Hoofdstuk 12

Toen Jack eindelijk bij de voordeur kwam om open te doen, was hij niet voorbereid op wat hij daar zag staan.

In plaats van kinderen die de hele avond aanbelden om een liedje te zingen, zag hij een gast. Hij had niet verwacht dat Rebecca nog zou komen nadat hij hun afspraakje had afgezegd zonder een nieuwe te maken. En hij had er al helemaal niet op gerekend dat ze er zo uit zou zien. Er verscheen een geamuseerde uitdrukking op haar gezicht, ongetwijfeld in reactie op de verraste onzekere uitdrukking van hem. Maar dat was hem niet kwalijk te nemen, want op het eerste gezicht leek Rebecca één lange golvende blonde pruik te dragen, en verder niets. Het haar reikte tot aan haar knieën en was gelukkig zo strategisch geplaatst dat alles bedekt werd wat bedekt moest worden. Ook maar net. Zijn eerste impuls was een van de jassen van de kapstok te grissen en die over haar heen te gooien.

‘Laat je me niet binnen?’ vroeg ze geamuseerd.

‘Eh, ja. Natuurlijk.’ Hij deed een onhandige stap achteruit, alsof al zijn gewrichten plotseling aan elkaar gesmolten waren.

Eenmaal over de drempel stapte Rebecca opzij zodat hij de deur weer kon dichtdoen. Ze was zich bewust van de ogen die op haar gericht waren en ze genoot ervan. ‘Ik dacht dat advocaten nooit met hun mond vol tanden stonden.’ Daarna zei ze liefjes: ‘Rustig maar, Jack. Ik draag een bodystocking. Een heel dikke,’ benadrukte ze ondeugend. ‘Voor het geval je het nog niet doorhad, ik ben verkleed als Lady Godiva.’ Een zondige blik verscheen in haar ogen. ‘Ik ben alleen mijn paard even kwijt.’

Vanuit het niets, en tot zijn eeuwige dank, verscheen Zooey met een blad vol horsd’oeuvres. Ze hield het tussen hem en Rebecca in, waarna ze vriendelijk lachend de laatste gast begroette.

‘Ik weet zeker dat je ‘paard’ ergens opduikt, Rebecca. Misschien is hij even aan het uithijgen,’ merkte ze op. Ze hield het blad dichter naar haar toe. ‘Een krabhapje?’

Rebecca keek naar het blad en schudde haar hoofd, waarbij haar haren heel licht bewogen. ‘Misschien straks.’

‘Ze gaan snel,’ zei Zooey tegen de rug van Rebecca, die al wegliep. ‘Straks zijn ze misschien op.’ Daarna draaide ze zich om naar Jack en vroeg vriendelijk: ‘Wil jij een fles zuurstof?’

Nadat hij zich hersteld had, haalde hij nonchalant zijn schouders op. ‘Ik dacht gewoon dat ze niet zou komen.’

Dat was wel duidelijk. Het viel haar nog mee dat hij zijn hals niet uitrekte om Rebecca met zijn ogen te kunnen volgen. Maar misschien was er inderdaad niets gaande tussen die twee. Dat idee gaf haar weer moed. Zacht lachte ze om zijn naïeve veronderstelling dat Rebecca niet zou komen. ‘En dat ze een kans voorbij zou laten gaan om met de mannen uit de buurt te praten? Je hebt niet veel verstand van vrouwen, hè?’

‘Nee,’ gaf hij toe, waarna hij een krabhapje in zijn mond stopte, dat in één hap weg was. ‘Dat heb ik niet.’

Zijn bekentenis kwam als een verrassing. Een van de gasten wilde een krabhapje van het blad pakken, en ze hield het blad hoger om het hem gemakkelijk te maken. ‘Een eerlijke advocaat. Wow, je bent echt uniek.’

‘En ik heb trek,’ zei hij, nog twee krabhapjes van het blad pakkend. Hij knikte waarderend. ‘Ze zijn heerlijk.’

Ze probeerde te verhullen hoe blij ze was met zijn compliment voor haar krabhapjes, die ze helemaal zelf had gemaakt. ‘Als je iets substantiëlers wilt, er is ook nog varkenshaas,’ bracht ze hem in herinnering. ‘Op de tafel in de eetkamer. Ik kan wel wat voor je halen.’

