Hoofdstuk 10

 

 

 

Nick voelde zich een oude man toen hij naar binnen ging. Zijn hele lichaam deed pijn van de ingehouden emoties. De psycholoog kon hem nog meer vertellen, hij was niet van plan vandaag de kraan open te zetten.

Actie, dat was wat hij nodig had. Zijn eerste doel was erachter komen waarom die cheque niet gedekt was. Als tweede zou hij de internetrekening opheffen die hij had geopend om mee te beleggen om Ryan te laten zien dat hij óók geld kon verdienen. Het paste gewoon niet bij hem.

De oplossing van het eerste probleem bleek niemand minder dan Barbie te zijn. Twee maanden geleden had hij zijn zus een cheque voor twee nieuwe barbiepoppen gestuurd, als verlate verjaardagscadeaus voor haar tweelingdochters. Zij had die cheque pas vorige week verzilverd, toen hij er al lang niet meer aan had gedacht. Het bedrag dat de extravagant geklede collector’s items hadden gekost, was genoeg om hem tijdelijk in de rode cijfers te helpen. Net toen ook de rekening van C&C Renovaties betaald moest worden.

De oplossing van het tweede probleem was zo mogelijk nog eenvoudiger. Hij hief zijn aandelenrekening op en voelde een last van zijn schouders glijden. Rijk zou hij nooit worden, punt uit. In plaats daarvan zou hij zijn zoon dingen geven die meer waarde hadden dan geld. Tijd. Plezier. Inspiratie. En hij zou met zijn eigen twee handen van zijn huis een paleis maken. Prestigieuze scholen, goldcards en het omkopen van kinderen met pony’s waren niet zijn cup of tea.

Slechts twee dingen deden pijn. Ryan en Carmen. Niet noodzakelijk in die volgorde.

‘Nick belde net,’ zei Cormack nonchalant tegen Carmen.

Het was vrijdag, twee dagen nadat hij haar had verteld over de ongedekte cheque. Twee dagen nadat ze haar relatie met hem had verbroken. Dat had ze niet aan Cormack verteld, maar hij had het waarschijnlijk wel geraden. Net als Kate, die vast ook haar rode opgezwollen ogen en haar gebrek aan eetlust had opgemerkt. ‘O ja? Wat zei hij?’ vroeg ze lusteloos.

Ze zaten te lunchen op een bankje in de tuin van een klant waar ze een keuken aan het plaatsen waren. Carmen keek naar haar broodje tonijnsalade en voelde zich misselijk worden. Ze stopte het in de lege zak waar Cormacks hamburger in had gezeten, pikte een frietje van hem en genoot van de zoute smaak. Het was het eerste voedsel in dagen dat haar niet tegenstond.

‘Hij heeft het geld telefonisch overgemaakt op onze zakelijke rekening. Ik heb het gecontroleerd en het staat er al op.’

‘Vertelde hij nog wat er mis was gegaan?’

‘Iets met een verjaardagscadeau voor zijn nichtjes dat hij was vergeten, ik weet het niet precies. Maar het geld is binnen, dat is het enige wat telt.’

‘Je bent soms echt onuitstaanbaar, Cormack.’ Ze pikte nog een frietje.

‘Maar als ik aardig tegen je doe, ga je meteen huilen,’ zei hij bot. ‘En dat doe je al genoeg de laatste tijd.’ Hij sloeg een arm om haar heen en maakte haar haar in de war, waardoor ze inderdaad meteen in tranen was. ‘Het was niet alleen het geld, hè?’

‘Nee,’ zei ze snikkend.

‘Moet ik hem voor je vermoorden?’

‘Dat is een strak plan, Corm. Dan kom ik je opzoeken in de gevangenis, houd de zaak draaiend en zorg dat Kate medicijnen kan studeren.’ Ze nam nog een frietje.

‘Ik wilde het toch even aanbieden.’

Ze slikte. ‘Je bent lief.’

‘Maar wat is er nou misgegaan?’ informeerde hij schuchter. ‘Jullie leken zo dol op elkaar.’

‘Tjonge, wat een empathie vandaag!’

‘Maak er maar snel gebruik van, voordat het over is.’

‘Hij deed me aan pap denken,’ zei ze kort.

Cormack zuchtte. ‘Dat is niet het antwoord dat ik verwachtte.’

‘Misschien kan ik beter zeggen dat ik in zijn buurt weer het boze meisje van vroeger werd. Het meisje dat hem niet kon vertrouwen, dat zo kwaad op hem was. Op pap, bedoel ik.’

