15

Alan verliet de stad nog voor het licht werd, Matt en Paul lagen nog te slapen.

Hij belde zijn kantoor en liet een boodschap voor zijn secretaresse achter dat hij een paar dagen niet zou komen. Om halfacht belde ze hem terug.

'Is dit wel een goed idee, ik bedoel om op dit moment afwezig te zijn?'

'Hoezo?'

'Nou, omdat men verwacht dat je een verklaring aflegt.'

'Ze doen maar: ik heb momenteel belangrijker dingen aan mijn hoofd.'

Plotseling klonk ze sarcastisch: 'Wat kan er belangrijker zijn dan de roep om jouw aftreden?'

Hij liet even een hol lachje horen. 'Ik ben jullie allang voor: de brief ligt op mijn bureau. Zorg dat hij bij Kerry komt.'

Hij hing op en reed verder. Hij had zijn ontslag de vorige avond ingediend. Hij had het niet willen doen, maar hij wist wanneer iets onvermijdelijk was en uitstel zou zijn kans op terugkeer alleen maar in gevaar kunnen brengen.

En hij had andere zaken aan zijn hoofd, en dat was de reden dat hij zo'n haast had. Zonder Anne was datgene waar hij nog op hoopte onmogelijk. Hij had haar nodig op een manier die zij zich niet kon voorstellen: ze was zijn eigen rots in de branding.

Alleen was ze er nu niet.

Het zinken van de tanker leek een even nadelige uitwerking op zijn huwelijk te hebben als op zijn carrière. Anne was naar het oude huis van haar moeder gegaan alsof ze een schuilplaats zocht, en Alan had een vastbeslotenheid geproefd waarvan hij geschrokken was.

Hij dacht terug aan drie weken geleden, toen alles nog mogelijk leek en hij samen met Jessica het weekend op het platteland had doorgebracht.

Zou Anne er op de een of andere manier van weten?

Zou dat de reden zijn dat dit was gebeurd?

Had die Jamie-figuur er iets mee te maken?

Hij wist het allemaal niet, maar Jessica was nu weg en hij was achtergebleven met een gevoel van leegte dat aan hem knaagde.

Maandagavond had hij zichzelf gedwongen naar Simon Kerry te kijken toen deze de kabinetszetel, die eigenlijk voor hem had moeten zijn, publiekelijk aanvaardde. Kerry was jonger en fitter dan hij en zijn ambitie stond als een belofte op zijn gezicht te lezen. De camera volgde hem toen hij sprak over de noodzaak het departement grondig te reorganiseren daar er dringend behoefte was aan nieuw bloed. Het was een nauwelijks verhulde schimpscheut aan het adres van zijn inmiddels verslagen tegenstander.

Maar Alan had amper geluisterd: zijn aandacht had zich gericht op de jonge, blonde vrouw achter Kerry: Jessica Fox. Hij vroeg zich af wat voor baan haar beloofd was.