was niet hebzuchtig.’

‘Je hebt nooit de echte Connor gekend, mam. Maar ik ben niet gekomen om over hem te praten…’

Frances keek haar aan. Er was iets wat ze haar dochter moest vertellen. ‘Hij heeft nu verkering met Kim.’

Dat had ze niet verwacht. Ze wist dat Kim altijd alles had willen hebben wat haar zus had. Ze wist ook dat Kim toch niet naar haar zou willen luisteren. ‘Zeg dat ze moet vluchten nu het nog kan,’ was haar enige commentaar. Daarna lachte ze breed. ‘Dus, wil je het doen? Wil je morgen voor mij op Jackie passen?’

‘Hoe kan ik nou nee zeggen tegen zo’n knappe jongeman?’ Frances lachte en knuffelde Jackie nog een laatste keer voor ze hem teruggaf aan Zooey. ‘Breng hem maar naar ons huis, en dan kan hij zo lang blijven als je wilt.’ Daarna zweeg ze even voor ze verderging. ‘Maar wel onder één voorwaarde.’

Zooey wist dat ze beter geen ja kon zeggen voor ze wist waar het om ging. Oom Andrew had haar dat ook geleerd. ‘En die is?’

‘Dat je dan ook even je vader gedag zegt.’

Dat vond ze geen onoverkomelijke eis, helemaal niet omdat ze het contact weer wilde herstellen. ‘Prima,’ stemde ze in.

Frances schudde de uitgestoken hand van haar dochter. ‘Afgesproken.’