‘Omdat hij niet steviger in zijn schoenen stond?’

‘Ja.’

‘Nick lijkt me juist iemand die heel stevig in zijn schoenen staat.’

‘Hij is roekeloos.’

‘Welnee.’

‘Jij hebt niet gezien hoe hij –’

‘Pas op, de empathie is bijna op. Luister, volgens mij zie je het verkeerd. Nick is niet zoals onze vader. Daarvoor hoef je me niet alles te vertellen wat hij heeft gedaan. Pap was zelfdestructief. Hij gaf gewoon op. En wat deed Nick toen hij werd neergeschoten? Hij ging eigenhandig zijn huis verbouwen, zette alles op alles om zijn zoon vaker te kunnen zien. Herinnert dat je aan pap?’

Carmen schokschouderde. Ze was weer misselijk. ‘Misschien ligt het aan mij,’ zei ze. ‘Misschien kan ik me nooit zo veilig voelen bij een man als ik zou willen. Maar de conclusie is hetzelfde. Het kan niet goed gaan.’

‘Ik mag Nick graag,’ zei Cormack koppig, alsof dat het enige was wat ertoe deed. ‘Het is een goeie vent.’

‘Fijn voor je.’ Carmen stond op. ‘Ik ga muren opmeten.’

 

Ze bleef misselijk. ’s Ochtends was het erg, vooral nadat ze wakker had gelegen omdat ze aan Nick dacht. Het werd nog erger wanneer de telefoon ging en haar hart een sprongetje maakte omdat hij het misschien was. En het was het ergst wanneer ze na een zware werkdag niets anders wilde dan honderd jaar slapen.

Hoewel het nog acht en een halfjaar zou duren voordat Kate zichzelf arts mocht noemen, stelde zij de diagnose. ‘Ik hoorde je vanmorgen overgeven…’ zei ze.

‘Sorry, ik kon de deur niet meer dichtdoen.’

‘…alwéér!’

‘Ja, ik geloof al voor de derde keer,’ gaf Carmen onwillig toe.

‘Ben je soms zwanger?’ Kate keek haar nieuwsgierig aan. ‘Heb je al een test gedaan?’

‘Zwanger?’ Carmens mond viel open.

‘Ja-ha, Carmie,’ zei haar zusje ongeduldig, ‘een vrij bekend bijverschijnsel van seks. Ze vertellen er op school over in de biologieles. Had je toch wat beter moeten opletten.’

‘Maar we hebben voorbehoedsmid –’

‘Stop, zeg maar niets meer, ik hoef niet alles te weten,’ riep Kate, haar vingers in haar oren stoppend. ‘Misschien is het niet zo, maar het is een mogelijkheid. En dan wil je het toch weten?’ Ze grinnikte plotseling. ‘Wat een giller zou het zijn als zoiets de wijze, verantwoordelijke Carmen overkomt in plaats van het stoute kleine zusje.’

Carmen sloot haar ogen. ‘Niet krengerig doen. Niet nu.’ Er biggelden tranen over haar wangen.

Onmiddellijk sloeg Kate een arm om haar schouders. ‘Carmie, wat is er? Verdorie, ik had je niet geplaagd als ik had geweten dat je het slecht nieuws zou vinden. Sorry, ik met mijn grote mond ook!

‘Ik heb hem verteld dat ik hem niet meer wil zien,’ mompelde Carmen.

‘Nee! Maar je geeft echt om hem. Anders zou je nu niet zo verdrietig zijn.’

‘Dat betekent niet dat het een goede relatie was.’

‘Je zag er zo gelukkig uit als je bij hem was geweest. Met stralende ogen en zwierende oorbellen.’

‘Oorbellen?’

‘Ja, als je blij bent, of druk, beweeg je je hoofd sneller en dan gaan ze zwieren. Ik zag Nick ernaar kijken. Volgens mij vindt hij ze heel opwindend. Hij vindt jóú opwindend. Hij is dol op je.’

‘Zelfs als dat zo is…’

‘Natuurlijk is dat zo! Ik snap niet waarom je jezelf dit aandoet.’

Dat begreep Carmen zelf eigenlijk ook niet. Zo werkte redeloze angst dus. Dan bleef je uit de buurt van datgene waar je bang voor was.