‘Dat hoeft niet.’ Hij wees naar het laatste krabhapje in zijn hand. ‘Dit houdt me wel even gaande.’

‘Prima, dan probeer ik ze nu ergens anders te slijten.’

Jack keek haar na, terwijl ze zich een weg baande tussen de kleurrijke groepjes gasten in de woonkamer. Ze had zonder enige moeite de taken van gastvrouw op zich genomen. Hij zou hebben gezegd dat haar ervaring als serveerster haar nu mooi uitkwam, maar ze had zelf toegegeven dat ze een redelijk slechte serveerster was geweest.

Nee, het was meer. Moeiteloos liep ze met een blad vol hapjes tussen de mensen door, hier en daar even pratend met een buurman of buurvrouw. Het leek alsof ze nooit iets anders gedaan had dan feesten organiseren.

Hij hoorde haar lachen om een opmerking van Megan Schumacher, de tante van Olivia. Haar lach ving hij op boven het geroezemoes uit van pratende volwassenen en het geschreeuw van de kinderen. Het leek dwars door hem heen te gaan, en het kostte hem moeite om zijn aandacht ergens anders op te vestigen.

Carly en Bo stonden in een hoek. Het pasgetrouwde stel praatte en lachte als twee verliefde tieners, met hun hoofden dicht bij elkaar. Ze leken iedereen om zich heen te zijn vergeten.

Hij was zich bewust van het feit dat hij jaloers was op Bo, op wat hij nu moest voelen. Aan zijn gezicht te zien, trok zijn maag waarschijnlijk samen en vond hij het moeilijk om te ademen omdat zijn hart zo te keer ging. Geschrokken stopte hij zijn gedachten. Onlangs nog had hij dezelfde symptomen ervaren. Niet net aan de deur toen hij Rebecca had zien staan. Zelfs niet tijdens hun twee afspraakjes of de laatste keer toen ze hem gevraagd had nog even mee naar binnen te gaan. Het had helemaal niets met Rebecca te maken. Hij had die gevoelens ervaren, en meer, toen hij Zooey gekust had.

Het was tijd voor een borrel, besloot hij. En iets om zijn gedachten van haar af te leiden, en de manier waarop haar heupen bewogen terwijl ze van de ene gast naar de andere liep. Hij ging op zoek naar iemand om mee te praten. En het liefst iemand met een behoorlijke dosis testosteron.

‘Dit was een superidee, Zooey,’ zei Angela Schumacher, terwijl ze een van de laatste krabhapjes van het blad pakte. Ze keek naar haar drie kinderen, of liever gezegd, ze keek om zich heen om te zien waar ze waren. Ze speelden met leeftijdsgenootjes en voor de verandering maakten ze eens geen ruzie. ‘De kinderen hebben het geweldig naar hun zin.’

‘En de volwassenen?’ vroeg Zooey, van Angela naar diens zus kijkend. Megan had haar verloofde, Greg Banning, onderdirecteur van Banning Enterprises, tijdelijk in de steek gelaten om punch te gaan halen.

Nadat ze een bekertje had gepakt, schonk ze er de fruitige drank in. ‘We houden stand,’ antwoordde ze. Nog een tweede bekertje pakkend, knikte ze naar een ander stel. Adam Shibbs had enkel oog voor de hoogzwangere Molly Jackson, die hij zelden alleen liet. ‘Ik heb Molly lang niet zo zien stralen.’

‘Zo zien verliefde mensen er over het algemeen uit,’ zei Angela wat kortaf.

Haar toon ontging Zooey niet. ‘Dat klonk een beetje cynisch.’

Angela kreeg een kleur en schuifelde ongemakkelijk heen en weer. Het was niet haar bedoeling geweest om de aandacht op zich te vestigen. Maar het feit dat ze in de steek gelaten was door haar man bracht niet het beste in haar naar boven. ‘O, echt waar?’ Ze besloot ook wat punch te nemen en wachtte tot haar zus klaar was. ‘Sorry,’ mompelde ze. ‘Oude wonden speelden even op.’

Begrijpend keek Zooey haar aan. Het was geen geheim wat ze had meegemaakt. Haar man had haar in de steek gelaten. En doordat hij nogal laks was in het nakomen van zijn alimentatieverplichting, was Angela gedwongen geweest om meer uren te gaan werken. Daardoor kon ze minder tijd doorbrengen met de kinderen, die in een kwetsbare periode in hun leven waren. Gelukkig was Megan er om haar te helpen, maar het was toch niet hetzelfde. Angela’s kinderen hadden Angela nodig. En dat wist ze.