Terwijl Kate over haar rug wreef en sussende geluidjes maakte, realiseerde Carmen zich dat voor het eerst de rollen waren omgedraaid. Nu was zij degene die huilde en Kate degene die troostte. Kate moest nu machteloos toezien hoe zíj er een puinhoop van maakte. ‘Het idee van een baby maakt me bang,’ fluisterde ze tegen haar zusje.

‘Maar je bent zo goed met kinderen. Je wordt een prima moeder met al die praktijkervaring.’

‘Inderdaad, ik heb er al een half leven als moeder op zitten. Moet ik nu zonder pauze door met de volgende achttien tot twintig jaar?’

Kate verstijfde toen ze begreep wat Carmen bedoelde.

‘Niet dat ik er een hekel aan had, Katie,’ zei Carmen vlug. ‘Of dat ik een hekel had aan jou, Mel en Joe. Dat is niet zo. Maar het was wel heftig. Ik heb pap soms vervloekt, eerlijk gezegd. Ik was zo kwaad op hem.’

‘Vervloekt?’

Carmen besefte dat Kate te jong was geweest om alles bewust mee te maken. Háár herinneringen aan haar vader waren mooie herinneringen. Ook omdat Carmen haar nooit had verteld dat hij om het leven was gekomen door zijn eigen onverantwoordelijke gedrag. Omdat hij niet de kracht had gehad beter voor zichzelf te zorgen, al was het maar omwille van zijn kinderen. Misschien was het tijd dat Kate hoorde hoe het was gegaan.

‘Ik ben kwaad omdat hij ons in de steek heeft gelaten,’ zei ze. ‘Het jaar nadat mam was overleden, was hij een wandelende tijdbom. Als hij beter voor zichzelf had gezorgd, als hij niet zoveel had gedronken, als zijn vijf moederloze kinderen zijn prioriteit waren geweest, was dat ongeluk nooit gebeurd.’ Ze snikte. ‘Hij was een volwassen man, maar hij nam zijn verantwoordelijkheid niet. Daarom hebben Cormack en ik die op ons genomen.’

‘En ik heb het je zo moeilijk gemaakt,’ zei Kate berouwvol. ‘Ik ben verschrikkelijk geweest.’

‘Je bent een tiener, Katie, dat hoort erbij.’

‘Maar nu is het afgelopen, Carmie. Ik schaam me ervoor hoe vaak ik de zielige wees heb uitgehangen op school.’ Ze schudde vol afschuw haar hoofd. ‘Ik heb me nooit in jou en Cormack verplaatst en beseft dat jullie óók je ouders kwijt waren. Voor jullie was het nog zwaarder.’

‘In sommige opzichten wel. Maar niet in alle. Ik heb veertien jaar lang twee ouders gehad, jij maar vier jaar. Jij hebt het ook moeilijk gehad, Katie, dus straf jezelf niet te hard omdat ik je dit nu vertel.’

‘Laat mij mezelf maar straffen, als jij het niet doet.’

‘Ik heb liever dat je je energie spaart voor belangrijker dingen.’

‘Ja?’

‘Ja! Als ik zwanger ben, zal ik ontzettend veel van de baby houden. Maar ik vind het ook eng. Ik weet hoe zwaar de verantwoordelijkheid van een ouder is.’

‘Ik zal helpen, Carmie. Ik verschoon luiers en ga wandelen met de baby terwijl jij dutjes doet.’

Carmen schoot in de lach. ‘Ik heb nog niet eens een test gedaan.’

‘Dan ga ik er nu meteen eentje voor je kopen.’ Kate voegde de daad bij het woord. Ze betaalde de test zelfs, omdat Carmen vergat haar geld mee te geven.

De test was positief.

Het eerste dat Carmen dacht, was dat ze het aan Nick moest vertellen.

 

‘Ik wil een baan,’ zei Ryan. Het was vrijdagavond, en hij zat met zijn vader in een restaurant. Ze aten kip, maar geen groente, zodat er ruimte overbleef voor het toetje.

‘O ja?’ zei Nick neutraal.

‘Mag het?’

‘Ligt aan het baantje.’

‘Gewoon iets waarmee ik geld kan verdienen. Iets wat kinderen kunnen doen. Bijvoorbeeld huisdieren eten geven als mensen op vakantie zijn. Of het gras maaien.’

‘Dat zou je best kunnen.’ Nick wilde vragen of Jay iets te maken had met deze nieuwe ambities. Moest Ryan soms weer iets verdíénen? Hij worstelde met de formulering van die vraag.

‘Het is omdat ik zelf een pony wil kopen,’ zo was zijn zoon hem voor. ‘Ik heb het al tegen Jay gezegd, en hij vindt het prima. Ik blijf Davey heten.’

‘Je blijft Davey heten,’ echode Nick.

‘Ja. Toen ik het aan Jay vertelde, zei hij: “Jongen, het is jouw keuze en Davey is een prima naam”. Hij zei ook dat ze al een pony hadden gezien en dat ik die toch wel kon krijgen. Maar dat wil ik niet.’

‘Waarom niet?’

Ryan haalde zijn schouders op. ‘Eerst zeiden ze dat ik alleen een pony zou krijgen als ik mijn naam veranderde, dus waarom zou ik er toch eentje krijgen nu ik heb gezegd dat ik dat niet wil?’

Inderdaad, waarom? Nick herkende hierin Terri’s hand. Zij veranderde haar eigen regels voortdurend, net zo makkelijk als ze van kleding en schoenen wisselde. Waarschijnlijk was ze toch al van plan geweest om Ryan een pony te geven en had ze er niet op gerekend dat hij haar omkoperij zou weerstaan. ‘Ik ben trots op je,’ zei hij met een brok in zijn keel.

‘Ja pap, ik wist wel dat je dat zou zeggen.’

‘Echt waar?’

Weer haalde Ryan zijn schouders op. ‘Ik weet dat je trots op me bent.’

‘Mooi zo. Maar zeg eens eerlijk, ben je niet een beetje teleurgesteld over de pony?’

Voor de derde keer haalde Ryan zijn schouders op. ‘Daarom wil ik ook een baan.’

Blijkbaar was het onderwerp afgesloten. Nick verborg zijn ontroering zo goed als hij kon. Sinds Carmen en hij er woensdag een punt achter hadden gezet, had hij het gevoel dat er een steen op zijn maag lag. Het gevoel van liefde en trots voor Ryan was een veel aangenamere sensatie.

Ik heb iets goed gedaan, dacht hij. Mijn zoon heeft precies de goede beslissing genomen, helemaal zelf. Hij herinnerde zich dat zijn eerste impuls was geweest om Carmen te bellen toen de pony voor het eerst ter sprake was gekomen. Nu had hij die behoefte ook. Het deed pijn dat dat niet kon.

Hij at zijn kip op en nam wat van het dessertbuffet zonder dat Ryan merkte hoe moeilijk het slikken hem viel.

‘Toen ze thuiskwamen, stond er een bericht van Carmen op het antwoordapparaat. Zodra Nick Ryan naar bed had gebracht, belde hij haar terug.

 

Ze kon hem het nieuws over de baby niet per telefoon vertellen, merkte ze. In eerste instantie had ze gedacht dat de fysieke afstand het eenvoudiger zou maken, maar zo werkte het blijkbaar niet. De communicatie tussen hen was nu te beladen. Bovendien moest ze zijn gezicht zien om zijn echte gevoelens te kunnen peilen. ‘Hoe gaat het met je, Nick?’ vroeg ze daarom.

‘Ik heb Ryan net naar bed gebracht, maar ik weet niet of hij al slaapt,’ zei hij aarzelend.

‘Wil je me soms iets vertellen wat hij niet mag horen?’

‘Zoiets ja. Over de pony.’

‘Ik wil je zien, Nick,’ flapte ze eruit. ‘Ik moet… Nou ja, er zijn wat losse eindjes.’ Ze moest bijna lachen om haar eigen formulering.

‘Iets wat ik kan oplossen door wat geld over te maken?’ vroeg hij droogjes.

‘Nee. Maar bedankt dat je die betaling zo snel hebt geregeld. Cormack was heel blij.’

‘Graag gedaan, Carmen. Kunnen we die losse eindjes vastknopen bij een kop koffie of een etentje?’

‘Dat lijkt me een goed begin.’

‘Begin?’

‘Laten we uit eten gaan,’ zei ze snel.

‘Wanneer?’

‘Zondag, nadat je Ryan thuis hebt gebracht?’

‘Die losse eindjes moeten wel heel belangrijk zijn.’

Ze zweeg.

‘Goed, zondag dus,’ zei hij. ‘Ik zal je nu het vuur niet na aan de schenen leggen. Zal ik je om zeven uur ophalen?’

‘Zeven uur is prima.’

‘Dan zal ik je vertellen over de pony.’

En ik jou over de baby, dacht ze.