‘Het worden alleen oude wonden als je ze laat genezen,’ merkte Zooey op. ‘Anders blijven het open wonden.’

‘Deel je naast hors d’oeuvres nu ook al medisch advies uit?’ klonk de stem van Jack achter haar.

Snel draaide ze zich om, verrast door zijn plotse verschijning. ‘Wanneer dat nodig is,’ antwoordde ze nonchalant. Ze zette het lege blad neer en keek hem aan. ‘Heb je me ergens voor nodig?’

Bijna had hij hardop gelachen. Het was een beladen vraag, en tientallen antwoorden, allemaal varianten op hetzelfde gevoel, hetzelfde verlangen, kwamen in zijn hoofd op als antwoord op haar onschuldige vraag. Maar misschien was die niet zo onschuldig, bedacht hij toen hij in haar ogen keek. Ze leek exact te weten wat ze vroeg. Exact te weten wat voor antwoord haar vraag opriep. Hij betwijfelde of het mogelijk was dat ze niet in de gaten had wat ze met hem deed door alleen al te ademen. ‘Ik dacht dat je misschien aan de spelletjes met de kinderen zou willen beginnen. Volgens mij is iedereen er.’

Snel in het rond kijkend, zag ze dat hij gelijk had. Verbazing en bewondering stonden in haar ogen te lezen. ‘Je houdt het goed in de gaten.’

Hij zag dat Angela en Megan hun lachen maar met moeite konden inhouden toen ze wegliepen. ‘Ik ben advocaat, Zooey,’ zei hij tegen haar. ‘Ken me een beetje oplettendheid toe.’

‘O, maar dat doe ik ook,’ zei ze, de onschuldigheid zelve. ‘Een heel klein beetje.’ Daarna lachte ze om haar eigen grapje. Toen ze zijn dreigende blik zag, stopte ze abrupt. Wat nou weer? Ze hoefde niet lang te wachten.

‘Houd daarmee op,’ zei hij tegen haar.

Ze had geen idee wat hij bedoelde. Ze had niets gedaan. Niet in de laatste vijf minuten. ‘Waarmee?’

‘Met lachen.’

Het moest nu niet gekker worden, dacht ze. Dat hij zijn mond niet kon vertrekken tot een glimlach, wilde nog niet zeggen dat zij ook zo serieus moest blijven. Dit was een feest. Hij moest zich echt leren ontspannen. ‘Waarom?’ vroeg ze met een hand in haar zij.

‘Omdat het een impact op me heeft,’ zei hij kortaf, net voordat hij zich omdraaide. Hij liep naar een groepje dat bestond uit een cowboy, een buitenaards wezen, een futuristische ruimtereiziger en Fred Flintstone. Het waren allemaal buren met wie hij wel eens sprak.

Zijn antwoord deed haar even perplex staan. Nadat ze haar dienblad ten slotte weer met hapjes gevuld had, liep ze naar Molly Jackson en haar verloofde, Adam Shibbs, die waren verkleed als Romeo en Julia.

Zonder te kijken pakte Molly iets van het blad. Al haar aandacht was gericht op de jongensachtig uitziende blonde Adam. Zooey kende haar sinds ze voor Jack werkte, en ze had haar nog nooit zo gelukkig gezien.

Waarom zou ze dat ook niet zijn, dacht ze terwijl ze weer doorliep. Molly kreeg een kind en een man, bijna tegelijkertijd. Wat was er mooier dan dat?

Ze zag dat Rebecca naar het stel toe liep, en daarna Molly omarmde en iets tegen Adam zei. Beiden begroetten haar warm. Zooey herinnerde zich dat Rebecca de vorige maand een babyfeestje voor Molly had georganiseerd. Zo slecht was ze dus niet. Eigenlijk was ze helemaal geen slecht mens. Ze kwam gewoon in haar territorium.

Moet je jezelf nu horen. Alsof Jack Lever van haar was. Alsof hij echt iets te maken wilde hebben met een ex serveerster, ex hondenuitlaatster, die nu werkzaam was als nanny, maar niet wist waar haar passie lag. Waar haar hart lag, was een ander verhaal. Dat wist ze maar al te goed.

Ze drukte de gedachten, die toch nergens naartoe leidden, weg en concentreerde zich weer op het feest. Ze wilde dat iedereen het naar de zin had… zelfs Rebecca.

Dat Megan het naar haar zin had, was duidelijk. Ze was verkleed gekomen als goede fee, tot aan een toverstokje toe.

‘Eigenlijk,’ had de grafische kunstenaar haar zojuist toevertrouwd, ‘voel ik meer Assepoester. Zeker wanneer ik naar Greg kijk.’ Een tevreden zucht, vermengd met een spoor van ongeloof, volgde. ‘Het verbaast me dat ik niet bont en blauw ben van het mezelf knijpen.’

Ze leek verloren in haar eigen gedachten terwijl ze naar Greg bleef staren, die verkleed ging als een van de Musketiers. ‘Wie had ooit gedacht dat een grijze muis als ik iemand zoals hij aan de haak zou kunnen slaan?’

Zooey kon het niet hebben als mensen zichzelf afkraakten. Zeker niet als ze die persoon graag mocht. ‘Ik,’ antwoordde ze onomwonden. Bij gebrek aan een spiegel trok ze Megan mee naar haar spiegelbeeld in de schuifdeur die naar de patio leidde. ‘Je bent geen grijze muis. En zelfs toen je dacht dat je dat was, was je het niet,’ voegde ze eraan toe. ‘Je straalde altijd een innerlijke gloed uit, Megan.’

Er verscheen een verlegen glimlach op Megans gezicht. Ontkennen wat Zooey zei, had geen zin, wist ze. Dat zou ze toch niet accepteren. ‘En hoe zit het met jou en de Hartslagversneller?’ Ze knikte naar de plek waar Jack stond met een groepje mannen.

‘Jack?’ Ze had geen idee wat Megan bedoelde. ‘Wat is er met hem?’

‘Hij heeft een oogje op je, hoor.’

‘Welnee,’ zei ze snel. ‘En zelfs al zou het zo zijn, dan is het alleen maar om ervoor te zorgen dat ik doe waar hij me voor betaalt.’

‘Laat je je ervoor betalen?’ vroeg Megan grijnzend.

‘Nee!’ Zooey liet haar stem zakken toen ze zag dat er naar haar werd gekeken. ‘Ik bedoel… ik word betaald om op zijn kinderen te letten.’

‘Moeders letten ook op kinderen, wist je dat?’

Het woord ‘moeder’ wekte een wirwar van gevoelens bij haar op, en gedachten waar ze op dit moment niet aan wilde denken. Want ’s nachts, wanneer ze niet kon slapen, mijmerde ze over het idee dat ze de moeder van Emily en Jackie was.

En de vrouw van Jack…

Toch was ze ervan overtuigd dat niemand op het idee zou komen dat ze daarover nadacht. Ze tilde haar hoofd op. ‘Wat bedoel je daarmee?’

Rond Megans lippen speelde een vriendelijke begripvolle lach. ‘Wat denk je dat ik bedoel?’

Omdat ze niet wilde antwoorden, stuurde ze het gesprek een andere kant op. ‘Jack ging uit met Rebecca.’

De wijk kende geen geheimen. Iedereen had interesse voor de ander. ‘Maar nu niet meer, toch?’

‘Nee.’

Megan gaf een zacht kneepje in Zooey’s hand. ‘Omdat zijn aandacht uitgaat naar iemand dichter bij huis.’ Ze deed een stap naar achteren, alsof ze haar beter wilde bekijken. ‘Krijg nou wat!’

‘Wat is er?’

‘Je krijgt een kleur!’

Ze voelde de warmte naar haar wangen stijgen. Megan had ongetwijfeld gelijk, maar ze was niet van plan dat toe te geven. ‘Er zijn ook behoorlijk wat mensen. Het wordt hier steeds warmer.’

Megan keek naar waar Jack stond. Hij stond in het midden van een groepje mannen, maar het gesprek leek volledig langs hem heen te gaan. En hij keek naar hen… naar Zooey. ‘En met een beetje geluk,’ merkte ze op, ‘wordt het nog warmer wanneer iedereen weg is.’

Zooey keek haar scherp aan. Het kwam zelden voor, maar ze was helemaal in de war. ‘Je weet niet waar je over praat.’

Met een schuin hoofd en lage stem zei Megan: ‘Geloof me, Zooey, de mensen om wie het gaat, weten het soms als laatste.’ Ze keek naar Greg, die naar hen toe kwam lopen. Haar ogen sprankelden van liefde. ‘Geloof me nou maar, ik kan het weten.’

Zooey schudde haar hoofd. Megan bedoelde het goed, maar ze zat er volledig naast. Ze was blij voor alle stelletjes die de liefde hadden gevonden. Maar je kon niet vinden wat je niet zocht, en ze was niet op zoek naar de liefde. Ze moest eerst haar leven op orde brengen, daarna was er plaats voor de liefde. Niet eerder.

In het besef dat ze naar Jack keek, klemde ze haar hand steviger om het blad, zichzelf dwingend langzaam in en uit te ademen.

Er leek geen einde te komen aan de avond. Niet dat Zooey daar een probleem mee had, want het was een geweldig feest. Ze genoot van de gasten. De bewoners van Danbury Way waren heel bijzonder, met uitzondering van de altijd ruziënde Martins. Het was maar goed dat die niet waren komen opdagen. Ze werden niet gemist, en iedereen, met of zonder kinderen, had positief gereageerd op de uitnodiging.

Iedereen was gekomen, ze hadden zelfs het diner in de vorm van een lopend buffet moeten gebruiken. De kinderen vonden het geweldig. Ze konden eten wat ze maar wilden en wanneer ze maar wilden. Met als gevolg dat de vloer bezaaid lag met papieren borden, bekertjes en servetjes, ook in de tuin waar stoere gasten de plotse temperatuurdaling trotseerden.

Rond acht uur gingen de eersten weg en rond elf uur de laatsten. Hoe laat de gasten weggingen, hing af van het feit of ze kinderen hadden of niet. Aan het opruimen leek eveneens geen eind te komen, ondanks de hulp van Angela, Megan, Carly, Molly, en verrassend genoeg, Rebecca.

Toen de laatste gasten vertrokken waren, vond Zooey nog steeds verdwaalde glazen en borden.

‘Laat maar,’ zei Jack tegen haar nadat hij de deur had dichtgedaan.

Emily en Jackie lagen allang op bed, en het huis leek plotseling griezelig stil.

Maar Zooey ging gewoon door. ‘Ik dacht als ik nu nog een beetje opruim…’

Hij liep naar haar toe en pakte de papieren borden uit haar handen. ‘Ik zei “laat maar”, Zooey. Je hebt meer dan genoeg gedaan.’ Hij keek om zich heen. Het huis zag er voor hem opgeruimd uit. ‘Bel morgen maar een van die schoonmaakploegen om de rest te doen.’

Ze hield niet van geldverspilling. ‘Dat is niet nodig, Jack. Ik kan –’

Fronsend bleef hij staan. ‘Voel je een overweldigende behoefte om bij alles wat ik zeg tegen te stribbelen?’

‘Nee, niet een overweldigende behoefte,’ antwoordde ze, terwijl een lach rond haar lippen kroop. ‘Alleen als je geen gelijk –’

‘Doe me alsjeblieft een lol,’ onderbrak hij haar. ‘Bel een schoonmaakploeg. Je tijd is veel te kostbaar om te verspillen aan het opruimen van papieren borden.’

Hoe fijn ze het ook vond dat hij dit zei, toch vroeg ze zich af of hij het echt meende of dat het door de punch kwam. Ze wilde duidelijkheid. ‘Ik dacht dat je me daarvoor betaalde. Voor mijn werkzaamheden als nanny schuine streep huishoudster.’

Een kort lachje volgde. ‘Ik wil je niet voortijdig afpeigeren.’

Daar was weinig kans op. Als de kinderen dat nog niet gedaan hadden, dan kon ze ook wel wat schoonmaakwerk aan. ‘Ik ben veerkrachtiger dan ik eruitzie.’

‘Dat wist ik al,’ verklaarde hij op zachte toon.

Verdorie, daar ging haar hart weer! Het sloeg twee keer zo snel. ‘O?’

‘Ja, o…’ Hoe ze in zijn armen terechtkwam, wist hij ook niet. Hij kon zich niet herinneren dat hij de eerste stap had genomen, dat hij haar in zijn armen had genomen. Het enige wat hij wist, was dat de tijd ineens stil leek te staan.

Omdat haar aanwezigheid de kamer vulde.